Tibetan
ནི། ས་བཅུ་པ་ལས། ས་ལྔ་པ་དེ་དྲུག་པར་འཇུག་ན་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་བཅུས་འཇུག་གོ །བཅུ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། མཚན་ཉིད་མེད་པར་དང་། སྐྱེ་བ་མེད་པར་དང་། མ་སྐྱེས་པར་དང་། དབེན་པ་དང་། གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང་། བླང་དོར་མེད་པ་དང་། སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་མིག་གཡོར་བྲག་ཆ་ཆུ་ཟླ་གཟུགས་བརྙན་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མཚན་མ་མི་འདྲ་བར་སྣང་བ་རྣམས་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་དོན་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀུན་རང་མཚན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་གཉིས་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་སྐྱེ་མེད་མ་འོངས་པ་དང་། བཞི་པ་མ་སྐྱེས་པ་དུས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། ལྔ་པ་དབེན་པ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་དང་སྐྱེས་པས་སྟོང་པ་དང་། དྲུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་འཕྲལ་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བྱས་པ་མིན་པར་གདོད་ནས་རྣམ་དག་དེ་ལྟར་དུ་གནས་པ་དང་། བདུན་པ་སྤྲོས་མེད་ནི་གཉིས་སྣང་གི་ངོར་སྒྲ་རྟོག་གིས་སྤྲོ་བར་མི་ནུས་པའོ། །བརྒྱད་པ་བླང་དོར་མེད་པ་ནི་དངོས་སོ། །དགུ་པ་དཔེ་བདུན་པོས་དོན་དེ་རྣམས་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་གང་ལ་ཡང་དངོས་དངོས་མེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་བཅུ་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སྐྱེ་མེད་མཉམ་ཉིད་ཁོ་ན་རིགས་པས་བསྒྲུབས་པས་གཞན་རྣམས་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་འདིར་དེ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་གང་བཤད་པའི་ཆོས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་རིགས་པས་དགག་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བ་རྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་རིགས་པས་གྲུབ་ཚུལ། རིགས་པས་དཔྱད་པ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དགག་པ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དམ་བཅའི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་པ། དེ་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད། དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དེ་ག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པ་དང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་དག་ལས་འབྱུང་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག་སྟེ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་
Chinese
第十地中说，第五地进入第六地时，以十种法平等性进入。十种是什么呢？一切法无相平等性，无自性，无生，无未生，寂静，本来清净，无戏论，无取舍，如幻、梦、眼翳、水纹、水月、影像、化现般的平等性，以及非有非无二者皆非的平等性。 其中，第一种是指显现为不相同的相，在圣者的等持中是无意义的。第二种是一切法无自性，这两种是总的阐述。第三种是无生指未来，第四种是未生指受其他时间支配。第五种寂静是指空离生起和已生。第六种是，如是之法并非立即通过教理和推理产生，而是本来清净并如是安住。第七种无戏论是指在二取显现的境界面前，无法通过言语概念来开展。第八种无取舍是指实有。第九种是通过七个比喻来确定这些意义。第十种是任何法都非实有非非有，自性上不成立。在这些之中，唯有无生平等性是通过理证成立的，因此，由于了悟其他法，所以在此宣说它。 第三，对于所说的法，以理证确定空性，以及宣说所确定空性的分类，共有两种。第一种，以理证确定法无我，以及以理证确定人无我，共有两种。 第一种，以理证破斥自性生，因此，以理证成立生仅仅是依缘而起的意义。辨识以理证分析所获得的成果，共有三种。第一种，破斥四边生在胜义谛和世俗谛中都成立。如此破斥后，遣除诤论，共有两种。第一种，通过无四边生的宗义来简要地阐述。然后通过理证来详细地解释。最后以如此成立的意义来作总结，共有三种。第一，果并非从其自身同一体性中产生，又怎么会从自性成立的其他因中产生呢？因此是不生的。也不是从自和他二者中产生。
English
It is said in the tenth bhumi that when the fifth bhumi enters the sixth, it enters with ten kinds of equality of dharmas. What are the ten? The equality of all dharmas being without characteristics, without essence, without arising, without non-arising, peaceful, primordially pure, without elaboration, without acceptance or rejection, like illusion, dream, eye disease, water ripples, moon in water, reflection, emanation, and the equality of neither being existent nor non-existent. Among these, the first refers to the fact that appearances of dissimilar characteristics are meaningless in the samadhi of the noble ones. The second is that all dharmas are without self-essence, these two are general explanations. The third, non-arising, refers to the future, and the fourth, non-arisen, refers to being under the control of other times. The fifth, peacefulness, refers to being empty of arising and having arisen. The sixth is that such a thing is not immediately created by scripture and reasoning, but is primordially pure and abides