Tibetan
ང་། སྟོང་པ་ཞེས་པ་འབའ་ཞིག་པ་གཟུང་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་ཅེས་སོགས་ལྟར། རྐྱེན་ལས་གང་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། སྣང་ བ་སྤང་བའི་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་པ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་སྣང་བ་ཉིད་སྟོང་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་བའི་རྟེན་འབྱུང་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་མ་ཤེས་པས་སྟོང་ཉིད་མཐའ་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་ལ། དེ་མ་ཤེས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་པ་འགོག་པའི་དགོས་པ་ཡང་མི་ཤེས་པར། སྟོང་པ་ཞེས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་སྤྲོས་པ་ལ་བཟུང་ནས་རྩོད་པའོ། །ཞེས་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་གོ་བ་དེར་བྲིས་པའོ། །དེས་ན་སྟོང་ངོ་ཞེས་མ་སྨྲས་ན། མཐར་འཛིན་མི་ཁེགས་ལ། སྨྲས་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་པ་མིན་པའི་ཚུལ་བཤད་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཡང་རུང་བ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ། དེ་དག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེ༷ན་པ་ཡིན་ལ་དེ་གང་ཞེ་ན་འཇིག་རྟེ༷ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། གནས་ལུགས་དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །གང་དག་བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་མི་ཤེས་སོ། །བསྟན་བྱ་དོན་དམ་སྟོན་པར་མཛད་ནའང་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དང་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ནི་མ་ བརྟེ༷ན་པར་དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་པར་ནམ་ཡང་མི་ནུས་ལ། དེ་མ་བསྟན་ན་རྟོགས་མི་ནུས་པས་དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར་མཐར་ཐུག་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་མཐའ་རེ་རེ་བཀག་ཙམ་མིན་ཀྱང་བཞི་ཆར་བཀག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཞིག་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ངོར་འཇལ་བར་དཀའ་ནས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་ལ་གཞུག་པའི་དོན་དུ། མཐའ་གང་དང་གང་དུ་ཞེན་པ་དེ་རྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པས་སུན་ཕྱུང་ནས། མཐར་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་ལ་གནས་དགོས་ཀྱི། མཐའ་རེ་རེ་བཀག་པའི་སྟོང་པ་ཙམ་ནི་ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་དངོས་མིན་ནོ། །དེའི་དགོས་པའང་སྟོང་ཉིད་ལ་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལོག་དགོས་པས་གང་ལ་ཞེན་པ་དེ་སུན་དབྱུང་བ་ཙམ་སྟེ་ནད་འདོན་ཆེད་བཀྲུ་སྨན་བཏང་བ་བཞིན་ཏེ། སྨན་ཉིད་ཕྱིར་མི་འབྱིན་པར་ཁོང་དུ་འཛིན་རྒྱུ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་མེ
Chinese
我，並非僅僅執著於空性，如「緣起者，即是空性」等所說。從因緣所生的事物本身，無自性才是空性的意義，並非捨棄顯現的單純空性。因此，你將空性視為僅僅是顯現空無，而未理解空性僅僅是顯現的緣起，因此不了解空性離邊的本質。由於不了解這一點，也就不了解依此而阻斷所有有無等戲論之網的必要性，而是將空性執著為不存在的自性，並對此進行爭論。這是將《明句論》中所說的意義理解成那樣而寫下的。因此，如果不說空，就無法破除邊執。即使說了，如果解釋說那並非成立空性的方式，那麼諸佛所開示的任何法，都是真實依賴於二諦的。那是什麼呢？就是世俗諦和勝義諦。那些不了解這二諦的差別的人，也不了解佛陀的甚深真實教法。即使要闡述勝義諦，如果不依賴能詮所詮、能知所知等世間名言諦，就永遠無法闡述勝義諦。如果沒有闡述勝義諦，就無法證悟，如果沒有證悟勝義諦，就無法獲得究竟的涅槃。也就是說，空性並非僅僅遮止一個邊，而是遮止四邊的離戲，這對於世俗的意識來說難以衡量。為了進入超越世間，也就是超越世間意識範疇的勝義諦，對於執著的任何邊，都以緣起的道理來破斥，最終必須安住於遠離一切戲論。僅僅遮止一個邊的空性只是世俗諦，並非真正的勝義諦。這樣做的必要性也在於，對於空性必須遣除一切戲論，因此僅僅是破斥所執著的對象，就像為了治病而服用瀉藥一樣，瀉藥本身並非要留在體內，而是要排出體外一樣。因此，色無
English
I, it is not just clinging to emptiness, as it is said, "Whatever arises dependently, that is said to be emptiness," etc. From the very things that arise from conditions, the absence of inherent existence is the meaning of emptiness, not just the emptiness of abandoning appearances. Therefore, you regard emptiness as merely the emptiness of appearances, and do not understand that emptiness is merely the dependent arising of appearances, so you do not understand the nature of emptiness free from extremes. Because you do not understand this, you also do not understand the necessity of relying on it to block all the nets of elaboration such as existence and non-existence, but instead cling to emptiness as a nature of non-existence and argue about it. This is written based on understanding the meaning of