Tibetan
ང་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་རྩོད་གྱིས་དང་། །ཞེས་སོགས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་ཡོད་ཀྱང་། དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་ན་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་ཚུལ་དུ་མི་སྐྱེ་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར། ཁས་ལེན་དུ་ཐ་སྙད་བདེན་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། ཞེས་པ་ལྟར་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཁས་ལེན་དགོས་ཀྱི། དཔྱད་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ནས་དགག་རྒྱུ་གཞན་ཞིག་བཀག་པའི་ཚུལ་དུ་ཁས་བླངས་ན། བདེན་སྐྱེ་མེད་པས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གོ་ག་ལ་ཆོད་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པས་ སྐྱེ་ཡོད་ཀྱི་གོ་ཆོད་ནས་སྐྱེ་བ་ཡོད། འགག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་འགག་རང་མཚན་པ་ཡོད་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདོད་པ་ལས་ལྷག་པའི་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྟོང་ཉིད་མི་འགྲུབ་བོ། །བདག་ཡོད། གཞན་ཡོད། ཉོན་མོངས་ཡོད། ལས་ཡོད། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཚད་སྣ་གཅིག་མི་ཁེགས་པས། བདེན་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ཞིག་གིས་སྤྲོས་པ་སྣ་གཅིག་མི་ལྡོག་པས། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཙམ་ཞིག་ལས་ལྷག་པའི་དོན་དམ་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་པས་སྣ་གཅིག་གསར་དུ་གོ་རྒྱུ་མེད་པས། དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཆོས་གང་དང་གང་ལའང་བདེན་གྲུབ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་འདི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་གོ་བྱེད་ཡིན་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་མི་དགོས་པའི་ཚིག་སྦྱར་ཚུལ་ལེགས་པ་ཡིན། རང་གཞན་སུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་མོད། དེའི་བརྗོད་ཚུལ་ལ་བསམས་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་བུམ་སོགས་ལས་གཞན་པའི་དགག་བྱ་གཞན་དུ་གོ་ནས། བུམ་པ་གཞན་སྟོང་དུ་ཁས་ལེན་གྱི། མི་མིས་སྟོང་པའི་ལུང་དོན་དོན་དཔྱོད་ཀྱི་ དབང་དུ་བྱས་པའི་ཁས་ལེན་ཡིན་པ་མི་གོ་བར་མི་མིས་སྟོང་ན་མི་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་གོ་བ་ཞིག་གསར་དུ་བླངས་ནས། གཞན་སྟོང་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་དེའི་ངོར་ཆེས་ལེགས་ལེགས་འདྲ་ཡང་། བདེན་གཉིས་འགལ་འདུར་གྱུར་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་མཚན་མི་སྟོང་པའི་དོན་དུ་སོང་ནས་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་མི་སྟོང་པའི་གནད་མ་གོ་བར། བདེན་མེད་དུ་ཁས་བླངས་བས་བདེན་མེད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ། ཚིག་གི་གྲུབ་མཐས་བློ་ཚིམ་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཞིག་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ཟླ་བས་བརྗོད་པ་འདི་འོང་ངོ་། །བདག་
Chinese
如同“我以争论此世间”等等一样。因此，此生虽然在未经观察、未经分析的世人眼中存在，但若以理智分析，则不会以四边的生起方式产生，因此无法找到名言的生起。如同“在承认中，不应分析名言谛”所说，必须承认未经观察、未经分析的显现，如果经过分析后，承认名言的生起存在，并以遮止其他需要遮止的方式来承认，由于没有真实生起，又怎能理解无生的含义呢？由于存在名言的生起，就会理解为存在生起，从而存在生起和灭亡。如果存在自相的生灭，就会变成无常。这样一来，就无法成就胜过声闻乘观点的、以无生灭为特点的空性。我存在、他存在、烦恼存在、业存在、痛苦存在等等，由于名言中存在的一切都无法否定，仅仅以承认无实的言辞，无法扭转任何戏论。由于没有通过理智分析，在胜义谛中获得任何超越世俗名言状态的新理解，因此，宣说这样的空性没有任何必要，因为名言中不存在的事物，已经被名言分析者所证实了。总之，说任何法都没有真实成立，这虽然是理解胜义中不存在的方式，但胜义中不存在，并不意味着名言中也必须不存在，这样的语句组合是很好的。自己或他人仅仅这样说，并没有矛盾。但通过思考这种说法，从名言的瓶子等事物中理解为其他的遮止对象，从而承认瓶子是自性空。如果不理解“人空于人”的经文含义是理智分析的承认，而新产生一种理解，认为人空于人，那么名言中就没有人，那么承认他空，在那一方面似乎非常好，但如果真二谛变成矛盾，并且名言的自相没有空，从而没有理解真实成立也没有空的关键。仅仅因为承认无实，就认为变成了无实，这怎么可能呢？这就像仅仅以词句的宗派来满足自己的心意一样，自续派出现这种过失，是月称论师所说的。我
English
It is like "I argue with this world," and so on. Therefore, although this birth exists in the eyes of the world that has not been examined or analyzed, if analyzed with reason, it will not arise in the manner of the four extremes, so the arising of nominal existence cannot be found. As it is said, "In acceptance, one should not analyze conventional truth," one must accept what appears without examination or analysis. If, after analysis, one accepts that the arising of nominal existence exists, and accepts it in the manner of refuting something else that needs to be refuted, since there is no true arising, how can one understand the meaning of non-arising? Because there is the arising of nominal existence, one will understand that arising exists, and thus there will be arising and cessation. If there is self-characterized arising and cessation, it will become impermanent. In this way, emptiness, which is distinguished by being without arising and cessation and superior to the views of the Hearers, will not be established. I exist, others exist, afflictions exist, karma exists, suffering exists, etc. Since none of what exists in name can be refuted, merely with words that admit non-reality, no elaboration can be reversed. Since there is no new understanding to be gained in ultimate truth by analyzing with reason beyond the mere state of conventional names, there is no need to teach such emptiness, because what does not exist in name has already been proven by the analysts of names. In short, saying that there is no true establishment in any dharma is a way of understanding that it does not exist in ultimate truth, but the fact that it does not exist in ultimate truth does not mean that it must also not exist in name. This way of combining words is good. There is no contradiction in oneself or others merely saying this. But by thinking about this way of speaking, understanding other objects of negation other than nominal things like pots, and thus admitting that the pot is empty of other, if one does not understand that the meaning of the scripture "a person is empty of a person" is an acceptance based on rational analysis, and newly generates an understanding that if a person is empty of a person, then there is no person in name, then admitting other-emptiness seems very good in that respect, but if the two truths become contradictory, and the self-character of name is not empty, and thus the key to not being empty of true establishment is not understood, how can it become non-real simply because one admits non-reality? It is like satisfying one's mind with the tenets of words, and this fault arises in the Svātantrika school, as stated by Chandrakirti. I