Tibetan
་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་། འགོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གཉེན་པོའི་ལམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་འགོག་པ་ནི། གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་འདོད་དེ་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་མེད་ན་མ་བསྒོམ་པར་ཡང་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་གཟོད་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར། ཡོངས་ཤེས་རང་བཞིན་གནས་པ་ཞེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ལྟ་ན་རང་ བཞིན་གནས་པ་གསར་དུ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བ་དང་འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང་། ལམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས། བཞི་པོ་དག་ཀྱང་ཡོངས་ཤེས་བཞིན་དུ་གསར་དུ་གྲུབ་པར་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མེད་པར་ཐལ་བ་ལ་གསུམ། དགེ་འདུན་དང་། ཆོས་དང་། སངས་རྒྱས་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མི་གཏོང་ན་དེ་ཡིས་འབྲས་བུ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་སྔར་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐོབ་པ་མིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་གསར་དུ་འཐོབ་པར་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་འབྲས་བུ་བཞི་པོ་མེད་ན། འབྲས་གནས་མེད་ལ་དེ་མེད་པས་དེའི་ཞུགས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་མེད་ན་དགེ་འདུན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་དང་ དགེ་འདུན་ཡོད་པ་མིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མ་བརྟེ༷ན་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་སྔར་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་མིན་པ་ལམ་སློབ་པ་པོ་གང་ཡིན་དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཙམ་བརྩོན་པས་བཙལ་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི། གང་ཟག་འགའ་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པ་ནམ་ཡང་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མི་སྟོང་པ་ལ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་རྟག་པ་ལ་ནི་བྱ་བ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་རྒྱུ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་མེད་པར་ཡང་དེའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཁྱོད་ལ་ རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ན་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་ལོ། །ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་རྒྱུས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཡོད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ལས་བྱས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་རྒྱུས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་ན་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡི་དོན་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་ནི་བུམ་པ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་སོགས་ཀུན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བྱ་བྱེད་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་འཐད་པར་བཟུང་ནས་གནོད་པ་བྱེད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་རྟག་པ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་ཏེ་ནམ་མཁའི་མི་སྒྲིབ་ པ་སུས་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་བཞིན། གང་ཟག་བྱེད་པོ་སུས་བྱ་བ་རྩོམ་བཞིན་པའང་མེད་པ་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་བྱ་བར་འགྱུར་བས་སུས་ཀྱང་བྱ་བ་རྩོམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་བུམ་སོགས་སུས་མི་བྱེད་པ་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པོར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་ཉེས་པ་གཞན་ཡང་འཇུག་པའི་ཚུལ་ནི། རང་བཞིན་ཡོད་ན་འགྲོ་བ་རྣམས་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་དང་ཕྱིས་མ་འགགས་དང་དུས་ཀུན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ནི་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་བདེ་སྡུག་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཡོད་པ་མིན་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་ཐོབ་པ་གསར་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཏན་དུ་ཟད་པའི་མཐར་བྱེད་པ་དང་། ལས་དང་ནི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་གསར་དུ་སྤོང་བའང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་དབུ་མ་རྟོགས་པའི་ཆེ་བ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཟག་གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་ཉིད་དེ་དག་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་
Chinese
如果苦和集以及灭谛不存在，那么用对治道来灭苦的灭谛，又是什么呢？你认为它将如何获得，这是不合理的。第二，如果认为没有有境的智慧，那也是不合理的。如果认为没有有境的智慧，那么不修习也能从一开始就自然地完全了解痛苦，如果不是这样，那么痛苦又怎么能被完全了解呢？难道不是说完全了解是自性存在的吗？如果是这样，那么自性存在就不需要新的因缘了。同样，你所说的断除集谛、现证灭谛、修习道谛以及它们的果——入流果等等四者，也不能像完全了解那样新近成立。第二，认为三宝不存在，分为三点：认为僧宝、法宝和佛宝不存在。第一点是：如果不放弃自性完全执着，那么这四种果位，如果之前不是自性获得的，那么之后又怎么能新近获得呢？不可能获得。总的来说，如果没有四种果位，就没有果位者，没有果位者，就没有入流者等等。因此，如果这八种补特伽罗不存在，就没有僧宝。第二点是：因为没有圣谛，所以也没有经教和证悟的圣法。第三点是：如果没有法宝和僧宝，又怎么会有佛宝呢？不可能有。你认为佛是自性存在的，因此也会导致不依赖菩提，也就是一切智智，因为不依赖其他。如果你认为菩提是自性存在的，那么也会导致不依赖显现菩提的佛。按照你的观点，之前不是自性存在的佛，也就是学习道的修行者，无论多么努力地寻求菩提，也无法获得菩提，因为永远无法从之前的自性中改变。第三，认为因果不存在：任何人也永远不会行善或作恶，因为原因不空耗，所以他
English
