Tibetan
ར་བ་འདེབས་ཅིང་། མེད་དགག་གི་སྤྲོས་པ་ མ་དོར་བ། གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་མཉམ་བཞག་སྣང་མེད་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ཡང་། བདེན་གྲུབ་ཡན་གར་བ་ཁེགས་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་བསྐལ་བ་བརྒྱར་གོམས་ཀྱང་དེས་གཉིས་སྣང་སེལ་མི་ནུས་པ་དང་། དབུ་མའི་གཞུང་གི་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དངོས་ཞེན་འགོག་ནུས་པ་དེ། འདིས་འགོག་མི་ནུས་པར་བདེན་གྲུབ་ཅེས་དགག་བྱ་སྣ་གཅིག་པོ་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་བསྒྱུར་ནས་དེ་འཛིན་པའི་བློ་ལ་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྐལ་བ་རིང་དུ་བྱས་ཤིང་། གཞུང་ལུགས་རྣམ་དག་རྣམས་ཀྱི་དོན་དང་འགལ་བའི་འགལ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དམ་གནས་ལུགས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཡིན་ལ། དེས་དཔྱད་བཟོད་མེད་པར་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གསུངས་ཤིང་དེ་ལྟར་གོ་དགོས་ཀྱི། ཆོས་གང་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་བཟོད་མེད་ཀྱང་། དེས་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་མི་འགྲུབ་ཀྱི། དེས་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་བྱས་ནས་བདེན་གྲུབ་དགག་བྱ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྟོང་པར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་མི་དམིགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ སྒྲུབ་དགོས་ན། བུམ་སོགས་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་མི་དཔྱད་པར་བདེན་གྲུབ་འབའ་ཞིག་ལ་དཔྱད་དགོས་ནའང་། ཆོས་གང་གི་ཡང་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བའི་བདེན་གྲུབ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན། མིང་གིས་བཏགས་པའི་མིང་ཙམ་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ན། དེ་བུམ་སོགས་ལས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་དཔྱད། ཕ་རོལ་པོས་འདི་སྙམ་དུ། དཔེར་ན་ཐག་པར་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་བའི་ཚེ། སྦྲུལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཞི་ཐག་པ་ཡིན་ལ། ཐག་པར་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་དེས་ཐག་པ་ཉིད་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་གྱི། ཐག་པ་ལས་གཞན་པའི་སྦྲུལ་དུ་མི་འཛིན་པས། གཞི་དེར་སྦྲུལ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པས་མེད་པར་རྟོགས་ཚེ། ཐག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ལ། དེ་ཆོས་གཞན་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དང་། ཐག་སྦྲུལ་འཛིན་པའི་བློས་སྦྲུལ་མཐོང་མ་མྱོང་ཡང་། སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་དེ་ལ་བརྟགས་ཚེ་ཐག་པ་ཉིད་ལ་དཔྱད་ནས་སྦྲུལ་མེད་པར་མཐོང་དགོས་པ་དང་། དེའི་ཐག་པ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་དང་། ཐག་པ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་པ་ལྟར། བུམ་སོགས་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ཚུལ་དེ་དང་འདྲ་སྙམ་ན། ཐག་པ་རང་ངོ
Chinese
设立宗派，却不舍弃无遮的戏论，虽然承认无取无执的等持是无明，但对于断除了真实成立的偏颇的空性，即使百劫串习也无法消除二取显现，而中观宗的以理证观察胜义谛能遮止实执，这个却无法遮止，反而将所破境转为唯一的“真实成立”，并执着于此，使得心识远离了证悟一切戏论皆空的机缘，成为了与所有清净宗义相违的成百上千的矛盾之处。 一切法的自性空性，或者说实相无生，是以能立的因——一异相违等来成立的。因此，当以这些理由成立了不可思议时，就说一切法皆无自性，必须如此理解。然而，无论什么法，即使不能通过意义的分析来检验，也不能因此就成立它是空性的。如果说，它是通过“真实成立”来使其成为空性的，那么“真实成立”就是所破，而空性就是所立。如果一切法都应成为不可得的所立和空性的所立，那么就必须成立唯有“真实成立”是不可得的和空性的。 如果不对瓶子等运用一异相违等理证进行观察，而仅仅观察“真实成立”，那么，对于任何法都不作区分的“真实成立”，就像兔子的角一样，只是名称所诠释的名称而已，其意义是空洞的。那么，它与瓶子等相异，又如何通过意义的分析来观察呢？ 对方如此认为：例如，当把绳子误认为蛇时，将蛇强加于其上的基础是绳子。执绳为蛇的心识，是将绳子本身执为蛇，而不是将绳子以外的其他东西执为蛇。因此，当通过观察这个基础上有无蛇而认识到无蛇时，绳子本身是存在的，它空无其他法——蛇。虽然执绳为蛇的心识从未见过蛇，但如果考察这个错觉，就必须通过观察绳子本身而看到没有蛇。并且，这个绳子空无蛇，也空无其他法，而绳子本身并非空性。瓶子等空无“真实成立”的方式也与此类似。
English
Establishing a tenet, yet not abandoning the elaboration of negation, although admitting that the samadhi without grasping is ignorance. However, even if one is accustomed to the emptiness that refutes the extreme of true existence for hundreds of kalpas, it cannot eliminate the appearance of duality. The reasoning of the Madhyamaka school that examines the ultimate truth can prevent the clinging to reality, but this cannot prevent it. Instead, it transforms the object to be refuted into the single "true existence" and clings to it, making the mind far from the opportunity to realize the emptiness of all elaborations. It has become a place of hundreds of contradictions that contradict the meaning of all pure systems. The emptiness of the nature of all dharmas, or the unborn reality, is established by the reason of the establisher, such as one and many. Therefore, when it is established that it cannot be thought of by these reasons, it is said that all dharmas are without self-nature, and it must be understood in this way. However, no matter what dharma, even if it cannot be examined by the analysis of meaning, it cannot be established that it is empty. If it is said that it is made empty by "true existence", then "true existence" is the object to be refuted, and emptiness is the object to be established. If all dharmas should become the object to be established that is unattainable and the object to be established that is empty, then it must be established that only "true existence" is unattainable and empty. If one does not examine vases and so on with reasoning such as one and many, but only examines "true existence", then "true existence" without distinguishing any dharma is like a rabbit's horn, just a name that is explained by name, and its meaning is empty. Then, how can it be examined by the analysis of meaning when it is different from vases and so on? The opponent thinks like this: For example, when a rope is mistaken for a snake, the basis for imposing the snake on it is the rope. The mind that grasps the rope as a snake grasps the rope itself as a snake, not grasping something other than the rope as a snake. Therefore, when one realizes that there is no snake by examining whether there is a snake on this basis, the rope itself exists, and it is empty of other dharmas—the snake. Although the mind that grasps the rope as a snake has never seen a snake, if one examines this illusion, one must see that there is no snake by examining the rope itself. And, this rope is empty of the snake, and also empty of other dharmas, but the rope itself is not empty. The way in which vases and so on are empty of "true existence" is similar to this.