Tibetan
ཕན་ཚུན་མ་ལྟོས་པར་བུམ་སྣམ་ལྟར་གཅིག་མེད་པའི་གཅིག་ཤོས་ ལོགས་སུ་ཡན་གར་བར་འཛིན་དགོས་ན་དེ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་གཞན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ནི་འགྲོ་པོ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་རྐྱང་པ་དང་། འགྲོ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་པོར་ཏེ་འགྲོ་པོ་རྐྱང་པ་ཙམ་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། གང་དག་དེ་གཉིས་དངོས་པོ་གཅིག་པ་ཡི་རང་བཞིན་དང་དངོས་པོ་གཞན་པ་ཉིད་དུ་ནི་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མིན་ན་དེ་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་ནམ་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བྱ་བ་བརྟགས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་དང་། བྱ་བྱེད་རྣམ་གྲངས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་འདི་སྙམ་དུ་འགྲོ་བ་པོ་ལྷས་བྱིན་འགྲོའོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཚིག་སྨྲའོ། །བྱེད་པ་པོ་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་བཞིན་འགྲོ་བ་པོ་ཉིད་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འགྲོ་པོ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་ཞིང་གསལ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ན་དེ་འདྲ་བའི་འགྲོ་བ་ཡི་བྱ་བ་དེ་ཡིས་ནི་འགྲོ་བ་པོ་དེ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་ཕྱིར་ འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ན་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པ་དེས་ན་འགྲོ་པོ་གང་ཞིག་ཡུལ་གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་གང་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཏེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེས་འགྲོ་བ་པོར་མཚོན་པས་དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་པ་ཡིན་པས་ན་ཕན་ཚུན་མཚོན་པས་མི་སྐྱོན་སྙམ་ན། དེ་མིན་ཏེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་འགྲོ་པོ་མིན་ལ་སྐྱེས་ནས་བྱ་བ་ནུས་པ་ན་འགྲོ་པོ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་གཅིག་པས་སོ། །ཡང་འགྲོ་བ་པོར་འགྲོ་བ་དེས་མངོན་པར་བྱེད་ན་འགྲོ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་པོར་གྲུབ་ཟིན་ན་དེ་བྱེད་པོར་མི་འགྱུར་ལ་འགྲོ་པོ་མིན་པ་ནི་དེས་འགྲོ་པོར་ནམ་ཡང་མཚོན་མི་ནུས་ལ། འགྲོ་པོར་བྱེད་པའི་འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པས་མི་རྙེད་པས་དེས་གང་ཟག་དེ་འགྲོ་བ་པོར་གསར་དུ་མཚོན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་ཡི་བྱ་བ་གང་གིས་འགྲོ་པོར་མངོན་ཞིང་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པ་ཞིག་གིས་འགྲོ་བ་པོ་དེ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ་གང་ཕྱིར་འགྲོ་པོ་གཅིག་པུ་ལ་རང་ཉིད་འགྲོ་པོར་མཚོན་པའི་བྱ་བ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་འགྲོ་བ་ཡི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ ཡོང་བ་མི་འཐད་དོ། །ག
Chinese
如果不互相依赖，就像瓶子和布匹一样，一个不存在另一个。 如果需要单独地、随意地执着，那是不存在的。如果将行者和行走视为不同的事物，那么就会变成没有行者的行走，以及没有行走的行者，即只有行者。如果这两者既不是同一事物的自性，也不是不同事物的自性，那么这两者怎么会有自性或事物存在呢？这是不存在的。第二，考察行为分为两种：从两种角度考察，以及从能作者和所作者多种角度进行驳斥。第一种是：又想，如同世间所说，行者是天授行走，说话者是言语，作者是行为，因此行者本身就是行走，所以没有像所说的那样的过失。对此，如果行者和行走的行为本质上存在，那么行走的哪个行为能够显现并清楚地表明行者呢？如果是这样的行走的行为，那么它不会使行者行走，原因是，因为 在行走的行为未产生之前，没有行者，因此哪个行者会去哪个村庄或城市呢？因为没有行走的行为。而且，行走的行为表明了行者，因此两者是同时的，所以认为互相表明没有过失。这不是的，因为在行走的行为未产生之前，不是行者，产生后能够行动时，行者也一同产生和消亡。又，如果行走显现了行者，那么在行走未产生之前，如果已经成立为行者，那么它不会成为作者，如果不是行者，那么它永远无法表明行者。因为通过两种方式考察，无法找到使行者存在的行走自性，因此它无法做使那个人新显现为行者的行为。如果用行走的行为显现和表明行者，而不是用其他不同的事物使行者行走，那是不对的，因为对于一个行者来说，自己表明行者的行为和除此之外的行走的行为这两种 是不合理的。总
English
