Tibetan
ད་པས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་གང་ལའང་། དེས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ལ་བདེན་མེད་ཅེས་མིང་བཏགས་ཤིང་། གལ་ཏེ་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན། དེ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཅེས་བཏགས་པས། སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཡིན་པ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་དང་། རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་ཤར་བའི་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཅན་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་མི་བཀག་མི་སྟོང་ཞེས་ནམ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། སྨྲས་ན་བདེན་མེད་ཀྱི་མིང་ཙམ་འགྲུབ་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་ལ། དངོས་ སྨྲ་བའི་འདོད་པ་ལྟར་མཐར་བདེན་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ལྡོག་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་གྲུབ་བཀག་ཚེ་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས། ཚུལ་དེ་བསྒྲུབ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་མི་འདོད་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཆོས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་གཞན་སྟོང་ཁས་བླང་བ་དེ་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཁས་ལེན་དེས་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་རིག་པའི་འཕུལ་འཚམས་འདི། ངེས་པར་འཇུག་པས་རྗེ་ཙོང་ཁ་པས། རང་རྒྱུད་པ་དངོས་སྨྲ་བའི་གྲལ་དུ་འཇོག་པའི་རིགས་པའི་འཕུལ་འཚམས་ཀྱང་འདི་དང་བརྗོད་ཚུལ་མི་འདྲ་ཡང་། དོན་འདི་ལས་མི་འདའ་སྟེ། རང་རྒྱུད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མི་འགོག་ལ། བདེན་གྲུབ་འགོག་པར་ཁས་ལེན་པས་ཐ་སྙད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ཁོ་བོའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བུམ་སོགས། བུམ་སོགས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པ་ཡིན་ཀྱང་། བདེན་པས་སྟོང་པས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། སྐྱེ་སོགས་འགོག་ཚེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་སྟོན་པ་དེ། རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་མི་བཀག་མི་ཁེགས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བས། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རང་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མི་སྟོང་བར་འདོད་པ་སྟེ། དོན་དམ་དཔྱོད་ པས་མི་ཁེགས་ན་བདེན་འགྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བས། བདེན་གྲུབ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། རང་གི་རང་མཚན་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་མི་བཀག་པར་ཁས་བླངས་པ་དེས། མི་འདོད་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན། དེ་དག་དབུ་མ་པ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་ན། དངོས་སྨྲ་བ་དང་། དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས། དེ་མི་འཐད་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འདི་དག་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་ཀྱང་། མི་དགག་པ་ལྟར་བྱ
Chinese
因此，对于任何名言的法，如果它不能通过分析而被证实，就被称为无实有。如果它可以通过分析而被证实，就被称为实有成立。因此，通过建立空性的理证所要破斥的是实有成立。因此，诸法自性不成立的空性，与缘起的显现无矛盾地同时显现的空性，是远离戏论的成立。因此，对于名言中存在的法，永远不要说它不能被意义分析所阻碍，也不是空性。如果这样说，即使仅仅成立了无实有的名称，也不会成立丝毫没有颠倒的空性。并且，就像实事论者的观点一样，最终会退回到成立实有的基础上。因此，那些如此说的人，在破斥实有成立时，依赖于一异离等理证，来建立这种方式，即使他们不希望一切法实有成立，但在没有放弃诸法自性不空的自空宗之前，这种承认也必然会导致承认实有成立的理智上的冲击。宗喀巴大师将自续派置于实事论者之列的理智上的冲击，虽然表达方式与此不同，但也不会超出这个意义。因为自续派不遮止自性成立，却承认遮止实有成立，所以名言自性成立，按照我的观点，名言的瓶等，虽然不为空性，但却为空性所空。因此，在遮止名言的自性和生等时，加上实有成立的差别来显示，如果通过理智分析，名言的自性存在着不能被意义分析所阻碍和驳斥的东西，那么它就会变成实有成立。因此，名言的法自身为空性所空，不为空性所空，而是以自相成立。如果胜义谛的分析不能驳斥它，它就会变成实有成立。即使不承认实有成立，但承认自己的自相不被意义分析所阻碍，这也会在不情愿的情况下变成实有成立。如是说。他们说这些人是中观派。如果是这样，就会变成既是实事论者又是中观派，如果认为这不合理，那也没有过失。因为这些人虽然承认自性，但却表现得好像不遮止一样。
English
Therefore, for any phenomenon of designation, if it cannot be proven by analysis, it is named as unreal. If it can be proven by analysis, it is named as truly established. Therefore, what is to be refuted by the reasoning that establishes emptiness is true establishment. Therefore, the emptiness in which the self-nature of phenomena is not established, and the appearance of dependent arising appear as one without contradiction, is the establishment of emptiness free from elaboration. Therefore, one should never say that a phenomenon that exists in designation is not obstructed or empty by meaning analysis. If one says so, even if only the name of unreality is established, emptiness without any inversion will not be established