Tibetan
སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་འགགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དུས་དེ་ནི་དེ་དག་སྔ་ཕྱིའི་གཞིར་གནས་པ་ཞིག་ཡོད་ན་ཚད་ཀྱིས་དེ་གསལ་བར་བྱས་ཀྱང་རུང་མོད། ཚད་མི་གནས་པའི་དུས་ནི་ཚད་ཀྱིས་མི་འཛིན་ལ། གནས་པ་བཟུང་བྱ་ཚད་ཉིད་ལས་ཐ་དད་དུ་མི་གནས་པས་སམ། དངོས་པོ་མི་གནས་པ་ཚད་ཀྱིས་བཟུང་མི་རུང་ལ། གནས་པ་སྐད་ཅིག་སོགས་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་སོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་ཚད་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་དུས་དེ་མི་གནས་ན་ནི། དེ་ཚད་ཀྱིས་འཛིན་པར་མི་རུང་ལ། བཟུང་བྱའི་དུས་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ གནས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་དེའང་ཆ་དཔྱད་ན་གཟུང་དུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་གཞིར་མི་གནས་པས་ཚད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་སོགས་ལས་ལོགས་སུ་ཚད་མས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཞིག་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་སོགས་ཀྱིས་འགགས་པས་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་ཀྱི་གཞིར་མ་བཟུང་དུས་ནི་ཚད་ཀྱི་གཞིའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་གདགས་ཏེ་རི་རྭའི་ཚད་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དུས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་སོགས་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟག་པ་ཞིག་མེད་པ་བདེན་ཏེ་འདུ་བྱེད་གཟུགས་སོགས་ལ་བརྟེན་པའི་དུས་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ནའང་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དུས་ལྟ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་རྟེན་དངོས་པོ་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དུས་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །། ༈ ཉི་ཤུ་པ་ཚོགས་པ་བརྟགས་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ་ནི། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཇི་སྙེད་མང་། །ཚོགས་པ་ཡིན་ལ་སྣང་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ཏེ། །དངོས་པོ་ཚོགས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། རབ་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ། དུས་ཡོད་དེ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མྱུ་གུ་ནི། ས་བོན་དང་འབྱུང་ལྔ་དུས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་གཉིས། གཞུང་དང་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་དགག་པ་དང་། རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་དགག་པ་དང་། བཀག
Chinese
即使刹那等已灭尽，如果彼时是彼等先后之所依，则量可以使之显现。量不住之时间，量不执持。住者、所取者与量自身不异处，或事物不住，量不应取，住者与刹那等无异故。刹那先后之量圆满之间，若彼时不住，则量不应执持，所取之时间如是 安住是不可能的。刹那亦分析部分则不可取。如是，时间不住于刹那等之所依，故成为量之所依的时间，不以量单独执持于刹那等之外。具有刹那等自性之应取时间，因刹那等已灭尽，于他时无有安住，故未取为量之所依，时间如何能称为量之所依，如石女儿之量。若谓时间唯依于事物，理由是无事物则无时间之相，实无有也。时间非异于色等之常法，此说诚然，然有依于行、色等之时间。若谓彼为刹那等之所诠，即便如是，若事物本身亦无有，则依于彼之时间如何能有，因无所依事物故。第二者，时间观察品，即第十九品。 ༈ 第二十品集合观察之分别中，经之关联：何以故世界如是多，显现为集合，是故事物非有，事物之集合亦非有。如是等之义。分别之关联：时间是有，因其为生果之俱有缘故。苗芽者，从种子与五大、时间之因缘集合而生故。集合且时机成熟时，成为果实而成熟。如是说故。若问：是耶？为显示彼不成立，有二：正文与名称。初者有三：遮遣因缘集合生果，遮遣因生果，遮遣。
English
Even if moments and so on have ceased, if that time is the basis of their sequence, then measurement can make it manifest. Time that does not abide is not apprehended by measurement. The abiding, the object to be grasped, does not exist differently from measurement itself, or if things do not abide, measurement should not grasp them, because the abiding is not different from moments and so on. If that time does not abide between the completion of the measurement of moments before and after, then measurement should not grasp it, and such a time to be grasped Abiding is impossible. That moment is also not graspable when its parts are analyzed. Thus, since time does not abide as the basis of moments and so on, time that has become the basis of measurement is not separately apprehended by measurement apart from moments and so on. Since the time to be grasped, which has the nature of moments and so on, has ceased due to moments and so on, there is no abiding at other times, so it is not taken as the basis of measurement. How can time be called the basis of measurement, like the measurement of a rabbit's horn? If it is said that time depends only on things, because if there are no things, there is no aspect of time, it does not exist. It is true that time is not a permanent phenomenon different from form and so on, but there is time that depends on actions, form, and so on. If it is said that it is what is expressed by moments and so on, even so, if things themselves do not exist, how can the time that depends on them exist, because there are no things to depend on? The second is the chapter on the examination of time, which is the nineteenth chapter. ༈ In the twentieth chapter, the analysis of aggregates, the connection of the sutra: Because the world is so vast, appearing as an aggregate, therefore things do not exist, and the aggregate of things does not exist. Such is the meaning. The connection of the analysis: Time exists because it is a co-operative cause for the arising of results. Sprouts arise from the collection of causes and conditions of seeds, the five elements, and time. When they gather and the time is ripe, they ripen into fruit. Thus it is said. If asked: Is it so? To show that it is not established, there are two: the text and the name. The first has three: refuting that the collection of causes and conditions produces results, refuting that the cause produces results, refuting.
