Tibetan
ར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་ན་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་ཁེགས་དགོས་ཏེ་སྒྲ་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །ཐལ་འགྱུར་ལུགས་ལ། བློ་ཤེས་བྱེད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཤུགས་རྟོགས་དང་། མར་མེ་གསལ་བྱེད། རལ་གྲི་གཅོད་བྱེད་སོགས་ཀུན་ལ་འདྲ། བློ་ཡུལ་ཤེས་པས་རང་ཉིད་དེ་ཤེས་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་གོ །ཚོགས་དྲུག་གིས་ཡུལ་དུས་ཤེས་པས་ཆོག་གི་རང་རིག་གི་ཐ་སྙད་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་། ཡང་དག་པར་ན་མར་མེ་ལ་གསལ་བྱེད་གཞན་མི་དགོས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་མོད། རང་གསལ་བ་མིན་ཏེ། མུན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་མིན་པས་སོ། །རང་རིག་ན་མུན་པས་རང་སྒྲིབ་རལ་གྲིས་རང་གཅོད་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་དོན་དམ་པར་དཔྱད་པའོ། །རང་རིག་གི་ཐ་སྙད་བཏགས་པས་གྲུབ་པ་ནི་མི་འགོག་སྟེ་ཁེགས་མི་ནུས་ལ། བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་འགོག་ཀྱང་མི་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་གྲུབ་པའི་ཚུལ། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཕྱིར་རང་རིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཡུལ་ཅན་གང་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤིང་གཅོད་པོ་བྱེད་པོ་དང་ལས་སུ་བྱ་བ་ཤིང་དང་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གཅིག་མིན་པས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འཛིན་པར་རིགས་ཤིང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྡུལ་ཆ་མེད་ལ་ཆ་བཞག་པ་ནི་ཆ་བཅས་དང་མིན་ན་ནི་བུམ་པ་མི་སྣང་བ་བཞིན་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་མི་འཆར་ལ་ཤར་ན་གཅིག་ཏུ་མི་འོང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་ཚད་མ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་མི་རིགས་ཚུལ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་ཚད་མས་མ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཞན་དབང་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་ན། གཞན་དབང་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གང་གིས་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་འདི་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ། གཞན་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ལ་མོ་གཤམ་བུས་གནོད་ཅི་ཞིག་བསྐྱལ་ཏེ་ཡོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མི་དགོས་པར་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱུར་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཡོད་ཅེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨྲ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བདེན་གཉིས་ལས་ཉམས་པར་བསྟན་པ། དེ་ལྟ་ན་གཞན་དབང་མི་འགྲུབ་པ་གང་ཚེ་གཞན་དབང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ན། ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་རྒྱུར་ནི་གང་ཞིག་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པར་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་བཏགས་པ་ཡོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། །ཞེས་པའི་རྒྱུ་གཞན་དབང་མ་གྲུབ་པས་གཞན་དབང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་དམ་ལས་ཉམས་སོ། །དེའི་ཕྱི
Chinese
它不会改变，如果改变，就必须被术语的分析所否定，就像声音是常住的一样。在归谬论中，仅仅因为心是能知者，就能推断出它是所知者，就像灯是能照亮者，剑是能斩断者一样。心知道对境，仅仅通过成立它自己知道自己就足够了。六识知道对境和时间就足够了，即使不使用自证的术语也可以。实际上，灯不需要其他的照亮者就已经成立了，但它不是自明的，因为它不是被黑暗所遮蔽。如果是自证，就会像黑暗自己遮蔽自己，剑自己斩断自己一样，这才是对究竟的分析。自证的术语被安立后成立，这是不可否认的，也无法否定，但也不需要否定安立的术语与意义相符。第二，自证不是通过现量成立的方式。因为那个原因，如果没有自证，你的他起有境会被什么所执持呢？ 砍树者是作者，作为客体的树，以及砍树的行为三者不是一体的。因此，它自己执持自己是不合理也不恰当的，就像在无分微尘上安立部分就像有分一样，否则就像看不到瓶子一样，能知和所知不会显现，如果显现也不会成为一体。第二，在没有确定存在的量的情况下，不应该承认存在的方式。如果承认自性无生，且不被量所知的自性的他起自体的实有存在，即使他起和具有相同法性的事物相同，又有什么理由认为石女的儿子不存在呢？其他唯识宗的人，石女的儿子对你造成了什么损害，以至于不需要成立存在的量，就说超越了戏论的对境，成为了圣者智慧的对境，不可言说的石女的儿子存在呢？第二，揭示了从二谛中退失。如果这样，在他起不成立的时候，如果他起一点也不存在，那么什么会成为世俗的因呢？这样一来，因为没有因，世俗 也必然不存在。因为，事物会成为安立存在的因。因为没有成立作为因的他起，所以从认为他起在胜义中成立的胜义中退失了。因此，
English
