Tibetan
ཏེ་བསྐལ་པ་སོགས་ཡུན་རིང་ལོན་པ་ལས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་རིག་པར་གྱིས་ཞེས་སེམས་ཙམ་པའི་ཀུན་གཞི་དང་མདོ་སྡེ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། བྱེ་སྨྲའི་ཐོབ་པ་དང་ཆུད་མི་ཟ་བ་སོགས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་ལས་འབྲས་འཐད་པར་བསྟན་པ་སྟེ། ལས་འབྲས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལས་འགགས་ཟིན་ན་དེས་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པས་དེའི་བག་ཆགས་བགོ་སའམ་འབྲས་བུ་ འབྱིན་པའི་བར་རྒྱུན་ཆགས་ཞིག་མེད་ན་མི་ལོ་བ་དང་། འདིར་ལས་འབྲས་གཉིས་ཀ་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པས་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཙམ་ལས་བར་ཆད་མ་ཆད་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་བརྟགས་མཐའ་མི་འཇུག་པ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བྱུང་བ་ཙམ་ལས། རྒྱུ་འབྲས་ཕྲད་མ་ཕྲད་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ས་མྱུག་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་ཅི་ཡང་མི་འཐད་དོ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་སྐྱེས་བ་ལ་འཚེས་མེད་པ་བཞིན་འགག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་འགག་པ་ཡང་མེད་ལ། འགག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ན་འགགས་པས་ཅི་ཞིག་གནོད་དེ་མི་གནོད་དོ། ༈ །དེར་མ་ཟད་རྒ་ཤིའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་བ་སོགས་ལུང་དང་། ཇི་སྲིད་མ་འགག་པར་མི་སྐྱེ་བ་སོགས་ཞིག་པའང་འབྲས་བུའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྐྱེད་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཞེས་པ་ཞིག་པ་དངོས་པོའི་ལུང་ཡིན་ན། དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགལ་བ། མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་གསུངས་མི་རིགས་ཏེ། མྱང་འདས་བརྟགས་འགོག་སྒྲིབ་པ་ཟད་པའམ་ཞིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སློབ་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བུ་ཤི་བ་ལས་མྱ་ངན་སྐྱེ་བའམ། མོ་གཤམ་ལ་བུ་མེད་པས་མྱ་ངན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་གཏན་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་དང་། མོ་གཤམ་བུ་མེད་དངོས་པོ་དང་བུ་དངོས་མེད་ཡིན་ན་གོ་ལོག་སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་འཆར་བས་དངོས་པོ་དང་། དེ་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱེད་ལུགས་ཞིག་དངོས་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་པས་སོ། །འདོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཏུ་འདོད་པ་བུད། ཞིག་པ་མ་ཡིན་པའམ། བུམ་པ་ཞིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཞིག་ད་ལྟར་གྱི་དངོས་པོ་པ་སྟེ། དེ་དངོས་པོ་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཞིག་པ་མེད་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པས། ཞིག་པ་རང་དངོས་པོར་མི་རུང་ངོ་། །བུམ་པ་མེད་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཞིག་པ་མེད་པ་མེད་པ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལས་བཟློག་པས་སོ། །དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བ་ནི་ད
Chinese
因此，即使经过了劫等漫长的时间，也要认识到能真实产生果报。也就是说，唯识宗的阿赖耶识和经部宗的心识之流，以及有部宗的获得和不浪费等，即使在完全没有分别的情况下，也能成立业果。对于业果以自性成立的观点来说，如果业已停止，它就不会产生果报，因此，如果没有储存其习气或产生果报的连续不断的中间状态，就不会成熟。而在这里，业和果两者都不是以自性成立的，仅仅是依靠而产生，不会涉及中断或不中断、相遇或不相遇的推断，就像驱魔等一样。仅仅是依靠因才产生果，如果推断因果相遇或不相遇等，那么像地里的幼苗等因果关系就都不成立了。就像石女所生的孩子没有欢庆一样，停止是先于产生的。这样一来，对于业不是自性产生的，也就没有自性成立的停止。如果停止不是自性成立的，那么停止又会损害什么呢？它不会损害。此外，如果衰老死亡的因缘导致产生等经文，以及只要不停止就不会产生等破灭也成为果报之因，那就是不了解产生。事物和非事物都是有为法。如果说破灭是事物的经文，那么紧接着就会产生矛盾。涅槃是非有为法。这样说是没有道理的，因为涅槃是被考察的灭尽或破灭，是烦恼障的灭尽，并且是学道的果报。还有，因为儿子死去而产生悲伤，或者因为石女没有儿子而产生悲伤，所以即使是完全没有也有事物。 如果石女没有儿子是事物，而儿子是非事物，那么就会颠倒，空性因果就会显现为事物，并且会变成非此之否定，因为你们的宗派认为破灭是非此之否定。如果承认，那么承认空性为无遮止就是错误的。不是破灭或者说瓶子破灭不存在，那就是没有破灭的现在的实有宗，那必须是事物。如果是那样，那么破灭就不是事物，因为破灭不存在就是事物。因此，破灭本身不能成为事物，就像瓶子不存在是非事物一样。破灭不存在的不存在是非事物，因为与前者相反。理解两种否定的真实含义是
English
Therefore, even after eons of time, recognize that the result will surely arise. That is, the Alaya-consciousness of the Mind-Only school and the stream of consciousness of the Sutra school, as well as the attainment and non-wastage of the Vaibhashika school, etc., even without any conceptualization, the cause and effect of actions are established. For the view that cause and effect are established by their own nature, if the action has ceased, it will not produce a result. Therefore, if there is no continuous intermediate state to store its imprints or produce the result, it will not ripen. Here, both cause and effect are not established by their own nature, but merely arise in dependence. There is no need