Tibetan
་མི་ཐོབ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་ན་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྟན་གྱི། ཚིག་གི་འཐེན་ཁྱེར་རྩོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔར་སྣང་བ་བསླུ་མེད་འདི་ལ་རགས་པ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་གཞིག་ཚེ། ཕུང་པོ་ལྔ་རིལ་པོ་དང་རགས་པ་མེད་པར་རིགས་པ་དེས་རྟོགས་ནུས་ཀྱི། དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ངེས་ཀྱང་། ཕུང་པོ་ལྔ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཕུང་ལྔའི་བྱེ་བྲག་རེ་རེའང་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་མེད་པར་མཐོང་ཚེ། དེ་འདྲའི་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཆོས་འདི་ཡང་ཞེས་མི་འཛིན་ཏེ། བདག་དུ་མར་ཐལ་བ་དང་། མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་རང་གི་བློས་རྟོགས་ནས་བདག་ཅེས་པ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པ་དེས་བདག་ འཛིན་ཟློག་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་ཉན་ཐོས་པ་ལའང་ཡོད་དགོས་སོ། །དེའི་སྐབས་སུ་ཕུང་པོ་རགས་པ་མི་སྟོང་གི་རགས་པ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་། དུ་མ་མི་སྟོང་གི་དུ་མ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་མི་རྟག་པ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་གི་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་སྦྱར་བའི་གཞན་སྟོང་འདི་མ་སྦྱར་ཀྱང་བདག་མེད་རྟོགས་ནུས་ལ། སྦྱར་ན་ཕུང་པོ་རགས་པར་བདེན་པ་དེ། ལྔ་ཀ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པའི་རགས་པའམ། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཚོགས་པའི་རགས་པའམ། ཐ་ན་ཡིད་རགས་པ་མི་སྟོང་པ་དེ་བདག་གི་གདགས་གཞིར་བྱས། བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་བདག་ཡོད་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་བསྟན་དུ་མེད་ལ། རགས་པ་དེ་རིལ་པོ་དང་། གཅིག་པུ་དང་། རྟག་པ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། རིལ་པོ་མི་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་པས། དེ་འདྲའི་རིལ་པོ་གཅིག་པུ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་དུང་དེ་དུ་མ་དང་སྐད་ཅིག་མར་དབྱེ་བའི་ཆར་གསིལ་རྒྱུ་ཡོད་ན། རྟག་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པའང་དུ་མའི་ཆོས་ལ་རྟག་གཅིག་ཏུ་བཏགས་ཀྱི། རྟག་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་གཅིག་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་བརྡ་སྦྱར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ཁོ་བོས་ཀྱང་འདོད་མོད། རྟག་གཅིག་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ སྟོང་པ་དེ་གཉིས་མི་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན། རང་ངོས་མི་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་ཕན་ཆོད་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཡང་མི་ཕན་ཏེ། དུ་མ་ཡིན་པས་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་མིན་པའི་གཅིག་པུ་བདེན
Chinese
不获得，如果见到空性的意义，就能获得解脱，因此空性是为了获得解脱而宣说的，不是为了争论词句的牵强附会而宣说的。像这样，对于显现为五蕴的这个无欺骗者，如果将粗大的部分分解到极微尘，就能以理智领悟到五蕴没有整体和粗大的存在。因此，要看到五蕴是众多和无常的自性。即使不能确定极微尘没有不可分割的自性，但如果看到五蕴不是执着为一个整体，也不是执着五蕴的每个部分是单独存在的，那么就不会执着这种众多和无常的法，因为自己通过理智认识到会导致成为多个我和会导致成为无常的过失，从而知道所谓“我”只是依赖于五蕴而安立的，并没有自己的本体，这样就能阻止我执。像这样的道理，声闻乘也应该有。在那时，不空的粗大五蕴，其粗大以真实成立而空。众多不空的众多，以真实成立而空。无常不是从自身不空，而是以真实成立而空。即使不加上这种“他空”，也能领悟无我。如果加上，那么五蕴粗大为真实的那个，是五个聚集在一起的粗大，还是六识聚集在一起的粗大，甚至是意识粗大不空，将其作为我的施设处，对于我执的对境——我的存在，无法以理智显示损害。粗大是整体、单独和常恒也可以，因为已经承认整体不空。像这样的整体单独和不是刹那的常恒就会变成，如果还能将它分解为众多和刹那，那么安立为常一也是在众多的法上安立为常一，常一的自性不会变成不空。如果常一的自性空，那就是用真实成立而空来表达，如果是那样，我也是同意的。如果像你一样，认为常一的自性不空，而以真实成立而空，这两者不是一回事，那么只要承认自身不空，即使被其他所空也没有用，因为是众多，所以单独的自性空，因为是刹那，所以常恒的自性不空，单独是真实的。
English
is not attained. If one sees the meaning of emptiness, one attains liberation. Therefore, emptiness is taught for the sake of attaining liberation, not for the sake of arguing over the twisting of words. Thus, for this infallible appearance of the five aggregates, when the gross elements are broken down to the level of atoms, one can understand through reason that the five aggregates are without wholeness or grossness. Therefore, one sees the aggregates as being of a nature of multiplicity and impermanence. Even if it is not certain that indivisible atoms have no inherent nature, if one sees that the five aggregates are not grasped as a single entity, nor is