Tibetan
།དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ་ལས་ལ་དཔྱད་པས་དགག་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་ལ་དཔྱད་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་འགྲོ་བ་པོ་གང་ཟག །འགྲོ་བ་བྱ་བ། བགོམ་པ་ལས་སོ། །རེ་ཞིག་གི་སྒྲས་དགག་པའི་རིགས་པ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་དུས་གསུམ་སོ་སོ་ནས་དགག་པའི་དོན་ཏེ། སོང་ཟིན་པ་འདས་པ་དང་། མ་སོང་བ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པས་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་འགྲོ་བ་པོ་གང་དུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་བརྒལ་ན་སོང་ལ་མ་བརྒལ་བ་མ་སོང་བ་སྟེ། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་ཞིག་ནི་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟ་འགྲོ་བཞིན་པའི་རྐང་པས་མནན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་བགོམ་པའོ་སྙམ་ན། རྐང་པ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོར་རྩེའི་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་རྒྱབ་ཕྱོགས་སོང་བའི་ཁོངས་དང་། རྟིང་པའི་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་མདུན་ཕྱོགས་མ་སོང་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དཔྱད་པས། ཕྱེད་སོང་ཕྱེད་མ་སོང་བའི་བགོམ་པ་ཞེས་ ཕུང་གསུམ་པ་ཞིག་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །རེ་ཞིག་དང་པོར་འགྲོ་བ་ལ་དཔྱད་ན་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་ཟིན་པས་ན་སྔར་སོང་བའི་ལམ་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པས་ན་མ་སོང་བ་ཡི་ལམ་ལའང་འགྲོ་བ་མིན་ལ། སོང་ཟིན་པ་དང་དེ་སྔ་མ་སོང་བའི་ལམ་གཉིས་མ་གཏོགས་པར་ད་ལྟ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པའི་བགོམ་པ་ཞེས་པ་ཚད་མས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཁོ་ན་རེ། གང་ན་ལུས་རྐང་པ་འདེགས་འཇོག་གི་གཡོ་བ་ཡོད་པའི་ཡུལ་དེ་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ལ་དེ་ཡང་གང་ཟག་གང་གི་ད་ལྟ་འགྲོ་བཞིན་པའི་བགོམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་གཡོ་བ་ཡོད་ཀྱི་གཡོ་བ་དེ་སྔར་སོང་བ་ཡང་མིན་ཅིང་མ་སོང་བ་ལ་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་ཡུལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་ལ། གཅིག་པོ་དེ་བགོམ་པ་ཞེས་པ་ལས་ཚིག་དང་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་བྱ་ཚིག་གཉིས་ལས། བགོམ་པ་ལ་སྦྱར་ན་ནི་བགོམ་པ་དང་འགྲོ་བ་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་བགོམ་པ་ལ་ཞེས་པ་ཙམ་ལས་འགྲོའོ་ཞེས་སྨྲོས་པ་མི་འཐད་དེ། བགོམ་བཞིན་པ་ལ་འགྲོ་བ་རང་ བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡིན་པར་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་ཚེ་ལམ་གསུམ་དུ་བརྟགས་ན་འགྲོ་བ་ཡི་བྱ་བ་མེད་པ་ཡི་བགོམ་པ་འཐད་པ་མེད་དེ་བྱ་ཚིག་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་གི་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་ཚིག་དེ་འགྲོ་བ་དང་སྦྱར་ན་ནི། དེ་ཡི་བགོམ་པ་ལ་ནི་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་སྟོང་པའམ་མེད་པར་ཐལ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། བགོམ་པ་རང་ལ་
Chinese
第一部分分为两点：一是通过对“业”的分析进行驳斥，二是通过对“作者”的分析进行驳斥。第一点是：在此，行走者是人，行走的行为是步履。以“暂时”一词来揭示驳斥的理据，意在从过去、现在、未来三个时段分别进行驳斥：已逝去的属于过去，未逝去的则因行走的行为尚未产生而不合理。对此，行走者若已跨越所行之处，则为已逝去；若未跨越，则为未逝去。除此二者之外，别无可能。若认为现在行走时，脚所踩踏之处即为步履，然脚亦是微尘之性，故脚趾尖微尘的后方属于已逝去的范畴，脚后跟微尘的前方属于未逝去的范畴。如此分析，则所谓“一半已逝去，一半未逝去”的步履，这第三种情况绝不可能存在。暂且，首先分析行走，因在道路上行走的动作已停止，故不会行走于先前已逝去的道路上；又因行走的动作尚未产生，故也不会行走于未逝去的道路上。除了已逝去的道路和先前未逝去的道路之外，现在被行走动作所占据的步履，不可能被量度认知。有人说：在身体和脚抬起、放下的运动所发生的处所，就有行走的动作，并且运动只存在于某人正在行走的步履中，运动既不在先前已逝去的处所，也不在未逝去的处所，因此行走时步履会到达其他地方。对此，行走的动作只有一个，而这唯一的动作，从“步履”一词和“行走”一词这两个动词来看，若与“步履”结合，则步履和行走意义相同，只是名称不同而已。如此，仅说“步履”即可，无需再说“行走”，因为行走自然存在于步履之中，又怎会合理呢？理由是，若在三种道路上进行分析，则没有行走动作的步履是不合理的，因为动词会变得空洞无意义。若将“行走”这个动词与步履结合，则会理解为该步履空无行走动作，因为步履本身
English
The first part is divided into two points: first, refuting by analyzing "action," and second, refuting by analyzing "agent." The first point is: Here, the walker is a person, and the act of walking is a step. The word "temporarily" is used to reveal the rationale for refutation, intending to refute from the three periods of past, present, and future: what has passed belongs to the past, and what has not passed is unreasonable because the act of walking has not yet arisen. In this regard, if the walker has crossed the place he is walking, it is considered to have passed; if he has not crossed, it is considered not to have passed. There is no other possibility besides these two. If it is thought that the place where the foot is stepping while walking now is the step, but the foot is also of the nature of minute particles, so the back of the minute particles of the toe belongs to the category of what has passed, and the front of the minute particles of the heel belongs to the category of what has not passed. Analyzing in this way, the so-called step of "half passed and half not passed," this third situation can never exist. For the time being, first analyze walking. Because the action of walking on the road has stopped, one will not walk on the previously passed road; and because the action of walking has not yet arisen, one will not walk on the unpassed road either. Apart from the passed road and the previously unpassed road, the step that is now occupied by the act of walking cannot be cognized by valid cognition. Someone says: In the place where the movement of lifting and lowering the body and feet occurs, there is the act of walking, and the movement only exists in the step that someone is walking now. The movement is neither in the previously passed place nor in the unpassed place, therefore the step will reach other places when walking. In this regard, there is only one act of walking, and from the two verbs "step" and "walking" for this single act, if combined with "step," then step and walking have the same meaning, only different names. In this way, it is enough to say only "step," and there is no need to say "walking," because walking naturally exists in the step, so how can it be reasonable? The reason is that if analyzed in the three roads, a step without the act of walking is unreasonable, because the verb will become empty and meaningless. If the verb "walking" is combined with the step, it will be understood that the step is empty of the act of walking, because the step itself