Tibetan
ན་ན་གཅིག་ཚེའམ་དུས་གཅིག་གཉིས་ཀ་ཡིན་ན་རུང་ཡང་དཔེ་ཅན་འདིར་ནི་ས་མྱུག་དུས་གཅིག་ཏུ་མེད་པས་ན་དཔེའི་འདྲ་བ་དེ་དང་མཚུངས་པ་དེ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །སྲང་གི་མགོ་མཇུག་དངོས་པོ་དུས་མཉམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་བཞག་གི་དཔེ་ཅན་ས་མྱུག་དུས་མཉམ་དུ་མེད་པ་ཡིན་པས་དཔེ་དོན་མི་འདྲའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་གལ་ཏེ་སྐྱེ་བཞིན་པ་མྱུ་གུ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་ན་མ་འོངས་པ་ཡིན་པས་ད་ལྟ་ཡོད་པ་མིན་ཞིང་། འགག་བཞིན་པ་ས་བོན་ནི་ཡོད་ཀྱང་འཇིག་ལ་ཕྱོགས་ཏེ། ད་ལྟ་ཞིག་མ་ཚར་བ་ཡིན་པར་འདོད་གྱུར་པ། མདོར་ན་ས་བོན་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་སྲིད་དུ་མྱུ་གུ་མ་འོངས་པ། མྱུ་གུ་གྲུབ་ཟིན་པ་དང་། ས་བོན་ཟད་པར་འགགས་ནས་མེད་པས་དེ་གཉིས་ནམ་དུའང་སྐད་ཅིག་ལ་དུས་མཉམ་པ་མེད་པས་དེ་ཚེ་ས་མྱུག་ འདི་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་ན་སྲང་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་མི་མཚུངས་སོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་མྱུ་གུ་མེད་ཀྱང་དེའི་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་ཡོད་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། བྱ་བ་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་བྱེད་པོ་རྟེན་མྱུ་གུ་མེད་པར་ཡོད་པར་རིགས་པའི་ངོ་བོའང་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཕགས་པ་སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས། སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྐད་ཅིག་གང་ཁོ་ན་ལ་ས་བོན་འགགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་མྱུ་གུ་སྐྱེའོ། །ཞེས་སྲང་གི་དཔེ་བཀོད་པ་མིན་ནམ། དེ་ཕྱིར་ས་མྱུག་གཉིས་སྲང་མདའི་མཐོ་དམན་དང་འདྲ་བར་འདོད་པ་འགོག་མི་རིགས་སོ་ཟེར་ན་བདེན་མོད་ཀྱི་ལུང་དེ་ནི་གཞན་སྐྱེ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་བསྟན་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་འགོག་གིས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་འགོག་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་མདོར། རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་འགག་གི་བྱ་བ་དུས་མཉམ་པ་ལ་མིན་ནོ། །སྔ་མ་ལྟར་ན་བྱ་བ་ཙམ་མཉམ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་མི་དགོས་ལ། ཕྱི་མ་ལ་བྱ་བ་མཉམ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱང་དུས་མཉམ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་ལ་གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་བ་ལ་གཞན་སྐྱེ་མི་འཐད་ཀྱང་དུས་མཉམ་ལ་འཐད་སྙམ་ ན་དེའང་མི་འཐད་དེ་མིག་གི་བློ་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་རང་དང་དུས་གཅིག་པ། མིག་དབང་དང་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་སོགས་དང་རང་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་ལས། འབྲས་བུ་དེ་གཞན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་རྒྱུ་དང་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་ན་སྔར་ཡོད་ལ་ཡང་འབྱུང་བས་དགོ
Chinese
如果说是一个时间或同时，两者都可以，但在这个例子中，种子和苗芽不是同时存在的，所以与例子的相似之处是不存在的。天平的两端是事物同时发生的行为，而例子中的种子和苗芽不是同时存在的，所以例子和意义不相同。原因是，如果正在生长的苗芽是显现出生的方向，那么它是未来，所以现在不存在。正在消亡的种子虽然存在，但却是朝向毁灭的方向。如果认为现在还没有完全消失。总之，只要种子存在，苗芽就是未来。苗芽已经形成，而种子已经耗尽并消失了，所以这两者永远不可能在同一瞬间同时存在，那么种子和苗芽 怎么会和天平相似呢？是不相似的。另一个错误是，即使没有苗芽，也认为有其行为，即生长。这也是不行的。因为这个行为，即生长，如果没有作者所依赖的苗芽，那么在理性上也是不可能存在的。如果说在圣《稻秆经》中说：“就像天平的升降一样，在同一个瞬间，种子消失的同时，苗芽就产生了。”难道这不是天平的例子吗？因此，如果说种子和苗芽被认为是像天平的升降一样，那么不应该阻止，这是正确的，但那部经并不是为了说明他生和他自己的自性所生。这里所阻止的生，是阻止以自己的自性成立的生，而不是仅仅阻止从种子中产生苗芽。因此，总之，经中是指因果生灭的行为是同时的，而不是指以自性成立的因果生灭的行为是同时的。如果像前者那样，仅仅是行为相同，因果不一定同时。如果是后者，行为相同，因果也必须同时。第二，对因果同时的他生进行驳斥：如果认为因果有先后，他生是不合理的，但如果是同时，就是合理的。 那么这也是不合理的，对于眼睛的智慧，也就是意识，作为自己的生起者，与自己是同时的。眼根等等与色等以及与自己一同产生的感受和感觉等等。如果果是作为他者而成立的，那么如果与因同时存在，那么也会发生在先前存在的事物上，所以是不需要的。
