Tibetan
པ་དང་སྣོམ་པ་དང་མྱོང་བར་བྱེད་པ་དང་རེག་བྱེད་དང་ཡིད་དེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་ཉན་པ་པོ་དང་སྣོམ་པ་པོ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ལྔ་དང་། མཉན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་པོ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའང་ཚུལ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ཉན་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཅེས་སོགས་སྦྱར་རོ། །རྩ་བའི་གཉིས་པ། འདི་ལ་འགྲེལ་ཆེན་གཞན་ གསུམ་ལས་སྐྱེ་མཆེད་བརྟག་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས་དབང་པོ་བརྟག་པ་ཞེས་གསུངས། དབང་པོ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་མེད་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པའོ།། །།བཞི་པ་ཕུང་པོ་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ་ཤེར་ཕྱིན་ལས། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་དང་། རབ་བྱེད་འབྲེལ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡོད་དེ་ཆོས་མངོན་པ་ལས་བསྟན་པས་སོ། །དེའི་ཁོངས་སུ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱང་འདུས་པས་དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་པར་སྟོན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་གི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། མིང་གི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དགག་པ་དང་། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་དང་། རྩོད་ལན་གྱི་ཚུལ་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ་དམ་བཅའ་དང་། དེའི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཞི་པོ་ནི་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་གཟུགས་ཡུལ་ལྔ་དབང་ལྔ་ནི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་མ་ གཏོགས་པར་དེ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཞི་ཡང་ལོགས་སུ་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མ་གཏོགས་པར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་འབྲས་གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་འབྲས་གཟུགས་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་བུམ་སྣམ་ལྟར་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་བའམ། ངོ་བོས་ཡོད་པ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པས་སོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ནི་ཡུལ་དུས་གང་ནའང་མེད་དེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་མེད་སོགས་སུ་ཐལ་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་གཟུགས་ནི་མ་གཏོགས་པར་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་གལ་ཏེ
Chinese
以及嗅、尝、触和意，这五种感官以及听者、嗅者等五种识，以及所听等五种对境的遮止之理，也应如是了知其分别解说之法。如“听即是其自性，于彼无有听者”等应结合起来理解。根本的第二品。对此，其他三部大释中，《生处品》和《明句论》中称为《根品》。对以根为主的生处，考察其是否有自性成立，称为第三分别。第四，关于蕴品考察的分别中，经部的关联是《般若经》中说：“色即是色空。”等等。分别的关联是：五蕴存在，这是经由《法句论》所阐述的。如果有人认为，生处等也包含在其中，所以它们是存在的，那么，为了显示它们不存在，分为两个方面：详细解释论典的意义，以及从名称的角度归纳意义。第一方面分为三个部分：破斥色蕴，将此理推广到其他方面，以及学习辩论的方式。第一部分分为两个方面：立宗和它的理由。第一是：除了作为色的原因的四大之外，从其自身性质上不同于它的结果，即五种对境和五种感官，是不可能作为所缘境的。除了称为果之色之外，从其自身性质上不同于它的色的原因的四大，也是无法单独显现的。第二部分分为两个方面：第一个和第二个的理由。第一个是：其理由是，如果除了作为色的原因之外，果之色以自性存在，那么果之色就会成为无因，就像瓶子和毡子一样变得没有关联，或者因为自性存在而不依赖于原因。因此，任何事物在任何时间和地点都不可能没有原因，因为这会导致恒常存在或不存在等过失。第二个是：如果认为除了果之色之外，还存在色的原因，那么它就会成为没有结果的原因，因为它缺乏使原因成为原因的理由，就像虚空中的花朵一样。因此，没有结果的原因永远不存在。此外，如果
English
as well as smelling, tasting, touching, and thinking, these five senses and the five consciousnesses such as the listener and the smeller, and the reasoning that prevents the five objects such as what is heard, should also be understood as explained in this way. As in "hearing is its own nature, in it there is no listener," etc., should be combined and understood. The second of the root texts. Regarding this, in the other three great commentaries, it is called the "Element Chapter" and in the "Clear Words" it is called the "Sense Faculty Chapter." Examining whether the elements, with the sense faculties as the main focus, are inherently established is called the third distinction. Fourth, in the distinction of examining the aggregates, the connection to the sutras is from the Perfection of Wisdom Sutra, which states, "Form is empty of form." etc. The connection of the distinction is: the five aggregates exist, as explained in the Dharma Abhidhamma. If someone thinks that the elements are also included in it, so they exist, then to show that they do not exist, it is divided into two aspects: explaining the meaning of the treatise in detail, and summarizing the meaning from the perspective of the name. The first aspect is divided into three parts: refuting the aggregate of form, applying this reasoning to other aspects, and learning the manner of debate. The first part is divided into two aspects: the proposition and its reason. The first is: apart from the four elements that are the cause of form, the five objects and five senses that are different from it in their own nature as a result are impossible to be the object of focus. Apart from what is called the form of the result, the four elements that are the cause of form, which are different from it in their own nature, are also impossible to appear separately. The second part is divided into two aspects: the reasons for the first and second. The first is: the reason is that if the form of the result exists by its own nature apart from the cause of form, then the form of the result would become without a cause, like a vase and felt becoming unrelated, or because it exists by its own nature and does not depend on a cause. Therefore, no object of meaning can be without a cause at any time or place, because this would lead to faults such as being permanent or non-existent. The second is: if it is thought that there is a cause of form apart from the form of the result, then it would become a cause without a result, because it lacks the reason for making the cause a cause, like a flower in the sky. Therefore, a cause without a result never exists. Furthermore, if