each individual aggregate grasped as a single entity, then one does not grasp such a manifold and impermanent phenomenon, because one realizes through one's own intellect the faults of leading to multiple selves and leading to impermanence, and thus knows that the so-called "self" is merely imputed in dependence on the aggregates and has no inherent essence of its own. This can prevent self-grasping. Such a view must also be present in the Śrāvakas. At that time, the gross aggregates that are not empty, their grossness is empty by way of true existence. The many that are not empty, their multiplicity is empty by way of true existence. Impermanence is not empty from its own side, but is empty by way of true existence. Even without applying this "other-emptiness," one can realize selflessness. If one applies it, then that which is truly gross in the aggregates, whether it is the grossness of all five gathered together, or the grossness of the six consciousnesses gathered together, or even the gross consciousness that is not empty, is taken as the basis for the imputation of self. There is no way to show that the object of self-grasping, the existence of self, is harmed by reason. The grossness may be whole, single, and permanent, but because it is admitted that the whole is not empty, such a whole is single and permanent, not momentary. If it can still be broken down into many and momentary, then even the imputation of permanence and oneness is imputed to the many phenomena as permanence and oneness, and the essence of permanence and oneness will not become non-empty. If the emptiness of the essence of permanence and oneness is expressed as emptiness by way of true existence, then I also agree with that. But if, like you, you think that the essence of permanence and oneness is not empty, but is empty by way of true existence, that these two are not the same, then as long as you admit that it is not empty from its own side, it is useless even if it is empty by others, because it is many, so the essence of singleness is empty, because it is momentary, so the essence of permanence is not empty, singleness is true.
Tibetan
་གྲུབ་ཅེས་པ་དང་། རྟག་པ་བདེན་གྲུབ་དང་རིལ་པོ་བདེན་གྲུབ་ཅེས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་དུ་མི་སྲིད་པས། དེས་སུ་ལའང་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་དང་། བདག་འཛིན་མི་སྐྱེད་པས་དེ་དགག་མི་དགོས་སོ། །ཆོས་ཀུན་རང་སྟོང་མིན་གཞན་སྟོང་ཡིན་པའི་འཆད་ཚུལ་འདིས། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ནི་གོ་རྒྱུ་ཡང་ལྷག་ཡོད་པས་ཕན་པ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་མ་ཟད་གནོད་བྱེད་དེ། རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པར་གྲུབ་ཕན་ཆོད། ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་སྨྲས་ཀྱང་དེར་འཛིན་བཟློག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་རང་སྟོང་ལས་ལྷག་པའི་གོ་བ་སྐྱེད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་མ་ཟད་གནོད་དེ། ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་ལ་ཕུང་ལྔ་བསྙོན་མེད་དུ་སྣང་། སྣང་བ་དེ་དུ་མར་སྣང་བ་དང་འགྱུར་བ་ཅན་སྣང་གི་དེ་ལས་བཟློག་པ་གཅིག་པུ་དང་རྟག་པར་མི་སྣང་བས། ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་རང་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ངོ་བོར་སྟོང་པར་དཔྱད་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་ སྙད་ལ་མ་བརྟེན་པར་དོན་དམ་རང་རྐྱ་བར་རྟོགས་ཚུལ་མེད་པས། ཐ་སྙད་རང་གི་སྣང་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པ་རང་སྟོང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ཙམ་ལ་སྟོང་ཉིད་བརྗོད་པས་མི་ཆོག་པར། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་མིན་ཞེས་སྔ་མ་ལས་ལྷག་པའི་གོ་སྐྱེད་མེད་པར་མ་ཟད། གོང་བཤད་དེ་ལས་ལྷག་པའི་བདེན་གྲུབ་ཡན་གར་བ་འཇིག་རྟེན་སུ་ལའང་སྣང་བ་དང་དེར་ཞེན་མེད་བཞིན། རང་བློས་བརྟགས་པའི་དོན་བཞིན་ཀུན་བརྟགས་དེ་འདྲས་སྟོང་པར་བསྒྲུབ་པ་དོན་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བུམ་པ་ཉིད་འཛིན་གྱི། བུམ་པ་ལས་གཞན་པའི་བདེན་གྲུབ་འཛིན་པ་མི་སྲིད། བུམ་པ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་ན། བུམ་པ་མ་ཡིན་པའི་དེར་འཛིན་གྱི་གཞི་དེ་འདྲས་སྟོང་ཡང་ཐ་སྙད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྦྲུལ་མེད་པས་ཐག་པ་སྒྱུ་མར་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གཉིས་ཀ་འགལ་མེད་ཡིན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །མདོར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུང་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའམ། སྣང་བ་ལྟར་དོན་དམ་པར་ གྲུབ་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཟུང་བའི་དབང་གིས། བདག་དང་ཆོས་དང་ཕྱི་ནང་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྐྱེ་ཞིང་། འཁོ