as such. The seventh, without elaboration, means that in the face of dualistic appearances, it is impossible to elaborate with words and concepts. The eighth, without acceptance or rejection, refers to reality. The ninth is to ascertain these meanings through seven examples. The tenth is that no dharma is inherently existent or non-existent, and is not established by its own nature. Among these, only the equality of non-arising is established by reasoning, therefore, because of realizing other dharmas, it is explained here. Third, regarding the dharma that has been explained, there are two aspects: establishing emptiness through reasoning, and explaining the divisions of the established emptiness. The first has two aspects: establishing the selflessness of phenomena through reasoning, and establishing the selflessness of persons through reasoning. First, refuting self-existence through reasoning, and therefore, how it is established by reasoning that arising is merely dependent origination. Identifying the results of analysis through reasoning, there are three aspects. The first is refuting the four extremes of arising as being true in both ultimate and conventional truth. After such refutation, there are two aspects: dispelling disputes. The first is to briefly explain through the proposition of no four extremes of arising. Then to explain in detail through reasoning. Finally, to conclude with the meaning of such establishment, there are three aspects. First, the result does not arise from its own identical essence, and how could it arise from other causes established by self-essence? Therefore, it is unarisen. Nor does it arise from both self and other.
Tibetan
། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་འབྱུང་བ་ག་ལ་ཡོད་དེ་སྐྱེ་ན་འདི་གང་རུང་གིས་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་པས་སོ། །རྒོལ་བ་གཉིས་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བའི་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ། ཆོས་འགའ་ཞིག་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི། རྒྱན་ལས། གཞུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར། མཐུན་སྣང་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་ནས། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབས་པས་མཐུན་སྣང་གི་སྒྲ་ཡི་སྟེང་དུ་ དགག་བྱ་གཞན་རྟག་པ་བསལ་བ་ལྟར་སྣང་གི་སྒྲ་བཀག་པ་མིན་པ་ལྟར་གོ་བའི་ཆོས་ཅན་དང་བསྒྲུབ་བྱ་རྟགས་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་འཇོག་ཚུལ་འདིས། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་། བདེན་པས་སྟོང་ཟེར་བའི་ཁས་ལེན་དེ་བྱུང་ངོ་། །གོང་ལྟར་སྒྲུབ་ཚུལ་དེ་ཉིད། ལུགས་དེའི་དབང་དུ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་གྱི་དགག་དགོས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་གསར་དུ་ཕྲི་བ་དང་། མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབས་ན། བསྒྲུབ་བྱ་འཕེལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་། ངོ་བོའི་དོན་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡུལ་ཡོད་ན་ཡང་རྨོངས་པས་འདིར། །གཞན་དག་རྗེས་སུ་མི་བརྗོད་པ། །གྲུབ་པ་དང་ནི་ཆོས་མཐུན་ལས། །བརྡའ་དྲན་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ །ཇི་ལྟར་མཐོང་དང་མ་མཐོང་ལས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བཞིན་དེ། །དེ་གཉིས་ལ་ནི་འབྲས་བུ་སོགས། །ཐ་སྙེད་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེས་ན་མཐུན་སྣང་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་བཀག་པ་ལྟར་བྱེད་དགོས་པ། དབུ་མ་པ་སྤྱི་ཡི་འགྲོ་ལུགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་བདེན་མེད་སྒྲུབ་ཚུལ་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ཚེ། རྟག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྒྲ་འདོད་ན། ནང་པ་ལ་མ་གྲུབ། མི་རྟག་པའི་ཁྱད་པར་བྱས་ པ་མུ་སྟེགས་ལ་མི་གྲུབ་པས། རྣ་བ་མཉན་བྱའི་སྒྲ་ཙམ་འགོད་ཀྱི། རྒོལ་བའི་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་ཁྱད་ཕྱེ་ནས་མི་བཀོད་དོ། །དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་པ་སྒྲ་ཉིད་རྟག་པར་འཛིན། སངས་རྒྱས་པ་སྒྲ་ཉིད་མི་རྟག་པར་འཛིན། གཉིས་ཀྱི་མཐུན་སྣང་སྒྲ་ནི་སྐབས་དེར་གང་གིས་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེས་པ་ལྟར་སྣང་བ་འདྲ་ཡང་། དངོས་པོའི་དོན་གྱིས་དབང་དུ་བྱས་ན། རྟག་པའི་སྒྲ་དང་། རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མིན་པའི་སྒྲ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པས། དེ་གཉིས་མཐུན་པར་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་སྒྲ་དེ་མིན་ལ། རྣ་ཡུལ་སྣང་རྒྱུའི་སྒྲ་ནི། མི་རྟག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་བདེན་གྲུབ་དང་བདེན་མེད་དུ་འདོད་པའི་གཞི་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དངོས་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། སྒྲ་རྟག་པ