at all. And, as with the views of the realists, it will ultimately revert to the basis of establishing true establishment. Therefore, when those who say so refute true establishment, they rely on signs such as being separate from one, etc., to establish this way, even though they do not want all phenomena to be truly established, until they abandon the acceptance of other-emptiness where the self-nature of phenomena is not empty, this acceptance will necessarily lead to the intellectual impact of having to accept true establishment as well. Je Tsongkhapa's intellectual impact of placing the Svatantrika in the ranks of the realists, although the expression is different from this, does not go beyond this meaning. Because the Svatantrika does not prevent self-establishment, but admits to preventing true establishment, so the self-establishment of designation, according to my view, the pot, etc., of designation, although not empty of the pot, etc., are empty of truth. Therefore, when preventing the self-nature and arising, etc., of designation, showing it by adding the distinction of true establishment, if, upon analysis by reason, there is something in the self-nature of designation that cannot be obstructed or refuted by meaning analysis, then it will become truly established. Therefore, the phenomenon of designation itself is empty of true establishment, and is considered not empty of being established by its own characteristic. If the analysis of ultimate truth cannot refute it, it will become truly established. Even if true establishment is not accepted, but the acceptance that one's own characteristic is not obstructed by meaning analysis, this will become truly established against one's will. Thus it is said. They say that these are Madhyamikas. If that is the case, then it will become both a realist and a Madhyamika, and if one thinks that this is unreasonable, then there is no fault. Because even though these people accept self-nature, they act as if they do not prevent it.
Tibetan
ས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སོང་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་གྲུབ་ལེགས་པར་ཁེགས་ན་མི་སྟོང་པ་མེད་པར་གྲུབ་པས་ཁས་བླང་ནང་འགལ་སོང་བའི་ཆ་ནས་དངོས་སྨྲ་བར་འཇུག་པའི་སྐྱོན་བབ་ཀྱང་། གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བསྒྲུབ་པས་དོན་ལ་དབུ་མ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུངས་པ་ལྟར། བུམ་པ་གཞན་སྟོང་སྨྲ་བའང་དབུ་མའི་རིགས་པས་ཆོས་གང་ལའང་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་རྟོགས་ན། དབུ་མ་པ་ཡིན་པ་ལས་མི་ཉམས། ཐ་སྙད་སྦྱར་ཚུལ་ལྟར་ཞེན་ཤུགས་ཀྱིས་བུམ་སོགས་རང་ངོ་ནས་མི་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་པ་དེས། སྟོང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ཅིང་། དཔྱད་ཚུལ་ཉེས་ན་དངོས་སྨྲ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པའི་གོལ་ས་ཡོད་ལ། ཐ་སྙད་ཇི་འདྲར་ སྦྱར་ཀྱང་གཞུང་གི་ཕྱོགས་རེའི་འཆད་ཚུལ་ལ་བསམས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ལས་མ་འདས་ན། སྟོང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་ལའང་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་སྲིད་མོད་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་ན། འོན་ཀྱང་མིག་མིག་གིས་སྟོང་པ་སོགས་ཁས་ལེན་ནས། དབུ་མའི་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལྟར་ཞུགས་ན་སྟོང་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྟོགས་པ་མྱུར་ལ། མིག་མིག་གིས་སྟོང་ཞེས་ཐ་སྙད་ལ་གནོད་པར་སེམས་ཞིང་། མིག་བདེན་པས་སྟོང་ཟེར་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོར་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བདེ་བླག་ཏུ་གོ་བ། འཆད་ཚུལ་འདི་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སྙམ་པ་ཡིད་ལ་བཅག་པ་ཡིན་འདུག་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ན་མིག་བདེན་པས་སྟོང་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ནུས་པས་བདེན་པས་སྟོང་པའི་མིག་ཐ་སྙད་དུ་མི་སྟོང་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལས། རྟེན་འབྱུང་བསླུ་མེད་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གསུངས་པ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ནས་འཐུས་ཏེ། མིག་ཐ་སྙད་དུ་མི་སྟོང་པ་དང་། དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་གཉིས་ཀ་ཚིག་དེས་མཚོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་གཉིས་དེ་ལས་ལྷག་པའི། གསལ་ཁ་བཏོད་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་མིག་མིག་གིས་མི་སྟོང་ཞེས་བསྣན་པ་འདིས་ཇེ་ལེགས་སུ་མ་སོང་བར་དོན་དམ་པར་མིག་མིག་གིས་མི་སྟོང་ན་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་སྨྲས་ པ་དོན་མེད་པར་གནས་ཤིང་། ཐ་སྙད་དུ་མིག་མིག་གིས་མི་སྟོང་པ་ནི། མིག་བདེན་པས་སྟོང་ཞེས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ། སླར་ཡང་དེ་བརྗོད་པས་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་དེ། མིག་བདེན་པས་སྟོང་ཞེས་གསུངས་པས། མིག་བདེན་སྟོང་དུ་སྒྲུབ་པའི་གཞིར་བསྟན་ལ། གཞི་དེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལས་ལྷག་པའི་མིག
