Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་བརྗོད་པ་དང་། ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་སྐྱེ་མེད་དེ་མིན་པར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཏེ་དེ་དུས་གཉིས་པར་མི་འཇིག་ན་རྟག་པ་དང་། དེ་ཞིག་ན་ཆད་ བར་ལྟ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ཡང་ན་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་རྟག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སྲིད་པ་འཁོར་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་མི་རྟག་ཀྱང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྒྱུན་གཅིག་ཡོད་པ་དེ་འཁོར་བ་ཡིན་པས་ཆད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་། རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་། རྒྱུ་ཁོ་རང་ཞིག་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པས་རྒྱུ་རང་རྒྱུན་ཆད་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། རང་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ། རྒྱུ་རང་བཞིན་མེད་ལས་ཅི་ཞིག་ཆད་དེ་མི་སྲིད་དོ། །ཡང་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པས་རྟག་པར་ཐལ་བ་སོ་ན་གནས་སོ། །ཡང་ན་རྒྱུའམ་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་དེ་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ཞེས་སམ། ཡང་ན་རྒྱུན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ཞེས་ཀྱང་རང་གིས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ནའང་རྟག་ཆད་སོ་ན་གནས་ཏེ། གང་འཇིག་པ་དེ་ལ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ་དངོས་པོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དེ་ནམ་ཡང་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་བར་མི་རིགས་སོ་སྟེ་ངོ་བོ་འགལ་ལ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བས་སོ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་དུས་ནའང་ཆད་པར་ཐལ་ཏེ་སྲིད་པའི་རྒྱུན་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྲིད་པ་སྔ་མ་ལྡོག་པའི་སྐད་ཅིག་མཐའ་མ་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་དེ་འདྲའི་ཚུལ་དུ་བར་མ་ཆད་པ་ལ། སྲིད་པའམ་འཁོར་བ་ཞེས་བསྙད་པ་ཡིན་ན། དེ་འདྲའི་སྲིད་པ་དེ་བརྟགས་ན་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་དང་པོ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ། སྔ་མའི་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པའམ། མ་འགགས་པའམ། འགག་བཞིན་པ་ལས་སྐྱེད་གྲང་། སྲིད་པ་སྔ་མའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བ། ས་བོན་ཚིག་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། །ཐ་མ་འགགས་པར་མ་གྱུར་ཚེ་ནའང་སྲི
Chinese
是这样的。第二部分有三点：极度荒谬的陈述，驳斥对错误的辩护，以及总结要点。第一点是：如果事物不是无生的，而是承认事物本质上存在，那么如果它在第二个时刻不毁灭，那就是永恒的；如果它毁灭，那就是断灭论，这将会是荒谬的，因为任何存在的事物，要么被认为是永恒的，要么被认为是无常的。第二点是：即使承认事物存在，也不会导致断灭，也不会导致永恒，因为被称为果和因的生灭之流就是轮回。如果有人认为，即使事物是无常的，但因果的连续存在就是轮回，所以不会导致断灭，那么即使存在连续，当因本身消失时，也不会再产生，因本身怎么不会中断呢？这与自身不同，因为从无自性的因中，什么会中断呢？这是不可能的。此外，如果因的事物具有自性，那么由于自性没有变化，就会陷入永恒的境地。或者，因或果的连续本质上存在，或者连续本身本质上存在，这也是你自己的观点。这样，即使果是因的生灭之流，它仍然会陷入永恒和断灭的境地，因为任何毁灭的事物都不会再次产生，因此因会陷入断灭的境地，而如果事物本质上具有自性，那么它永远不会变成非事物，因为本质是矛盾的，永远不会改变。在涅槃的时候也会陷入断灭的境地，因为存在的连续完全平息了。此外，前一个存在消失的最后一刹那是因，后一个存在产生的第一个刹那是果，像这样中间没有中断地被称为存在或轮回。如果考察这样的存在，它是不存在的，如果存在，那么后一个存在的第一个刹那，作为果的本质存在，是从前一个存在的最后一个刹那消失、未消失或正在消失中产生的吗？当前一个存在的最后一个刹那本质上消失时，第一个存在是不可能产生的，因为会导致无因，就像种子腐烂的芽一样。如果最后一个刹那没有消失，那么也
English
That is so. The second has three points: stating the extreme absurdity, refuting the defense against the fault, and summarizing the points. The first point is: If things are not unborn, but it is admitted that things exist by their own nature, then if it does not perish in the second moment, it is eternal; if it perishes, it is nihilism, which would be absurd, because any existing thing is either admitted to be eternal or admitted to be impermanent. The second point is: Even if it is admitted that things exist, it will not lead to annihilation, nor will it lead to eternity, because the stream of arising and ceasing of cause and effect is called