to consider whether there is interruption or non-interruption, meeting or non-meeting, like exorcism, etc. It is merely that the result arises in dependence on the cause. If one were to examine whether cause and effect meet or not, then none of the cause and effect relationships, such as the sprout from the ground, would be valid. Just as there is no celebration when a barren woman gives birth, cessation is that which precedes arising. Thus, since action does not arise by its own nature, there is also no cessation that is established by its own nature. If cessation is not established by its own nature, then what harm does cessation do? It does not harm. Moreover, if scriptures such as the arising due to the conditions of aging and death, and the destruction that does not arise as long as it does not cease, become the cause of the result, then one does not understand arising. Things and non-things are conditioned phenomena. If it is said that destruction is a scripture of things, then it is immediately contradictory. Nirvana is unconditioned. It is unreasonable to say so, because Nirvana is the cessation or destruction that is examined, the exhaustion of the obscurations of affliction, and the result of the path of learning. Also, because sorrow arises from the death of a son, or sorrow arises because a barren woman has no son, even if there is complete non-existence, there are things. If a barren woman having no son is a thing and a son is a non-thing, then it would be reversed, and emptiness, cause and effect would appear as things, and it would become a negation of what is not this, because your school considers destruction to be a negation of what is not this. If you admit this, then admitting emptiness as non-affirming negation is wrong. That which is not destroyed, or the non-destruction of a broken pot, is the present entity of the Realist school, and that must be a thing. If that is the case, then destruction is not a thing, because the non-existence of destruction is a thing. Therefore, destruction itself cannot be a thing, just as the non-existence of a pot is a non-thing. The non-existence of non-existence is a non-thing, because it is the opposite of the former. Understanding the true meaning of the two negations is
Tibetan
ངོས་པོའི་མིང་ལ་སྟེ། དགག་པ་དངོས་མེད་ཀྱི་མིང་ལ་ནི་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཟློག་ལ་གསུམ་རྣལ་མ་འདྲ། དེ་བས་ན་ཞིག་མ་ཞིག་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་ན། དགག་པ་གཉིས་མི་འགལ་བའམ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤང་བ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲའི་རྣམ་བཅད་མི་ཤེས་པས་སྒྲ་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་དངོས་མེད་ནོར་བར་ཐལ་ལོ། ༈ །རྒྱུ་དངོས་མེད་དུ་སོང་བའི་དུས་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པར་ཐལ། རྒྱུ་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་ཞིག་མ་ ཞིག་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འགགས་མ་འགག་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་སྤང་འགལ་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པ་དང་དངོས་པོ་ཡིན་པས་སོ། །འགལ་ཟླ་དངོས་མེད་སྤང་འགལ་མིན་ན། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀའང་མི་འགལ་ཏེ། ཞིག་མ་ཞིག་དང་རྟག་མི་རྟག་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་ལས་དོན་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རིལ་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། སྤང་འགལ་གྱི་དངོས་མེད་གཞི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་། ཁ་ཅིག་མར་མེ་ཤི་བ་ལས་མུན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲ། དེའི་ལུགས་ལ་མར་མེ་མུན་པའི་བརྒྱུད་རྒྱུར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། མར་མེ་མེད་ན་དེ་ཤི་བ་མེད། དེ་མེད་ན་མུན་པ་མི་སྐྱེ་བས་སོ། །གླིང་བར་རྣམས་སུ་ཆོས་ཅན། མུན་པ་མེད་པར་ཐལ། མར་མེ་ཤི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་མར་མེ་མེད་པ་དང་ཤི་བ་དོན་གཅིག་སྙམ་ན། མོ་གཤམ་བུ་ཤི་བ་ཡོད་པར་ཐལ། མོ་གཤམ་བུ་མེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟ་ཤི་བ་ལས་རྐང་ཐང་དུ་འགྲོ་བ་སྲིད་ན། རྟ་མེད་སྤྲང་པོ་རྐང་ཐང་དུ་མི་འགྲོ་བར་ཐལ། རྟ་ཤི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཧ། དེས་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་གྱི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་རྒྱུད་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱང་དེའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱིས། ས་བོན་ཞིག་དང་མ་ཞིག་ལས། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ། སྲིད་པ་འཕོ་བའི་མདོ་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འཆད་དེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་དམིགས་པའི་ཡུལ་བུད་མེད་བཟང་མོ་དག་མཐོང་ནས་ནི། སད་ཚེ་ཡུལ་དེ་འགགས་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བླུན་པོ་ལ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ། དེ་བཞིན་ད་ལྟ་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མིན་པའི་ལས་ལས་ཀྱང་ནི་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་བ