what is said in the Lucid Words. Therefore, if you do not say emptiness, you cannot refute the clinging to extremes. Even if you say it, if you explain that it is not the way to establish emptiness, then whatever Dharma the Buddhas have taught, it is truly dependent on the two truths. What are they? They are the conventional truth of the world and the ultimate truth of reality. Those who do not understand the difference between these two truths do not understand the profound suchness of the Buddha's teachings. Even if you want to explain the ultimate truth, you can never explain the ultimate truth without relying on the conventional truth of the world, such as the expresser and the expressed, the knowable and the knower. If you do not explain the ultimate truth, you cannot realize it, and if you do not realize the ultimate truth, you cannot attain ultimate Nirvana. That is to say, emptiness is not just blocking one extreme, but blocking the freedom from elaboration of all four extremes, which is difficult to measure for the mundane consciousness. In order to enter the transcendent, that is, the ultimate reality that transcends the realm of worldly consciousness, whatever extreme you cling to, refute it with the reasoning of dependent arising, and finally you must abide in freedom from all elaboration. Merely blocking one extreme is just conventional truth, not the real ultimate truth. The necessity of doing so is also that all elaboration must be reversed for emptiness, so it is only refuting the object of clinging, just like taking a laxative to cure a disease, the laxative itself is not to be kept in the body, but to be excreted. Therefore, form is not
Tibetan
ད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་བཀག་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་དང་དེའི་དགོས་པ་དང་དོན་གྲུབ་པར་བསམས་ནས་མཐའ་ཐམས་ཅད་མི་འགོག་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཉིད་སྤྲོས་པར་ སོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་སྟོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་གདགས་པ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་གདགས་ན་ཞེན་ཡུལ་སུན་མི་ཕྱིན། མ་ཕྱིན་ན། སྤྲོས་བྲལ་ལ་ནམ་ཡང་མི་རེག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་བརྗོད་པར་བྱ་ཐབས་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། གདགས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་པ་ཙམ་པོ་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུ་ཙམ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་ནི་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་སྤྲོས་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན་ལས་འདས་པར་མི་ཤེས་པར། ཐ་སྙད་ཙམ་པོ་རང་ལ་དོན་དམ་དུ་ཞེན་པ་དེས་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ནམ་ཡང་མི་ཤེས་སོ། །འོ་ན་དོན་དམ་ཁོ་ན་བསྟན་པས་ཆོག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པས་བཅིངས་པ་ལ། དང་པོ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མ་བསལ་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་མི་ནུས་ཤིང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ནས་བཀྲི་བར་མ་བྱས་པར་ཡང་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་བསྟན་མི་ནུས་པས་ངེས་པར་ཆུ་སྒྲོལ་བ་ལ་གྲུ་བཞིན་ཏེ། དམ་པའི་དོན་མ་བསྟན་པར་ཐ་སྙད་ཙམ་ལ་གནས་ནས་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་པས་སོ། །དེའི་སླད་དུ་གང་ལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཅིག་ཆར་ བསྟན་མི་ནུས་པས། རིམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་སུན་ཕྱུངས་ཏེ་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའོ་སྙམ་དུ། དོན་དང་དགོས་པ་དང་ངོ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བལྟ་བ་དེ་ནི་བཀྲུ་སྨན་ཁོང་པར་འཁྱིལ་བ་ལྟར་ཕུང་སྟེ། ནམ་མཁའི་ཟླ་བ་བསྟན་པ་ན་སོར་རྩེ་ལ་ཚུར་བལྟ་བའམ་ནམ་མཁའ་མེད་པར་གོ་བའི་སླད་དུ་ནམ་མཁའ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དེས་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་མི་ཟློག་པར་ནམ་མཁའ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སླར་ཞེན་ན། སླར་ཡང་སྨྲས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བས་ཞེན་པ་དེ་སུན་ཕྱུང་བར་དཀའ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚིག་གསལ་ལས། ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དེ། དོན་དམ་པར་མེད་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ་ཞེས་སོགས་གསུང་། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་བྱ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་བཞག་འཐད་ལ། གཞན་དུ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་དང་། མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཟུང་བ་ནི་རྒ་ཤི་འཇོམས་