Tibetan
་འབྲས་གཟུགས་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ནི་རྒྱུ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་རྒྱུ་མི་དགོས་པས་སོ། །འབྲས་གཟུགས་དེ་མེད་ན་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ནི་རྒྱུ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ བ་ཉིད་དེ་མེད་པ་བསྐྱེད་མི་ནུས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ལ་རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་གཟུགས་དག་ཡོད་པར་ནི་འཐད་པར་ནམ་ཡང་མི་རུང་རུང་མིན་ཉིད་ཅེས་དགག་པ་ལན་གཉིས་སྨྲོས་པ་ནི་ཡང་ཡང་ངེས་པར་བཟུང་སྟེ། རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་ཐ་ཆད་པར་སྟོན་པ་སྟེ། མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཚད་མས་ཤིན་ཏུ་གནོད་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཟུགས་ལ་དཔྱད་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་དོན་གཟིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོགས་བཅས་ཐོགས་མེད་སོགས་དང་སྔོ་སེར་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགའ་ཡང་རྣམ་པར་བརྟགས་པར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འབྱུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུར་རྟོག་ན། དེས་རང་དང་འདྲ་བའམ་མི་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་བསྐྱེད། འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་འདྲ་བ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་སྲ་གཤེར་སོགས་དང་འབྲས་བུ་དབང་ལྔ་དང་དོན་ལྔ་ས་མྱུག་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའམ་མི་འདྲ་བས་སོ། །ཡང་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་གཏན་ནས་མི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྟེ་མི་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་བ་དང་རྒྱུ་ འབྲས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ངེས་པ་བཞག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ་བས་སོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་དང་རྒྱུ་རེག་པ་འདུ་ཤེས་དང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྣམ་ཤེས་འདུ་བྱེད་དང་མ་རིག་པ། སེམས་རྣམ་ཤེས་དང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་སོགས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུའམ་སྒོ་ཀུན་ནས་གཟུགས་ཉིད་ཀྱི་ནི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་རིགས་པའི་རིམ་པ་མཚུངས་སོ། །དེ་ཡང་། རེག་པ་མ་གཏོགས་ཚོར་བ་མེད། །ཚོར་བ་མ་གཏོགས་རེག་པ་མེད། །ཅེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རྩོད་ལན་གྱི་ཚུལ་ལ་བསླབ་པ་ནི། ཆོས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། གཟུགས་རང་བཞིན་མེད་པར་དམ་བཅས་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པའི་ངག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྩད་པར་བྱས་ཚེ
Chinese
如果果（འབྲས་）色以自性存在，那么色的因也不可能成立，因为已经成立的东西不需要因。如果果色不存在，那么色的因也不可能成立，因为不存在的东西无法产生。这样考察，色的因不存在，没有因的色存在，无论何时都不可能成立，绝不可能成立。这样说了两次否定，是为了反复确定，表明说无因是极其低劣的，因为这与现量和比量两种量相违背。这样分析色，由于在一切情况下都不存在，因此，观察事物本质的瑜伽士们，不应该分别考察有碍、无碍等，以及青、黄等色的显现，因为它们与自性相离。此外，如果认为地、水、火、风四大种是色的因，那么它会产生和自己相同或不同的果？如果说果仅仅和因相同，那是不合理的，因为因是坚硬、液体等，而果是五根和五境，就像土地和新芽一样，体性各异或不同。如果又说果和因完全不同，那也是不合理的，因为这样一切不同之物都会变成因果，并且因果的随行和不随行就无法确定了。第二，将这个道理应用到其他事物上：此外，果是感受，因是触，想和与之同时产生的识，行和无明，心识和与之同时产生的行等，以及体相和所依，支分和有支分等一切事物，在一切情况下或从一切方面来说，都和否定色自性的推理方式相同。也就是说：“没有触就没有感受，没有感受就没有触。”等等，要翻译这些引文。第三，学习辩论的方式：因为一个法的自性空性，就是一切法的自性，所以，立宗色无自性，如果空性论者以驳斥主张色有自性的一方的言论来进行辩论时，
English
If the resultant form exists by its own nature, then the cause of form cannot be established, because what is already established does not need a cause. If the resultant form does not exist, then the cause of form cannot be established, because what does not exist cannot be produced. Thus, upon examination, the cause of form does not exist, and form without a cause cannot possibly exist at any time. This double negation is stated to repeatedly emphasize that speaking of no cause is extremely inferior, because it contradicts both direct perception and inference. Thus, if we analyze form, since it does not exist in any way, yogis who observe the essence of things should not separately examine the appearances of form, such as obstructed and unobstructed, or blue and yellow, because they are separate from inherent existence. Furthermore, if one considers the elements to be the cause of form, then what kind of result does it produce, similar to itself or different? If one says that the result is only similar to the cause, that is not reasonable, because the cause is hardness, liquidity, etc., and the result is the five senses and the five objects, just as the earth and the sprout are different in nature or dissimilar. If one also says that the result is completely different from the cause, that is also not reasonable, because then everything different would become cause and effect, and the certainty of the concomitance and non-concomitance of cause and effect would be impossible to establish. Second, applying this reasoning to other things: Furthermore, the result is feeling, the cause is touch, perception and the consciousness that arises simultaneously with it, formation and ignorance, mind-consciousness and the formations that arise simultaneously with it, and all things such as characteristic and basis, parts and whole, are all the same in all respects or in every way as the reasoning that negates the inherent nature of form. That is to say, "Without touch there is no feeling, without feeling there is no touch," etc., translate these quotations. Third, learning the method of debate: Since the emptiness of one dharma is the nature of all dharmas, therefore, establish that form is without inherent existence. If the Madhyamikas who speak of emptiness debate with the words of refuting the side that claims form has inherent existence,