Chinese
成立之说，以及常恒实成和整体实成，这些在世间名言中是不存在的。因此，它们不会使任何人执着于蕴，也不会产生我执，所以不必破斥它们。这种宣讲一切法非自空而是他空的说法，对于领悟胜义空性而言，不仅没有丝毫益处，反而有害，因为这样一来，就成了自己的体性不空而成立了。即使说为其他法所空，也无法阻止对它的执着。对于那个承诺，在世俗的显现上，不仅不会比自空产生更多的理解，反而有害，因为在名言的显现上，五蕴是无可否认地显现的。这种显现是多样的显现，是具有变化的显现，而不是相反的单一和常恒的显现。因此，名言的显现本身依赖于对自身体性的空性进行观察而成立的。如果不依赖于名言，就没有独立领悟胜义的方法。名言自身的显现本来就是以自身体性未成立的方式显现的，因此说自空，这是以现量成立的，仅凭这一点来说空性是不够的。空性是指以实成而空，而不是说世俗非自空，这不仅没有比前者产生更多的理解，而且，对于比上述所说更为夸张的实成，世间任何人既不显现也不执着，像这样以自己的分别念所臆测的宗义来成立空性是没有意义的，因为世间所执着的只是瓶子本身，而不可能执着于瓶子之外的实成。如果瓶子自身不空，那么，即使瓶子之外的执着之基是空的，也无法成立如幻的名言，就像没有蛇就不会将绳子误认为蛇一样。因此，要知道世俗和胜义二者无违，是因为名言之法的自性就是如此显现的。总而言之，对于所有有情的名言中存在的蕴等法，由于执着于以自性或自体存在，或者如显现般在胜义中成立的实成，导致对我和法以及内外等的能取所取分别念，如流水般不断产生，从而流转于轮回之中。
English
The assertion of being established, as well as the assertion of being eternally established and wholly established, do not exist as terms in the world. Therefore, they do not cause anyone to cling to the aggregates, nor do they generate self-grasping, so there is no need to refute them. This way of explaining that all phenomena are not self-empty but other-empty not only has no benefit for understanding ultimate emptiness, but is actually harmful, because in that case, it becomes established that one's own essence is not empty. Even if it is said to be empty of other phenomena, it is impossible to prevent clinging to it. Regarding that commitment, in the appearance of conventional truth, it not only does not generate more understanding than self-emptiness, but is actually harmful, because in the appearance of terms, the five aggregates appear undeniably. That appearance is a diverse appearance and a changing appearance, not the opposite of a single and constant appearance. Therefore, the appearance of terms itself is established by relying on examining the emptiness of its own essence. If one does not rely on terms, there is no way to independently realize the ultimate truth. The appearance of terms itself inherently appears in a way that its own essence is not established, so saying that it is self-empty is established by direct perception, and it is not sufficient to speak of emptiness only to that extent. Emptiness is empty of true establishment, not that conventional truth is not self-empty, which not only does not generate more understanding than the former, but also, regarding the true establishment that is more exaggerated than what was said above, no one in the world perceives or clings to it. It is meaningless to establish emptiness with such a constructed meaning based on one's own mind, because what the world clings to is the pot itself, and it is impossible to cling to a true establishment other than the pot. If the pot itself is not empty, then even if the basis of clinging to it other than the pot is empty, conventional truth cannot be established as illusory, just as one would not mistake a rope for a snake if there were no snake. Therefore, one should know that the two truths, conventional and ultimate, are non-contradictory because the nature of the phenomena of terms appears in that way. In short, regarding these phenomena, such as the aggregates, that exist in the terms of all sentient beings, due to clinging to true establishment that exists by its own nature or essence, or is established as ultimate as it appears, grasping and clinging to self and phenomena, inside and outside, and so on, various conceptualizations arise in a continuous stream, and thus one wanders in samsara.