Chinese
如果说“现在”，孩子们仅仅通过阻止形象，就认为空性及其必要性和意义已经实现，而不阻止一切边际，这本身就变成了增益。 因此，所有说“什么是空”的说法都只是在名言上安立。如果不这样安立，执着的对象就不会被驳倒。如果不被驳倒，就永远不会触及离戏。因此，不得不说空性，因为是为了显示安立的意义。就像这样。 因此，仅仅是空性，如果无法通过名言来证悟究竟的实相，就只能成为无生之因。如果不明白究竟的意义是超越空与非空等一切戏论名言，而执着于仅仅是名言本身为胜义谛，那么就永远不会明白超越名言的甚深实相。 那么，只显示胜义谛就足够了，名言有什么用呢？对于被名言戏论束缚的人来说，首先不消除名言的戏论就无法见到真如，如果不通过名言的道路引导，也无法显示真如，所以必须像渡河的船一样。如果不显示胜义谛，仅仅停留在名言上，就无法获得寂灭一切戏论的究竟涅槃。 因此，对于任何人来说，都无法同时显示各自所知的四边戏论寂灭。逐渐驳倒增益和诽谤，显示空性，如果认为仅仅空性是胜义谛，颠倒了意义、必要性和体性，那就如同泻药积聚在腹中一样，会毁灭。就像指示天空中的月亮时，反而看手指尖，或者为了理解没有天空而说“天空什么也没有”一样。这样并不能消除对天空的执着，反而会认为天空是具有什么也没有的自性而存在，再次执着。即使再次说，也难以驳倒这样的执着。就像《明句论》中所说：“知、说、行三者皆为名言，胜义中无有，说者是遮遣”等等。 因此，事物无自性，因果、作用等安立是合理的，否则任何时候都不合理的道理，以及不颠倒地把握远离一切边际的真如，就是摧毁老死。
English
If we say "now," children, merely by blocking the image, think that emptiness and its necessity and meaning have been realized, and not blocking all extremes, this itself becomes an elaboration. Therefore, all statements that say "what is empty" are merely established in name. If it is not established in this way, the object of attachment will not be refuted. If it is not refuted, it will never touch the absence of elaboration. Therefore, it is inevitable to speak of emptiness, because it is to show the meaning of establishment. Just like that. Therefore, mere emptiness, if there is no way to realize the ultimate reality through name, it can only become the cause of non-arising. If one does not understand that the ultimate meaning is beyond all elaborations of names such as empty and non-empty, and clings to mere name itself as the ultimate truth, then one will never understand the profound reality that transcends name. Then, it is enough to show only the ultimate truth, what is the use of name? For those who are bound by the elaboration of name, one cannot see the suchness without first eliminating the elaboration of name, and one cannot show the suchness without guiding through the path of name, so it must be like a boat crossing the river. If the ultimate meaning is not shown, and one merely stays in name, one cannot attain the ultimate nirvana of pacifying all elaborations. Therefore, for anyone, it is impossible to simultaneously show the absence of elaboration of the four extremes of what is known by each individual. Gradually refuting the imputation and defamation, showing emptiness, if one thinks that only emptiness is the ultimate truth, and reverses the meaning, necessity, and essence, it will be destroyed like a purgative medicine accumulating in the abdomen. Just like when pointing to the moon in the sky, one looks back at the fingertip, or says "the sky is nothing" in order to understand that there is no sky. This does not eliminate the attachment to the sky, but instead thinks that the sky exists with the nature of having nothing, and clings again. Even if one speaks again, it is difficult to refute such attachment. Just like what is said in the Clear Words: "Knowing, speaking, and acting are all names, there is none in the ultimate truth, the speaker is the negation" etc. Therefore, the fact that things have no self-nature, and the establishment of cause and effect, action, etc., is reasonable, and otherwise the reason that it is never reasonable, and the non-inverted grasping of the suchness that is free from all extremes, is the destruction of old age and death.