Chinese
对于实事之名来说，对于否定非实事之名，以二否定来遮返，与三真实不同。因此，如果坏与不坏二者都是实事，那么二否定不相违背吗？有与无二者不是互相排斥的吗？由于不了解声音的区分，依赖于声音的表达，导致对实事与非实事的混淆。༈。果报成为非实事的时候，永远不可能发生，因为坏与不坏二者都是实事。遍及，因为除了坏与不坏之外，没有其他的果报。如果断绝与不断绝二者都是实事，那么二者不是互相排斥的，因为二者是因果并且是实事。如果矛盾的非实事不是互相排斥的，那么常与无常二者也不相违背，因为坏与不坏以及常与无常过去未来的表达方式只是词语不同，意义相同。一切实事都将成为完全常驻的，因为互相排斥的非实事的基础不存在。又，有些人说，因为灯熄灭而产生黑暗，所以坏是实事，以此作为论证。按照他们的观点，必须承认灯是黑暗的连续因，因为没有灯就没有灯的熄灭，没有灯的熄灭就不会产生黑暗。在中间地带，作为所立宗，不可能有黑暗，因为没有灯的熄灭。如果认为那里没有灯与灯的熄灭意义相同，那么寡妇儿子死亡是可能的，因为寡妇没有儿子是可能的。如果马死亡后可以步行，那么没有马的乞丐就不应该步行，因为没有马的死亡。哈哈。因此，认为串习的基础是我这样的目标本身就是，因为是依赖于意识而安立的相续，所以心的相续也是如此。因此，即使认为存在，自性上也不会产生，如论师所说：种子坏与不坏，不会产生果实，你的所有产生，如幻术般显现。如此说。第二，随顺《转有经》的教证来阐述，例如在梦境中，看到所缘的妙龄女子，醒来时，虽然境已消失，但缘于此境，有些愚人会生起贪恋。同样，现在已经消失且非自性存在的业，也会带来果报。
English
As for the name of a real entity, as for the name of a negation of a non-entity, it is refuted by two negations, and is not like the three realities. Therefore, if both destruction and non-destruction are real entities, then are the two negations not contradictory? Are existence and non-existence not mutually exclusive? Because the distinction of sounds is not understood, relying on the expression of sounds leads to confusion between real entities and non-entities. ༈. The time when a cause becomes a non-entity will never occur, because both destruction and non-destruction are real entities. It pervades, because there is no other cause besides destruction and non-destruction. If both cessation and non-cessation are real entities, then the two are not mutually exclusive, because the two are cause and effect and are real entities. If contradictory non-entities are not mutually exclusive, then permanence and impermanence will not contradict each other either, because the expressions of destruction and non-destruction, and permanence and impermanence, past and future, are only different in words, but the meaning is the same. All real entities will become completely permanent, because the basis of mutually exclusive non-entities does not exist. Also, some say that because darkness arises from the extinguishing of a lamp, destruction is a real entity, and this is used as proof. According to their view, it must be admitted that the lamp is the continuous cause of darkness, because without a lamp there is no extinguishing of the lamp, and without the extinguishing of the lamp, darkness will not arise. In the intermediate realms, as the subject of the proposition, there cannot be darkness, because there is no extinguishing of the lamp. If it is thought that the absence of a lamp and the extinguishing of a lamp have the same meaning there, then it is possible for a widow's son to die, because it is possible for a widow to have no son. If it is possible to walk on foot after a horse dies, then a beggar without a horse should not walk on foot, because there is no death of a horse. Haha. Therefore, the object of focus that is merely thinking "the basis of imprints is me" is itself, because it is a continuum established in dependence on consciousness, so the continuum of mind is also that. Therefore, even if it is thought to exist, it does not arise by nature, as the teacher said: From a seed destroyed and not destroyed, a fruit does not arise, all your arising, appears like an illusion. So it is said. Second, I will explain following the sutra and teachings of the Sutra of the Transference of Existence. For example, in a dream, after seeing beautiful women as objects of focus, when awake, although the object has disappeared, some fools develop attachment by focusing on that object. Similarly, even from actions that have now ceased and are not self-existent, fruits will follow.