Chinese
沒有原因怎麼會有產生呢？如果產生，那一定是由這些中的任何一個產生的。在兩個論敵看來相似的爭論點上，對某些法進行破斥或建立，如《莊嚴經論》所說：「以論典所生的差別，捨棄有法」等等。就像將相似顯現的聲作為有法，建立聲為無常，在相似顯現的聲之上，如同破斥所破的他者常法一樣，並非遮止顯現的聲，而是理解為有法和所立宗、因三者的區分方式，由此產生了「瓶子不空於瓶子，空於真實」的承諾。如上所述的建立方式，就那個宗派而言是沒有過失的，並非必須破斥，因為在那個有法之上，如果新增加所破，或者建立未成立，雖然看起來好像所立宗增多了，但本質上並沒有增減。《釋量論》中說：「若有境亦由愚昧，於此不述及其他，由成立及法相同，唯是憶念作表示。如由見與未見中，如是建立因與果，於彼二者果等事，施設為各別意義。」因此，必須像在相似顯現的瓶子上遮止所破的真實成立一樣，這是中觀派共同的行法，如果不這樣做，就沒有建立真實空性的方法。例如，如果以聲作為有法，如果想要以常法的差別來定義聲，則內道不成立；如果以無常的差別來定義，則外道不成立。因此，只能安立耳朵所聽聞的聲音，而不能以論敵的意願來區分。那時，外道認為聲音本身是常法，佛教徒認為聲音本身是無常。兩者相似顯現的聲音，雖然在當時看起來好像沒有被任何一方區分，但如果從事物的本質來看，常法的聲音和非恆常也非無常的聲音在所知中是不存在的。因此，這兩者並非在感官對境中相似顯現的聲音，而耳朵所聽到的聲音，正是以無常的差別來定義的聲音。瓶子被認為是真實成立和真實不成立的基礎，也與此類似。雖然事實是這樣，但聲音是常
English
How could there be arising without a cause? If there is arising, it is invariably caused by one of these. On the point of contention that appears similar to two opponents, refuting or establishing certain dharmas is as stated in the Ornament [for Clear Realization]: "By the distinctions generated by the treatise, abandoning the subject," and so forth. Just as when sound, which appears similar, is taken as the subject, and sound is established as impermanent, on the sound that appears similar, just as the other permanent dharma that is to be refuted is eliminated, it is not that the appearing sound is negated. Rather, it is understood as a way of distinguishing the subject, the predicate, and the sign. From this arises the assertion, "The pot is not empty of the pot, but empty of truth." The way of establishing it as described above is without fault according to that system, and it is not necessary to refute it. Because on that subject, if a new object of negation is subtracted, or if what is unestablished is established, although it seems that the predicate increases, in essence there is no increase or decrease. As stated in the Pramāṇavārttika: "Although the object exists, due to ignorance, here, others are not mentioned subsequently. From the established and the similar dharma, it is merely a reminder that makes known the sign. Just as from seeing and not seeing, thus, cause and effect are being established. On those two, effects and so forth, are posited as separate meanings." Therefore, it is necessary to act as if the object of negation, true establishment, is negated on the pot that appears similar. This is the common practice of the Madhyamikas. If this is not done, there is no way to establish emptiness of truth. For example, if sound is taken as the subject, if one wants to define sound as a permanent particular, it is not established for the Buddhist; if one defines it as an impermanent particular, it is not established for the non-Buddhist. Therefore, one only posits the sound that is heard by the ear, and does not distinguish it according to the wishes of the opponent. At that time, the non-Buddhist holds that sound itself is permanent, and the Buddhist holds that sound itself is impermanent. The sound that appears similar to both, although at that time it seems as if it has not been distinguished by either party, if one considers the essence of the thing, a permanent sound and a sound that is neither permanent nor impermanent do not exist in the knowable. Therefore, those two are not the sound that appears similarly in the field of the senses, but the sound that is heard by the ear is precisely the sound that is defined as an impermanent particular. The basis for considering a pot to be truly established and truly unestablished is similar to this. Although the fact is like that, sound is permanen