It does not change; if it changes, it must be refuted by the analysis of terms, just as sound is permanent. In the reductio ad absurdum, it is implicitly understood that the mind is the knower itself, just as the lamp is the illuminator, and the sword is the cutter. It is sufficient for the mind to know the object, simply by establishing that it knows itself. It is sufficient for the six consciousnesses to know the object and time, even if the term self-awareness is not used. In reality, the lamp is established without the need for another illuminator, but it is not self-illuminating, because it is not obscured by darkness. If it were self-aware, it would be like darkness obscuring itself, or a sword cutting itself; this is the ultimate analysis. The establishment of the term self-awareness is undeniable and cannot be refuted, but there is no need to refute the correspondence between the established term and its meaning. Second, the way in which self-awareness is not established by direct perception. For that reason, if there is no self-awareness, by what will your other-powered object be apprehended? The cutter of the tree is the agent, the tree as the object, and the act of cutting the tree are not one. Therefore, it is not reasonable or appropriate for it to apprehend itself, just as positing parts on a partless atom is like having parts, otherwise, just as the pot is not visible, the knowable and the knower will not appear, and if they appear, they will not become one. Second, the way in which it is not reasonable to assert existence without a valid cognition that ascertains existence. If one asserts that the other-powered entity of self-nature, which is unborn by nature and not known by valid cognition, exists, even if the other-powered and things with the same characteristics are the same, then why is it not reasonable to consider the son of a barren woman to exist? Other Mind-Only proponents, what harm has the son of a barren woman caused you, that without the need for a valid cognition to establish existence, you say that the inexpressible son of a barren woman exists, who has transcended the object of elaboration and become the object of the wisdom of the noble ones? Second, showing the falling away from the two truths. If that is the case, when the other-powered is not established, if the other-powered does not exist at all, then what will become the cause of the conventional? In that case, because there is no cause, the conventional will necessarily not exist. Because things become the cause of the establishment of existence. Because the other-powered as the cause is not established, one falls away from the ultimate, which holds that the other-powered is established in the ultimate. Therefore,
Tibetan
ར་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པས་ཐ་སྙད་ལས་ཉམས་པར་བསྟན་ཏོ། །གཞན་གྱིས་སྟེ་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་ན་གཞན་དབང་གི་རྫས་ཤས་ཙམ་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་འཇིག་རྟེ༷ན་ན་གྲགས་པའི་ཟོ་ཞིག་སོང་ཞིག་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྱིའི་གཟུགས་སོགས་དམིགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཀུན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་བས་བརླག་པ་སྟེ་མེད་པར་བྱས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཐར་འདོད་ཀྱི་ལམ་རྣམ་དག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་འཐད་པ་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་བདེན་གཉིས་མ་ནོར་བར་ཕྱེད་པ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ལས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱུར་ལ་ཞི་བའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའི་གཙོ་བོའི་ཐབས་ཉིད་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མ་ནོར་བ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་མི་གྲོལ་བའི་ཚུལ་དང་། བདེན་གཉིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཤེས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་རྟོགས་པར་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ། རྒྱུ་མཚན་ནི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་བདེན་གཉིས་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་ན་ སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་མི་འཛིན་པ་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ཉམས་ལ་དེ་ལས་ཉམས་པས་དེ་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཐར་པ་འགྲུབ་པ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཇི་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་བདེན་པའི་རྣམ་བཞག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནི་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དོན་དམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་མེད་ན་དོན་དམ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་པས་ཀུན་རྫོབ་བསལ་ནས་དོན་དམ་པ་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ཏེ་ནམ་ཡང་འབྲལ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་ནི་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་གི་བདེན་པ་དེ་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་གང་གིས་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་ལ་རྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྟོང་ཉིད་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤར་བས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་སྟོང་པར་ཤར་བས། བདེན་གྲུབ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་སྦྱར་ཏེ་དེ་སྦྱར་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན། དོན་དམ་པ་དང་བདེན་གྲུབ་སྦྱར་ཚེ་མི་དགག་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ ལྷག་མར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྨྲ་ན། སྣང་བ་འདི་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་ལྷག་མ་གང་ཡིན། ལྷག་མ་མ་བཞག་པས་ཆད་ལྟ་མེད་དེ་སྣང་བ་འདི་
Chinese
因此，由于没有名言的因，就显示了从名言中退失。如果是其他人，比如唯识宗，由于执着于他起法的少分，那么世间所说的“拿走这个”、“放下那个”等等，以及从所缘的外境等生起的受等等的一切安立，都将变成承认世俗谛无因，因此就被毁灭了，也就是被消灭了。第三，分为：仅仅宣说了解脱之道的清净是龙树的宗派；以及成立它的合理性两部分。第一部分是不错乱地辨别二谛。从导师龙树的道路来看，对于外道来说，没有获得寂静涅槃的主要方法。第二部分分为：没有不错乱地理解二谛的安立，就不能解脱的道理；以及没有如实地了解二谛，就不能证悟真如的道理两部分。第一，理由是，如果大涅槃是从不错乱地证悟二谛而产生的，那么不持导师宗派的那些人，就会从世俗谛和真如胜义谛中退失，由于从这些中退失，在没有舍弃这些之前，是不可能有成就解脱的。第二，如何才能使不颠倒的名言谛的安立，成为证悟胜义谛的方法呢？胜义谛是依赖于了知世俗谛的，因为所谓的胜义谛，也是世俗的自性。如果没有世俗，那么胜义在任何情况下都是不可能的，因此，舍弃世俗而获得胜义，在任何情况下都是不可能的，因为这两者是互相依赖，永远不可分离的。先前所说的如实证悟胜义谛，是成为方便所生，如果不能以任何方式区分方便和方便所生的真谛，那就是由于颠倒分别念而进入了邪道。在月称的宗派中，由于依缘起和空性显现为同一意义，因此，显现的这个如何显现为空性，就不附加真实成立等的差别，因为附加这些是没有必要的。为什么呢？如果附加胜义和真实成立，就会留下一些不可否定的东西，如果这样说，那么这个显现被一切戏论所空，还剩下什么呢？由于没有留下任何东西，所以没有断见，这个显现
English
Therefore, since there is no cause for designation, it is shown to fall away from designation. If it were others, such as the Mind-Only school, due to clinging to a mere portion of the other-powered substance, then all the establishments of feelings and so on that arise from the objects of perception, such as external forms and so on, as well as things like "take this" and "put that" that are known in the world, would become an admission that conventional truth has no cause, and therefore would be destroyed, that is, eliminated. Thirdly, it is divided into: merely proclaiming that the pure path of liberation is solely the system of Nagarjuna; and establishing its rationality, in two parts. The first part is distinguishing the two truths without error. From the perspective of the path of the teacher Nagarjuna, for outsiders, there is no principal method for attaining the peace of nirvana. The second part is divided into: the reason why one cannot be liberated without understanding the establishment of the two truths without error; and the reason why one cannot realize suchness without knowing the two truths as they are, in two parts. First, the reason is that if great nirvana arises from realizing the two truths without error, then those who do not hold the teacher's system will fall away from conventional truth and suchness, the ultimate truth, and since they fall away from these, there is no possibility of achieving liberation until they abandon these. Second, how can the establishment of the non-erroneous conventional truth become a method for realizing the ultimate truth? The ultimate truth is dependent on knowing the conventional truth, because what is called the ultimate truth is also the nature of the conventional. If there is no conventional, then the ultimate is impossible in any way, therefore, abandoning the conventional and attaining the ultimate is impossible in any way, because these two are mutually dependent and can never be separated. The previously stated realization of the ultimate truth as it is, becomes the means of arising, if one cannot distinguish the truth of the means and the means of arising in any way, then that is entering a wrong path due to inverted conceptualization. In the system of Chandrakirti, since dependent arising and emptiness appear as the same meaning, therefore, how this appearance appears as emptiness, one does not add distinctions such as truly established, because adding these is unnecessary. Why? If one adds the ultimate and truly established, then some things that cannot be negated will be left over, if one says that, then what is left over when this appearance is empty of all elaboration? Since nothing is left over, there is no nihilistic view, this appearance