English
If it is said that it is one time or simultaneous, both are possible, but in this example, the seed and the sprout do not exist simultaneously, so the similarity with the example does not exist. The two ends of the scale are the actions of things happening simultaneously, but in the example, the seed and the sprout do not exist simultaneously, so the example and the meaning are not the same. The reason is that if the sprout that is growing is manifesting towards birth, then it is the future, so it does not exist now. The seed that is disappearing, although it exists, is towards the direction of destruction. If it is thought that it has not completely disappeared now. In short, as long as the seed exists, the sprout is the future. The sprout has been formed, and the seed has been exhausted and disappeared, so these two can never exist simultaneously in the same instant, then the seed and the sprout How can it be similar to a scale? It is not similar. Another mistake is that even if there is no sprout, it is thought that there is its action, which is growth. This is also not possible. Because this action, which is growth, if there is no sprout on which the agent relies, then it is also impossible in reason. If it is said that in the holy "Rice Seedling Sutra" it says: "Just like the rise and fall of a scale, in the same instant, the seed disappears at the same time that the sprout arises." Is this not an example of a scale? Therefore, if it is said that the seed and the sprout are considered to be like the rise and fall of a scale, then it should not be prevented, this is correct, but that sutra is not to explain other-origination and his own self-nature origination. What is prevented here is the origination that is established by one's own self-nature, not just preventing the sprout from arising from the seed. Therefore, in short, the sutra refers to the actions of cause and effect arising and ceasing simultaneously, not to the actions of cause and effect arising and ceasing simultaneously that are established by self-nature. If it is like the former, only the actions are the same, the cause and effect do not necessarily have to be simultaneous. If it is the latter, if the actions are the same, the cause and effect must also be simultaneous. Second, refuting other-origination of simultaneous cause and effect: If it is thought that cause and effect have a sequence, other-origination is unreasonable, but if it is simultaneous, it is reasonable. Then this is also unreasonable, for the wisdom of the eye, that is, consciousness, as its own generator, is simultaneous with itself. The eye faculty, etc., and forms, etc., and feelings and sensations, etc., that arise together with oneself. If the result is established as other, then if it exists simultaneously with the cause, then it will also happen to things that existed before, so it is not needed.
