Tibetan
ངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཆོས་དགག་བྱ་གང་གི་དངོས་མེད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན། །དངོས་པོ་མེད་པ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དངོས་པོ་མེད་ཅེས་སྐྱེ་བོ་སྨྲ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་དངོས་པོ་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་ན་དེའི་དངོས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་དངོས་མེད་ཡོད་དེ་འདིར་དེ་གཉིས་སུ་རྟོག་པ་པོ་ཁྱོད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟོག་པར་བྱེད་པ་པོ་དེ། དངོས་པོ་དང་། དངོས་མེད་དང་། དེ་གཉིས་དང་མི་མཐུན་པའམ་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཞི་གཅིག་པའི་ཕུང་གསུམ་པའི་གང་ཟག་གསུམ་པོ་གང་གིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་དུ་ཤེས་པའམ་རྟོགས་པར་བྱེད། དེ་གསུམ་ གང་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ་གོང་དུ་བཤད་མ་ཐག་པས་དངོས་པོ་ཙམ་དང་དངོས་མེད་ཙམ་སྤྱིར་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་འགལ་ལ་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པས་སོ། །བཞི་པ་བཀག་པས་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མི་འཐད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ནི་དངོས་པོ་མིན་ལ་དངོས་མེད་ཀྱང་མ་ཡིན། མཚན་གཞི་མིན་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ས་ཆུ་སོགས་ཁམས་ལྷག་མ་ལྔ་པོ་གཞན་གང་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་དང་མཚུངས་ཏེ། ས་ཡི་མཚན་ཉིད་སྔ་རོལ་ན། །ས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ་སྔ་མ་ལྟར་ཁ་བསྒྱུར་ཏེ་བརྟག་གོ །དངོས་པོ་ལ་སྐུར་འདེབས་རྒྱང་འཕེན་པའི་ལུགས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། ཤེར་སྒྲོན་ལས་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་དགག་པར་བྱས་ཀྱི་མེད་པ་ཉིད་དུ་མ་སྨྲས་སོ། །འདིར་ནི་ཡོད་ཉིད་འགོག་པ་སྟེ། །མེད་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མིན། །ནག་པོ་མིན་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། །དཀར་པོ་ཡིན་ཞེས་མ་བརྗོད་བཞིན། །ཞེས་གསུངས། བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། ཕུང་ པོ་སོགས་མེད་པར་མི་སྨྲ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ནི་སྐྱོན་ཏེ། འོག་ཏུ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །ཞེས་སོགས་ཚིག་བཅད་འཐད་པའི་དོན་དུ་དྲང་ངོ་། །འདིར་ཏིང་རྒྱལ་ལས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །དག་དང་མ་དག་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ནི་རྣམ་སྤོང་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལ་གནས་པར་ཡང་མི་བྱེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་རིགས་ཤེས་དེས་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་ཀྱི་མྱུ་གུའི་སྟེང་དུ་ཡོད་མེད་སོ
Chinese
所谓的“无自性”，那会成为什么应破之法的无实有呢？如果不是这样：如果事物不成立，事物的无有也不会成立，人们会说事物的无有。这样分析的话，即使仅仅是名言，如果事物不成立，那它的无实有又怎么会存在呢？不可能的。第二种情况是：有事物和无事物，因为这里有像你这样的将二者执为实有的人。那么，执著的这个人，是以事物、无事物、与二者不相符，还是以事物和无事物的法性相同的三蕴补特伽罗中的哪一个来知晓或执著事物和无事物呢？这三种无论哪一种都不合理，因为上面已经说过，一般的事物和无事物已经被遮破了，而且对于相违的事物来说，不可能有遮破方的三蕴。第四，通过遮破来归纳成立的意义：因为安立定义不合理，所以虚空既不是事物也不是无事物，不是所立宗也不是定义。第二，将这个理证运用到其他事物上：其他像地、水等五界也和对虚空的分析一样。如：土的定义在先时，土一点也不存在。等等，对所有事物都像前面一样进行转换分析。有人问：这不是在揭示对事物的诽谤和抛弃的宗派吗？《般若灯论》中说：只是遮破了存在的自性，并没有说是无有。这里是遮止有，并不是完全执取无。就像说不是黑色，并不是说就是白色一样。佛护论师说：不是说蕴等不存在，而是遣除其自性存在。执著二边是过失，下面说：说有，就是执著常。等等，将这些偈颂引导到合理的意义上。这里，静命论师说：有和无，二者都是边，清净和不清净，这也是边。因此，舍弃二边的所有边，智者也不住在中道。等等，就像这样，以遮破一切边的理智，也不执著于这就是离戏，而是在苗芽上等等。
English