If they don't depend on each other, like a vase and cloth, one doesn't exist without the other. If you need to grasp them separately and arbitrarily, that doesn't exist. If the goer and the going are considered different, then there would be going without a goer, and a goer without going, i.e., just a goer. If these two are neither the nature of the same thing nor the nature of different things, then how can these two have nature or things exist? It doesn't exist. Second, examining action is divided into two: examining from two aspects, and refuting from the perspective of various agents and objects. The first is: Again, thinking, as it is said in the world, the goer is Devadatta going, the speaker is speech, the doer is action, so the goer himself is going, so there is no fault as said. To this, if the goer and the act of going exist in essence, then which act of going can manifest and clearly show the goer? If it is such an act of going, then it does not make the goer go, because, because before the act of going arises, there is no goer, so which goer will go to which village or city? Because there is no act of going. Moreover, the act of going indicates the goer, so the two are simultaneous, so it is thought that there is no fault in indicating each other. This is not so, because before the act of going arises, it is not a goer, and when it arises and is able to act, the goer also arises and ceases together. Also, if going manifests the goer, then if it has already been established as a goer before going arises, then it will not become an agent, and if it is not a goer, then it can never indicate the goer. Because by examining in two ways, the nature of going that makes the goer exist cannot be found, so it cannot do the act of making that person newly appear as a goer. If the act of going manifests and indicates the goer, but not by another different thing that makes the goer go, that is not right, because for one goer, the act of indicating the goer himself and the act of going other than that, these two are unreasonable. Total
Tibetan
ཉིས་པ་ནི། འགྲོ་པོ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་འགྲོ་བྱའི་ཡུལ་སོང་མ་སོང་བགོམ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་འགྲོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པར་ནི་གྱུར་དེ་ཡང་འགྲོ་རྣམ་གསུམ་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དེ། འགྲོ་བ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀར་གྱུར་པ་ཡང་འགྲོ་རྣམ་གསུམ་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཚིག་གསལ་ལས། འགྲོ་རྣམ་གསུམ་ནི་ལས་ཡིན་པར་གྱུར་པ་དང་མ་ཡིན་པ་དང་། གཉིས་ཀར་གྱུར་པ་གསུམ་སྟེ། རབ་བྱེད་བརྒྱད་པ་ལས་དང་བྱེད་པོ་བརྟག་པ་ན། ཡིན་པར་གྱུར་ལ་བྱ་བ་མེད་སོགས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ་གསུངས། བུདྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། སོང་མ་སོང་བགོམ་པ་གསུམ་ལ་ཞེས་འཆད། དེ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་འགྲོ་པོར་གྲུབ་ཟིན་པས་དང་སོགས་སྔར་ལྟར་བརྟགས་པས་སོ། །འགྲོ་བ་མིན་པ་ནི་ལམ་གསུམ་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྡོད་པ་པོ་བཞིན་དང་། གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་རིགས་པས་གནོད་པའམ་དེ་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཕར་འགྲོ་བ་དང་ཚུར་ འདིར་ལྷགས་པ་ཙམ་ལས་གཉིས་ཀའང་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་འོང་བ་ལ་རིགས་པ་ལོགས་སུ་མི་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་དང་། བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཡི་ལམ་གསུམ་ཀའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བགོམ་པ་སོགས་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་པས། རྒྱ་ལས་རྒྱ་ཡི་འབུར་དང་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་མདོར་ན་ཆོས་འདི་འདི་ནས་འདིར་འོང་བ་ནས་འདིར་འགྲོ་ཞེས་པའི་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་མེད་པ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། །རྩ་བའི་གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཉིས་པའོ།། །།གསུམ་པ་སྐྱེ་མཆེད་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ། ཡུམ་ལས་མིག་ནི་མིག་གིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་སོགས་དང་། རབ་བྱེད་འབྲེལ། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཡོད་དེ། ལྟ་དང་ཉན་དང་སྣོམ་པ་དང་། །མྱོང་བར་བྱེད་དང་རེག་བྱེད་ཡིད། །ཅེས་མིག་སོགས་དབང་པོ་དྲུག་དང་། དེ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཡོད་ པས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་དོན་སྟོན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་གི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། མིང་གི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་པོ་ལྟ་བ་པོ་འདོད་པ་དགག་པ་དང་། བདག་གམ་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བ་པོ་འདོད་པ