samsara. If someone thinks that even though things are impermanent, the continuous existence of cause and effect is samsara, so it will not lead to annihilation, then even if there is continuity, when the cause itself disappears, it will not arise again, so how can the cause itself not be interrupted? This is different from itself, because from a cause without self-nature, what would be interrupted? That is impossible. Furthermore, if the thing of the cause has self-nature, then since self-nature does not change, it will fall into the state of eternity. Or, the continuity of cause or effect exists essentially, or the continuity itself exists essentially, which is also your own view. In this way, even if the fruit is the stream of arising and ceasing of cause and effect, it will still fall into the state of eternity and annihilation, because anything that perishes will not arise again, so the cause will fall into the state of annihilation, and if things essentially have self-nature, then it will never become non-things, because essence is contradictory and will never change. It will also fall into the state of annihilation at the time of nirvana, because the continuity of existence is completely pacified. Furthermore, the last moment of the previous existence ceasing is the cause, and the first moment of the next existence arising is the effect, and such a way without interruption in between is called existence or samsara. If such an existence is examined, it does not exist, if it exists, then the first moment of the next existence, existing as the essence of the effect, arises from the last moment of the previous existence ceasing, not ceasing, or ceasing? When the last moment of the previous existence essentially ceases, the first existence cannot arise, because it would lead to no cause, like a sprout from a rotten seed. If the last moment has not ceased, then also
Tibetan
ད་པ་དང་པོར་སྐྱེ་བ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྲིད་པ་དང་པོ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ལ། དེ་ལྟ་ན་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པ་དང་། སྔོན་ མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བ་དང་། སྔ་མ་རྟག་པ་དང་། ས་བོན་མ་ཞིག་པ་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས་སོ། །འགགས་བཞིན་པ་ད་ལྟ་བ་དང་སྐྱེ་བཞིན་པ་མ་འོངས་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་མི་ཕྲད་པ། ཐ་མ་འགགས་བཞིན་པའི་སྐབས་སུ་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས། འགགས་བཞིན་པ་ནི་སྲིད་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། སྐྱེ་བཞིན་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྲིད་པ་ཡིན་པས་སྲིད་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་གལ་ཏེ་ཐ་མ་འགགས་བཞིན་པའི་ཚེ་ན་སྲིད་པ་དང་པོར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི་འགགས་བཞིན་པ་ནི་སྲིད་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་སྔ་མ་ལས་སྲིད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་འགགས་བཞིན་པ་དང་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བཞིན་དག་ནམ་ཡང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་རིགས་པ་མིན་ན། འདིར་ཁྱོད་ལ་ཕུང་པོ་གང་དག་ལ་འཆི་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཞེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རམ་ཏེ་དེ་གཉིས་འགལ་བས་སོ། །ཡང་སྒྲས་སྔ་མ་གཉིས་སྡུད་དོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེས་ན་གང་སྐྱེ་བ་ལ་འཆི་བ་མེད་ལ། འཆི་བ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་དེའི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་དག་ཏུ་ ཡང་འགགས་མ་འགགས་སོགས་གཉིས་པོ་ལ་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ནི་མི་རིགས་ན་ཤེས་བྱ་དུས་གསུམ་དག་ཏུ་གང་མེད་པ་དེ་ནི། ཇི་ལྟར་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ཡིན་པར་འཐད་དེ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པའོ།། །།ཉེར་གཉིས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟགས་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ་ནི། མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། རབ་བྱེད་འབྲེལ། འཁོར་བའི་རྒྱུན་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་ཚོགས་བསགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་དགོས་ཀྱི། ཚེ་རེ་རེ་དང་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཙམ་ལ་མིན་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ལ་གཉིས། གཞུང་དང་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དགག་པ་དང་། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་གྲུབ་པའི་ ཚུལ་དང་། རིགས་པ་གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལེན་པ་པོའི་གང་
Chinese
如果最初的生不合邏輯，那麼第一個有將會變成無因。如果那樣，一個有情將會有兩種自性，並且先前沒有的有情將會產生，並且先前的將會是常恆的，並且種子不壞而會生出苗芽。正在滅去的是現在，而正在生起的是未來，因此這兩者不會相遇。如果最後的正在滅去的時候，是最初的正在生起，那麼這兩者是同時的。正在滅去的是一個有，而正在生起的是另一個有，因此兩個有會同時存在。如果最後的正在滅去的時候，是第一個有正在生起，那麼正在滅去的是一個有，而正在生起的是從先前而來的另一個有。如果先前的正在滅去和後來的正在生起永遠不會同時存在，那麼在這裡，對你來說，哪些蘊會發生死亡，而那個會發生生起呢？因為這兩者是相違的。又，語氣詞「又」是總攝前兩個。第三，總結意義是：因此，如果生沒有死，而死沒有生，那麼就沒有所謂的相續。這樣，在三時中，滅與不滅等兩者之間，有的相續是不合理的，那麼要知道在三時中不存在的那個，怎麼會是有的相續呢？這是不合理的。第二是觀察生起和毀滅，這是第二十一品。第二十二品是觀察如來。經的關聯是：經中說：「如來常恆不生法，一切諸法與善逝相同。」等等的意義，以及論的關聯。輪迴的相續存在，因為有如來。像這樣，如來必須在無數劫中圓滿積累資糧才能成佛，而不是在每一個生命和每一個剎那，如果這樣說。為了顯示如來不是自性成立的，有兩種：正文和標題。第一種有三：破斥如來真實成立，以及成立捨棄一切見的 方式，以及如何應用於其他理路的的方式。第一種有三：取者的什麼
English
If the initial birth is illogical, then the first existence would become causeless. If that were the case, one sentient being would have two natures, and sentient beings that did not exist before would arise, and the previous one would be permanent, and sprouts would arise from seeds that have not decayed. What is ceasing is the present, and what is arising is the future, so these two do not meet. If the first is arising when the last is ceasing, then these two are simultaneous. What is ceasing is one existence, and what is arising is another existence, so two existences would exist simultaneously. If the first existence arises when the last is ceasing, then what is ceasing is one existence, and what is arising is another existence from the previous one. If the previous ceasing and the subsequent arising never exist together, then here, for you, which aggregates will experience death, and which will experience birth? Because these two are contradictory. Also, the word "also" summarizes the previous two. Third, the summary of the meaning is: Therefore, if birth does not have death, and death does not have birth, then there is no so-called continuum. Thus, in the three times, the continuum of existence is unreasonable between the two, such as cessation and non-cessation. Then, how can that which does not exist in the three times be a continuum of existence? It is unreasonable. The second is the examination of arising and destruction, which is the twenty-first chapter. The twenty-second chapter is the examination of the Tathagata. The connection of the sutra is: In the sutra it says, "The Tathagata is always the unborn Dharma, all Dharmas are the same as the Sugata," and so on, and the connection of the treatise. The continuum of samsara exists because there is a Tathagata. Like this, the Tathagata must fully accumulate merit for countless eons to become a Buddha, not in every life and every moment, if you say so. In order to show that the Tathagata is not established by nature, there are two: the text and the title. The first has three: refuting the true establishment of the Tathagata, and establishing the way of abandoning all views, and how to apply it to other reasonings. The first has three: what of the taker