If suffering and its origin, as well as cessation, do not exist, then what is the cessation that eliminates suffering through the antidote path? It is unreasonable to think that it will be obtained. Secondly, it is unreasonable to assume that there is no wisdom with an object. If there is no wisdom with an object, then even without cultivation, one would naturally and completely understand suffering from the beginning. If not, then how could suffering be completely understood? Isn't it said that complete understanding is inherently existent? If so, then inherent existence does not depend on new conditions. Similarly, your assertions of abandoning the origin of suffering, realizing cessation, cultivating the path, and their fruits—such as stream-entry—cannot be newly established like complete understanding. Secondly, the assertion that the Three Jewels do not exist is divided into three points: the assertion that the Sangha Jewel, the Dharma Jewel, and the Buddha Jewel do not exist. The first point is: if you do not abandon the complete clinging to inherent nature, then how can these four fruits, which were not previously obtained by inherent nature, be newly obtained later? It is impossible to obtain them. In general, if there are no four fruits, there are no fruit-holders, and without fruit-holders, there are no stream-enterers, etc. Therefore, if these eight types of individuals do not exist, there is no Sangha Jewel. The second point is: because the noble truths do not exist, there is also no sacred Dharma of scripture and realization. The third point is: if there are no Dharma Jewel and Sangha Jewel, how can there be a Buddha Jewel? It is impossible. You believe that the Buddha is inherently existent, therefore it would also lead to not relying on enlightenment, that is, omniscient wisdom, because it does not depend on others. If you believe that enlightenment is inherently existent, then it would also lead to not relying on the Buddha who manifests enlightenment. According to your view, the one who was not a Buddha by inherent nature before, that is, the practitioner who learns the path, no matter how diligently he seeks enlightenment, he will not be able to obtain enlightenment, because he can never change from his previous inherent nature. Thirdly, the assertion that cause and effect do not exist: no one will ever do good or evil, because the cause is not wasted, so he
Chinese
如果要做一个，那么对于具有自性的常法来说，作用是不存在的。如果认为果是自性存在的，那么即使没有因，法与非法，你也会有它的异熟果，因为没有因也会存在。如果这样认为，就与世间和论典相违背。你的果不依赖于因，因此法与非法之因所生的果在你的宗派中是不可能存在的。这样一来，所作之业就成了无意义的。如果法与非法之因所生的果你那里有，那么为什么依赖于法与非法所生的果不是空性呢？因为是缘起，就像影像一样。第四，世间和出世间的名言会变得不存在，因为损害缘起之义的空性，凡是认为自性存在的，就会损害世间的名言，比如“给我瓶子”等等。还有，如果认为作者等与空性不相符而加以损害，那么一切法在具有自性的常法中将没有任何作用，就像天空的无遮蔽，没有人能做到一样。也没有人正在造作，因为变成自性存在的行为，所以没有人能造作。这样一来，即使没有人造作瓶子等，也会变成造作者。第四，其他过失也会产生，如果自性存在，那么众生就不会有先前未生和后来未灭，并且会恒常存在。这样一来，就会失去安乐痛苦和前后世等各种状态。如果不是空性，那么就无法新获得先前未获得的世间出世间的差别，也无法做到永远灭尽痛苦，并且也无法新舍弃先前存在的业和烦恼。第三，宣说通达中观的功德，因此，任何见到缘起的人，就是如实地见到了痛苦、集、灭、道。
English
If one were to do something, then for a permanent dharma that has inherent existence, there is no function. If you assert that the result exists by its own nature, then even without the cause, dharma and non-dharma, you would have its fully ripened result, because it would exist without a cause. If you assert this, it contradicts the world and the treatises. Your result does not depend on the cause, so the result that arises from the cause of dharma and non-dharma cannot possibly exist in your system. In that case, the actions performed would become meaningless. If you have the result that arises from the cause of dharma and non-dharma, then why is the result that arises from dependence on dharma and non-dharma not empty? Because it is dependent arising, like an image. Fourth, the conventions of the world and beyond would become non-existent, because whatever asserts inherent existence, which harms emptiness, the meaning of dependent arising, harms all the worldly conventions, such as "Give me the pot," and so on. Furthermore, if one harms by holding that agents, etc., are incompatible with emptiness, then all phenomena would have no function in the permanent, inherently existent dharma, just as no one can do anything about the unobstructedness of the sky. Also, no one is acting, because it becomes an inherently existent action, so no one can act. In that case, even if no one makes pots, etc., it would follow that they would become makers. Fourth, other faults would also occur: if there is inherent existence, then beings would not have been previously unborn and would not cease later, and would always remain constant. In that case, they would be devoid of the various states of happiness and suffering and previous and subsequent lives, etc. If emptiness does not exist, then there would be no newly obtaining the distinction between the world and beyond that was not previously obtained, and there would be no end to the complete exhaustion of suffering, and there would also be no newly abandoning the previously existing actions and afflictions. Third, stating the greatness of realizing the Middle Way: Therefore, whoever sees dependent arising sees suffering, its origin, its cessation, and the path itself, and sees them correctly.