Tibetan
ས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་དུས་ན་མེད་ཅེ་ན་འདི་ལ་ཉེས་པ་རྒྱུ་འབྲས་མི་མཉམ་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ། འབྲས་བུ་མུ་བཞིར་དཔྱད་ནས་དགག་པ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུས་བསྐྱེད་བྱ་འབྲས་བུ་གཞན་སྐྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེས་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའམ། འོན་ཏེ་མེད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་བྲལ་ཞིག་སྐྱེད་གྲང་སྟེ་བརྟགས་གོ །ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་ཏེ་སྐྱེས་ཟིན་སླར་མི་སྐྱེ་བས་སོ། །མེད་ལའང་རྒྱུ་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་རི་རྭའི་རྒྱུ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་ཉིད་ལ་དེས་ཅི་བྱ་སྟེ་གཉིས་ཚོགས་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཉིས་དང་བྲལ་ལའང་དེས་ཅི་བྱ་སྟེ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པ་སྤང་བ་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་རྩོད་པ་བཀོད་པ་དང་། དེའི་ལན་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་གང་གིས་རང་གི་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ལ་ གནས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་ཚད་མར་འདོད་པས་ན། ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་གཞན་སྐྱེ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་པ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟ་ཀོ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དེས་ཟློག་མི་བཏུབ་སྟེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་འདིར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སོ་སྙམ་ན། གཉིས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་པས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པས་མི་གནོད་པའི་ཚུལ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་སྐྱེ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་པས་མི་གནོད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་ལོག་པའི་དབྱེ་བས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྟན་པ། དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ། དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད་པ་དང་གནོད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ། གང་ཞིག་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་མ་ནོར་བ་མི་ཤེས་ཤིང་། ཐོག་མེད་ནས་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སྨིན་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་མ་འདྲིས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་ རྡོལ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་འདི་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱུང་ཚུལ་མང་པོ་ཞིག་མ་བཤད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནོད་པའི་བླ་རྡོལ་བཟློག་མི་ནུས་པས། ཡུལ་འདི་འདྲ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་དེ་ཞེས་གནོད་ཡུལ་
Chinese
如果事物存在，那是什么？如果结果在因存在时不存在，那么这个过失已经在因果不一致的情况下讨论过了。第三，以四种方式分析结果并进行反驳。如果是产生者，即因产生的结果，产生其他事物，那么这个因会产生自性存在的结果吗？或者产生不存在的、两者兼具的、或两者都不具备的结果呢？如果存在，为什么需要产生者？因为已经产生，不会再次产生。对于不存在的事物，这个因又能做什么呢？就像兔角的原因一样。对于两者兼具的事物，它又能做什么呢？因为两者不可能同时存在。对于两者都不具备的事物，它又能做什么呢？因为既不是两者之一也不可能存在。第二，为了消除对上述反驳的世界性损害，分为提出世界性损害的争论和阐述其答案两部分。第一部分是：如果任何世俗之人仅仅安住于自己的观点，并认为世俗的见解是可靠的，那么由于其非常强大，你在此宣称没有他生，这又能做什么呢？因为无法反驳，因为这是显而易见的。世俗之人也理解从他者产生他者，因此，如果他生存在，还需要什么论证呢？因为这是显而易见的。第二部分是：即使世俗之人承认他生，也有世俗之人不会造成损害的方式，以及即使在世俗名言中也没有自性成立的他生，因此世俗之人不会造成损害的方式这两种情况。第一部分分为：通过区分颠倒与不颠倒的对境和有境，简要地阐述二谛的分类；详细地解释它；以及为了这些，通过阐述世俗不会造成损害和造成损害的差别来总结这三部分。第一，对于那些不了解经文的正确含义，并且由于从无始以来对真实的执着习气成熟，而对事物显现执着，不熟悉无自性的道理，依赖于世俗损害的 粗暴方式的人来说，如果不阐述许多世俗的产生方式，就无法避免世俗损害的粗暴攻击。因此，对于这样的对境，世俗会造成损害，即损害的对境。
English
If something exists, what is it? If the result does not exist when the cause exists, then this fault has already been discussed in the case of unequal cause and effect. Third, refuting by examining the result in four ways. If the cause is the producer, the result to be produced, the cause that produces other things, then does it produce a result that exists by its own nature? Or does it produce something that does not exist, both, or neither? If it exists, why is a producer needed? Because it has already been produced and will not be produced again. For something that does not exist, what can that cause do? Like the cause of a rabbit's horn. For something that is both, what can it do? Because the two cannot exist together. For something that is neither, what can it do? Because it is impossible for it to be neither of the two. Second, in order to eliminate the worldly harm to the above refutation, there are two parts: presenting the argument of worldly harm and explaining its answer. The first part is: If any worldly person abides only in his own view and considers the worldly view to be reliable, then because it is very powerful, what can you do by stating here that there is no other-birth? Because it cannot be refuted, because it is obvious. Worldly people also understand that other arises from other, so if other-birth exists, what kind of reasoning is needed to prove it? Because it is obvious. The second part is: Even if worldly people admit other-birth, there are ways in which worldly people do not cause harm, and even in worldly conventions there is no other-birth that is established by its own nature, so there are two ways in which worldly people do not cause harm. The first part is divided into: briefly explaining the classification of the two truths by distinguishing between the object and the subject that are not inverted and inverted; explaining it in detail; and for these, summarizing these three parts by explaining the difference between what the world does not harm and what it harms. First, for those who do not know the correct meaning of the scriptures, and who are attached to phenomena due to the maturation of the habit of clinging to truth from beginningless time, who are not familiar with the principle of no self-nature, and who rely on the crude methods of worldly harm, if many worldly ways of arising are not explained, the crude attacks of worldly harm cannot be avoided. Therefore, for such an object, the world will cause harm, that is, the object of harm.