Chinese
第二，成为行者，具有行走之业，即所行之境，已行、未行、正行三种都不成立，因为与行走之业相离，所以不是行者，这三种行走方式也不成立。成为行走者和非行走者二者，这三种行走方式也不成立。对此，《释论》中说：三种行走方式是业已成为、未成为和二者兼具三种。第八品《业与作者观察》中说：已成为者无作用等将会阐述。佛护论师说：对已行、未行、正行三种进行阐述。对此，成为行走者，因为已经成立为行者，所以像之前一样进行观察。非行走者不会以三种方式行走，因为与行走之业相离，就像停留者一样。二者兼具，则会被两种方式的理证所损害，或者是不可能。向外行走和向内 仅仅是到达这里，因为二者都是行走，所以不需要单独分析到来的情况。第二，总结成立的意义：因此，如果这样观察，则行走的业、行走者和所行之路这三者都不存在。因此，从一个地方到另一个地方的行走等，以自性成立是绝对不合理的。就像从印章到印章的凸起，以及镜子中的影像等等，总之，这种法从这里来，从这里去，所谓的来去等一切能作所作都已远离，如同虚空一般的智慧光明，已经明确显现。根本颂的第二是：《行走与到来观察》，即第二品。第三，关于十二处观察的品中，经的关联是：经中说，眼由眼空等等。品的关联是：有十二处，即：看、听、嗅和，感受和触及的意。即眼等六根，以及它们所对境的色等六境，共有十二处。如果这样认为，那么为了阐述这个意义，分为两个部分：详细解释经文的意义，以及从名称的角度总结意义。第一部分分为三个方面：驳斥根是能见者的观点，以及驳斥神我或识是能见者的观点。
English
Secondly, becoming a walker, possessing the action of walking, that is, the object of walking, the three modes of having walked, not walked, and currently walking are not established. Because of being separated from the action of walking, one is not a walker, and these three modes of walking are also not established. Becoming both a walker and a non-walker, these three modes of walking are also not established. Regarding this, the Commentary says: The three modes of walking are the three of having become, not having become, and being both. In the eighth chapter, "Examination of Action and Agent," it says: Having become, there is no action, etc., will be explained. Buddhapālita says: He explains the three of having walked, not walked, and currently walking. Regarding this, becoming a walker, because one has already been established as a walker, therefore, examine as before. A non-walker does not walk in three ways, because he is separated from the action of walking, like a stayer. Being both, it is harmed by the reasoning of both sides, or it is impossible. Going outwards and coming merely arriving here, because both are walking, there is no need to separately analyze the coming. Secondly, summarizing the established meaning: Therefore, if examined in this way, neither the action of walking, nor the walker, nor the path to be walked exist. Therefore, walking from one place to another, etc., being established by nature is absolutely unreasonable. Just like the embossment of a seal from a seal, and the image in a mirror, etc., in short, this dharma comes from here, goes from here, all the doer and what is done, such as coming and going, are separated, and the wisdom light like the center of the sky has been clearly revealed. The second of the root verses is: "Examination of Walking and Coming," which is the second chapter. Thirdly, in the chapter on the examination of the twelve sources, the connection of the sutra is: In the sutra, it says that the eye is empty of the eye, etc. The connection of the chapter is: There are twelve sources, namely: seeing, hearing, smelling, and, feeling and touching the mind. That is, the six faculties such as the eye, and the six objects such as form that they perceive, there are twelve sources in total. If this is the case, then in order to explain this meaning, it is divided into two parts: explaining the meaning of the text in detail, and summarizing the meaning from the perspective of the name. The first part is divided into three aspects: refuting the view that the root is the seer, and refuting the view that the self or consciousness is the seer.