Tibetan
ཁྱད་པར་བ་དང་། འདི་འདྲ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད་ཅེས་མི་གནོད་པའི་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་དགོས་སོ། །དེ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་བསྟན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པས། བདེན་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་ནང་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་ལ་མཐོང་བ་ཡང་དག་དང་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། ཡུལ་ཅན་གཉིས་རང་རང་གི་མཐོང་དོན་གྱི་དངོས་རྙེད་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་དངོས་ཀུན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཚད་མས་ཡུལ་རྙེད་པ་ཡིན་གྱི་བདག་གིས་གྲུབ་པར་མིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ་དོན་དམ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཡི་ཡུལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས་སོ། །བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་ནི་བདེན་གཉིས་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་སྟེ། གང་སྣང་འདི་སྟོང་། སྟོང་པ་དེ་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན། ཆོས་དེའི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་བར་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་མེད་དོ། ། ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་སྟེ། དེ་ལ་གང་དུའང་བརྗོད་མི་ཤེས་ཏེ་སོ་སོར་རང་རིག་གི་ཡུལ་ལོ། །དེ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དང་རིགས་སོགས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་གྱི། རྣམ་གྲངས་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་མིན་རྟགས། རྣམ་གྲངས་པའི་སྟོང་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མཐའ་བཞི་འགོག་ཚེ། བདེན་མེད་ཀྱི་ཡོད་མཐའ་སེལ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་གནས་ལུགས་རང་གི་ངོས་ནས་མཐའ་བཞི་སེལ་མི་ནུས་ཏེ། གནས་ལུགས་མེད་དགག་ལ་ཡོད་མཐའ་སེལ་བའི་ནུས་པ་ཡོད་ཀྱི། མེད་མཐའ་སེལ་བ་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་ཁོ་རང་གི་ངོས་ནས་མཐར་ལྷུང་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བས། དེ་འདྲའི་མཐར་ལྷུང་གི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བདེན་གཉིས་ཕྱེས་ཏེ་མཐའ་བཞི་འགོག་པ་ལ་བརྗོད་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལྡོག་པ་དེ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མ་འདྲེས་པར་ཐ་དད་ཟ་འོག་གི་རི་མོ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནམ། ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཡིན། དབྱེར་མེད་ཡིན་ན་ཟུང་འཇུག་གནས་ལུགས་སུ་གྲུབ་པ་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་ཀྱི། སྣང་མེད་སྟོང་རྐྱང་མིན་པར་གྲུབ། ངོ་བོ་ཐ་དད་ན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ ཞེས་པའང་མི་འགྲུབ་ལ་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་དོན་འགལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་བྱ་
Chinese
特别是，必须指出像这样的世界不会造成伤害，即不会造成伤害的特殊地方。为此，必须首先展示二谛的区分。通达二谛自性的真实不虚的诸佛世尊，以正确和虚假的见地看待内外一切事物。两种有境各自获得其所见之义的真实本质，会被一切事物所执持，因此是通过量获得境，而不是由我所成立。其中，正确智慧所见的境即是胜义谛，虚假见地的境则被称为世俗谛。二谛本体相同而侧面不同，这种本体相同，即显空无别本体相同。这是通过衡量二谛的量所成立的，即所显现的即是空性，如果空性与显现相异，那么该法的本体就不会是空性，因此二者不是不同的。 成立为本体无别的本体，即是非名言的胜义谛。对于它，任何事物都无法言说，是各自自证的境界。这就是法界和种姓等，是诸法究竟的实相，而不是名言。如果不是这样，作为标志，如果以名言的空性来衡量，当遮止四边时，必须消除无真实的有边，因为在名言中存在，所以必须消除断边。这样一来，从实相本身的角度无法消除四边，因为实相无遮具有消除有边的能力，而消除无边则依赖于世俗。因此，从实相本身的角度会变成堕入边见者，因此这种堕入边见的空性不是法性。此外，如果区分二谛并说遮止四边，那么二谛的侧面这二者如果是双运，是各自的本体不混杂，像锦缎上的花纹一样各自存在，还是本体无别？如果无别，那么在双运成立为实相时，法界具有显现的自性，成立为非无显现的纯空。如果本体各异，那么“本体相同” 也不成立，二谛会变成相异且意义相违。如何理解？
English
Especially, it is necessary to point out that the world does not harm such a place, that is, a special place that does not cause harm. For this, it is necessary to first show the distinction between the two truths. The Buddhas, the Bhagavat, who know the true nature of the two truths without error, see all internal and external things with correct and false views. The two objects, each obtaining the true essence of what they see, will be held by all things, so the object is obtained through valid cognition, not established by the self. Among them, the object seen by correct wisdom is the ultimate truth, and the object of false view is called the conventional truth. The two truths have the same essence but different aspects, this same essence is the non-duality of appearance and emptiness. This is established by the valid cognition that measures the two truths, that is, what appears is emptiness, and if emptiness is different from appearance, then the essence of that dharma will not be emptiness, so the two are not different. The essence established as non-different is the ultimate truth that is not nominal. For it, nothing can be said, it is the realm of self-awareness. This is the Dharmadhatu and the lineage, etc., which is the ultimate reality of all dharmas, not nominal. If not, as a sign, if measured by the emptiness of nominality, when the four extremes are prevented, the extreme of existence without truth must be eliminated, and because it exists in name, the extreme of annihilation must be eliminated. In this way, the four extremes cannot be eliminated from the perspective of reality itself, because reality has the power to eliminate the extreme of existence, and the elimination of the extreme of non-existence depends on the conventional. Therefore, from the perspective of reality itself, it will become one who falls into extremes, so this emptiness of falling into extremes is not the nature of dharma. Furthermore, if the two truths are distinguished and it is said that the four extremes are prevented, then if these two aspects of the two truths are inseparable, are their respective essences not mixed, existing separately like patterns on brocade, or are they non-different in essence? If non-different, then when the inseparability is established as reality, the Dharmadhatu has the nature of appearance, and is established as non-appearing pure emptiness. If the essences are different, then "the same essence" is not established, and the two truths will become different and contradictory in meaning. How to understand?