Chinese
因此，如果承认名言的自性存在，并且如果所有法都彻底破除了真实成立，那么由于成立了没有不空的事物，就会陷入自相矛盾，从而导致落入实事师的过失。然而，通过一异离等理证，如果能够证明名言的诸法没有自性，那么实际上就是中观派。如是说，主张瓶子自空者，如果通过中观的理证，认识到任何法都没有真实成立，那么就不会退失中观派的身份。如果按照名言的安立方式，由于强烈的执着，承认瓶子等不是从自性空，那么就会障碍对空性、缘起、双运的证悟。如果分析方式错误，就会有与实事师没有差别的过失。无论如何安立名言，如果考虑到经论的各个方面的解释方式，并且所有法都没有超出以自性空，那么也可能生起对空性、缘起、双运的定解。然而，如果通过意义分析来观察，虽然承认眼由眼空等，并且按照中观的伟大导师们所教导的那样行持，就能迅速证悟不颠倒的空性。如果认为眼由眼空会损害名言，并且说眼由真实空，那么既不会舍弃空性，也能在名言中轻易理解。虽然心中认为这种解释方式非常好，但事实上，如果这样，由于“眼由真实空”这句话的力量，就会成立由真实空的眼在名言中不是空性的。因此，中观的一切论典中，仅仅依靠所说的“缘起不欺和一切法无自性”就足够了，因为这句话已经表达了眼在名言中不是空性，以及在胜义中是空性这两种含义。因此，与其在这两个词语之上，更加明确地补充说“眼不由眼空”，不如说这并没有变得更好，因为如果在胜义中眼不由眼空，那么说由真实成立空就变得没有意义了。并且，在名言中眼不由眼空，已经由“眼由真实空”的含义所成立了，再次说它又有什么意义呢？因为说了“眼由真实空”，所以将眼显示为成立真实空的基础，而这个基础是显示由真实成立空，而不是比由真实成立空更进一步的眼。
English
Therefore, if one acknowledges the inherent nature of conventional terms, and if the true establishment of all phenomena is thoroughly refuted, then, because it is established that there is nothing that is not empty, one falls into self-contradiction, leading to the fault of engaging with realists. However, if one can prove that conventional phenomena lack inherent existence through reasoning such as the refutation of one and many, then in reality, one is a Madhyamika. As it is said, even those who assert the emptiness of other (gzhan stong) do not fall from being Madhyamikas if they realize through Madhyamika reasoning that no phenomenon has true establishment. If, according to the way conventional terms are applied, one strongly clings and asserts that things like pots are not empty from their own nature, then this obstructs the realization of emptiness, dependent origination, and non-duality. If the method of analysis is flawed, there is a risk of erring and being no different from realists. No matter how conventional terms are applied, if one considers the various ways of explaining the scriptures and all phenomena do not go beyond being empty of their own nature, then it is possible to generate certainty about emptiness, dependent origination, and non-duality. However, if one examines through meaningful analysis, although one accepts that the eye is empty of the eye, and follows the teachings of the great Madhyamika teachers, one can quickly realize non-inverted emptiness. If one thinks that saying the eye is empty of the eye harms conventional terms, and says the eye is empty of truth, then one neither abandons emptiness nor has difficulty understanding in conventional terms. Although one may think that this way of explaining is very good, in fact, if that were the case, due to the power of the phrase "the eye is empty of truth," it would be established that the eye that is empty of truth is not empty in conventional terms. Therefore, in all Madhyamika treatises, it is sufficient to rely solely on what is said: "Dependent origination is infallible, and all phenomena are without inherent existence," because that phrase already expresses both meanings: that the eye is not empty in conventional terms, and that it is empty in ultimate reality. Therefore, rather than adding more clarity to those two phrases by supplementing them with "the eye is not empty of the eye," it does not improve things, because if in ultimate reality the eye is not empty of the eye, then saying it is empty of true establishment becomes meaningless. And, in conventional terms, the eye not being empty of the eye is already established by the implication of "the eye is empty of truth." What is the point of saying it again? Because it is said, "the eye is empty of truth," the eye is shown as the basis for establishing emptiness of truth, and that basis is shown to be empty of true establishment, not an eye that is more than empty of true establishment.