So-called "non-inherent existence," what object of refutation would that become the non-existence of? If it is not so: If things do not exist, the non-existence of things will not be established, people will say the non-existence of things. If we analyze it in this way, even if it is just a mere term, if things are not established, how can their non-existence exist? It is impossible. The second case is: There are things and non-things, because there are people like you here who hold the two as real. Then, the person who clings, whether it is a thing, a non-thing, something that does not conform to the two, or which of the three aggregates of persons with the same dharma nature of things and non-things knows or clings to things and non-things? None of these three is reasonable, because it has been said above that things and non-things in general have been refuted, and for contradictory things, it is impossible to have three aggregates on the side of refutation. Fourth, to summarize the established meaning through negation: Because it is unreasonable to establish a definition, space is neither a thing nor a non-thing, neither a subject to be established nor a definition. Second, applying this reasoning to other things: The other five elements such as earth and water are the same as the analysis of space. For example: When the definition of earth comes first, earth does not exist at all. And so on, transform and analyze all things as before. Someone asks: Isn't this revealing the sect of slandering and abandoning things? The Prajñāpradīpa says: It only refutes the nature of existence, and does not say that it is non-existence. Here it is to prevent existence, not to completely cling to non-existence. Just like saying it is not black, it does not mean it is white. Buddhapālita says: It is not said that the aggregates etc. do not exist, but to eliminate their inherent existence. Clinging to the two extremes is a fault, and below it says: Saying there is, is clinging to permanence. And so on, guide these verses to a reasonable meaning. Here, Śāntarakṣita says: Existence and non-existence are both extremes, purity and impurity are also extremes. Therefore, abandoning all extremes of the two extremes, the wise do not dwell in the middle way either. And so on, just like this, with the intellect that refutes all extremes, one does not cling to the notion that this is free from elaboration, but on the sprout and so on.
Tibetan
གས་གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པ་གང་དུའང་གདགས་པ་མེད་པས་སྤྲོས་བྲལ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེགས་པར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་སྨད་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་ནོན་པའི་བློ་ཆུང་གང་དག་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མི་ཤེས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་ན་མེད་ པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བལྟ་བར་བྱ་བ་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ། སྡུག་བསྔལ་སོགས་གཏན་དུ་ཞི་བ་ཆོས་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་མི་མཐོང་སྟེ་མཐར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་མཚན་ནི། ཁམས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལྔ་པའོ།། །།དྲུག་པ་འདོད་ཆགས་དང་ཆགས་པ་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ། ཡུམ་ལས། འདོད་ཆགས་ཡོངས་སུ་དག་པས་གཟུགས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། རབ་བྱེད་འབྲེལ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་དེ་དེའི་རྟེན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དེ་མེད་པར་སྟོན་པ་ལ། གཞུང་དང་མཚན་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་དགག་པ་དང་། རིགས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་དགག་པ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་དགག་པ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་དེ། དེའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་དེ་རྟེན་མེད་ན་བརྟེན་པ་མེད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་ཉོན་ མོངས་པ་བཞིན་དང་། ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྟག་པར་ལྷུང་བ་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་ནས་ཡིད་བདེ་བའི་གནས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ་སྙམ་ན། དེ་མི་འཐད་དེ། ཇི་ལྟར་ན་འདོད་ཆགས་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིད་འོང་ལ་སྲིད་པའི་རྣམ་ཅན་གྱི་སེམས་བྱུང་ཡིན་ལ། ཆགས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་སམ་གང་ཟག་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཆགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་འམ་མེད་པ་ཞིག་ལ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་འདོད་ཆགས་མེད་པའི་ཆགས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། ཆགས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཡོད་པར་རིགས་ནའང་། ཆགས་པ་ཞིག་སྔར་ཡོ
Chinese
因为对于什么也没有看见，所以用后得智对有无等戏论在任何处也不安立，因此称作离戏，如是善说。第三，呵斥执边的见解是：如是诸法自性如是安住已，然被无明的昏暗所蒙蔽的小慧者，对于诸法有无之边际的离戏自性不能了知，而认为是有，或者认为是无，此见解不是应作的胜义谛见解，是令分别的戏论寂灭，痛苦等永远寂灭的法身空性不能见，因此是具有执边分别者。第二，名称是：界品，名为第五品。第六，于贪与著品中，经的关联是：于母经中说，以贪完全清净故，色完全清净等之义。品的关联是：蕴界处有，以彼所依之烦恼有故作是念。为显示彼无，有论与名二者。初中有二，谓遮遣贪等烦恼，及将此理应用於他处。初中有三，谓遮遣先后次第生起，遮遣同时生起，及彼等之义总摄。初者，蕴界处有，以彼所依之烦恼有，若无所依则无所依，如石女儿之烦恼。又，以烦恼所缘而生之因是有，经中说：诸比丘，凡是未受教育的凡夫，总是堕落，因为眼睛看见诸色后，便执著于适意之处，而生贪著。如是思念，然此不应理，如何呢？贪是具有染污的可爱境之有，是属于有之相的随心生起，而著是于境之贪心或补特伽罗，是贪之所依。于此，若贪自性有，则著是先有或无？若如初者，若于贪之前有无贪之著，则以著为依，贪亦应有。然著先有。
English
Because for not seeing anything, therefore with subsequent knowledge, one does not establish any elaboration such as existence or non-existence in any place, therefore it is called free from elaboration, as it is well said. Third, criticizing the view of clinging to extremes is: Thus, although the nature of all phenomena is thus abiding, those of small intellect who are obscured by the darkness of ignorance, do not understand the nature of being free from elaboration, which is free from the extremes of existence and non-existence of phenomena, and think that it exists, or that it does not exist. This view is not the ultimate truth view to be practiced, it is the pacification of the elaboration of conceptualization, the dharmakaya emptiness that permanently pacifies suffering and so on cannot be seen, therefore it is a conceptualization with clinging to extremes. Second, the name is: The chapter on examining the elements, called the fifth chapter. Sixth, in the chapter on examining desire and attachment, the connection of the sutra is: In the mother sutra, it says, because desire is completely purified, form is completely purified, etc. The connection of the chapter is: The aggregates, elements, and sense bases exist, because the afflictions that depend on them exist, one thinks. To show that it does not exist, there are two things: the treatise and the name. First, there are two: refuting afflictions such as desire, and applying this reasoning to other places. First, there are three: refuting arising in sequence, refuting arising simultaneously, and summarizing the meaning of these. The first is: The aggregates, elements, and sense bases exist, because the afflictions that depend on them exist, if there is no basis, then there is no dependent, like the afflictions of a barren woman's child. Also, the cause that arises depending on what affliction is focused on exists, the sutra says: Monks, all uneducated common people always fall, because after the eyes see forms, they cling to pleasant places and become attached. Thinking like this, but this is not reasonable, how is it? Desire is a mental event that has the aspect of existence in a desirable object that is contaminated, and attachment is the desire for an object or a person, which is the basis of desire. Here, if desire exists by its own nature, then does attachment exist before or not? If it is like the first, if there is attachment without desire before desire, then depending on attachment, desire should also exist. But attachment exists before.