Tibetan
་པས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཚོགས་པ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། དུས་མཉམ་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། ཚོགས་པ་ཕྱི་མ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལ་གནས་པ་ཞིག་ སྐྱེའམ། མི་གནས་པ་ཞིག་སྐྱེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡང་ཚོགས་པ་དེ་དག་ལ་འབྲས་བུ་དེ་སྔར་ཡོད་པ་ཞིག་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་རུང་སྟེ་རྒྱུའི་དུས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པས་ཚོགས་པ་ལས་གསར་དུ་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་སྟེ། མཁར་གཞོང་ན་ཡོད་པ་མཁར་གཞོང་གིས་བསྐྱེད་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡང་ཚོགས་པ་དེ་དག་ལ་འབྲས་བུ་དེ་སྔར་མེད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་སྟེ་འབྲས་བུ་དེ་ཡོད་པ་མིན་པས་བྱེ་མ་དག་གི་ཏིལ་མར་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་ནི་ཚོགས་པ་དེ་ལ་འབྲས་བུ་འདི་ཞེས་ཚད་མས་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་རིགས་ན་ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་གཟུང་དུ་མེད་དེ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡོད་པས་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དེ་སྲིད་དུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན་ཡོད་པར་ཅིས་མངོན། རྗེས་དཔག་དང་དཔེ་ཉེར་འཇལ་དང་ལུང་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། གང་མེད་པ་མི་སྐྱེ་བའི་རྗེས་དཔག་གིས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་གང་ཡོད་པའང་མི་སྐྱེ་བས་གནོད་དོ། །འོ་ན་ཅི་སྟེ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་དང་རྗེས་དཔག་དང་འགལ་བས་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་མེད་པའང་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཁོ་ན་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་འགོག་གོ །དེ་བཞིན་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མི་སྒྲུབ་ཀྱི། གཞན་གྱི་དེ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བརྟགས་པ་སེལ་ཏེ། ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་བསལ་ནས་དབུ་མའི་ལམ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་ན་ནི་རྒྱུ་རྣམས་དང་ནི་རྐྱེན་དག་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་གཞན་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཏེ་སུ་ལའང་འབྲས་བུ་མེད་པས། སོལ་བ་དང་ས་བོན་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་མཚུངས་སོ། །རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་གྱི་ཁྱད་པ
Chinese
由缘起所成之义总摄。初中有三：遮遣从先前之集合产生，遮遣从同时产生，遮遣从后来之集合产生。初者：彼若谓从因之集合产生果，果于因缘之集合中安住而生耶？抑不住而生耶？若谓从因与缘之诸集合生果，且果先已存在于彼等集合中，则云何能从集合而生？以于因位已成办故，从集合复有何新产生耶？如已存在于容器中者，非由容器所生。若谓从因与缘之诸集合生果，且果先未存在于彼等集合中，则云何能从集合而生？以果非有故，如从沙中榨油。若谓果自性存在于因与缘之诸集合中，则应能以量成立彼集合中有此果，然于集合中不能成立，以无显现之故。若谓虽有而不可见，以有隐蔽之因，故在显现之缘未具足前不可见耶？则以何而知其有？以比量、譬喻、教证等。 若谓以无则不生之比量耶？如是则有亦不生亦有妨害。若谓既与二者相违，亦与比量相违，故集合中不应有果，亦不应无果耶？我等非唯不成立集合中有果，乃是遮止他宗于集合中妄计果自性存在。如是不成立集合中有果自性，乃是消除他宗妄计彼中无果自性成立，以欲遮遣有无二边而成立中道故。若谓因与缘之诸集合中无果，则诸因与诸缘亦将与非因缘之其他诸法相同，以于何者皆无果故，如木炭与种子于苗芽之因相同。因与非因之差别。
English
The meaning of being established by dependent origination is summarized. The first has three parts: refuting arising from a prior collection, refuting arising simultaneously, and refuting arising from a subsequent collection. The first is: If it is said that the result arises from the collection of causes, does the result arise while abiding in the collection of causes and conditions, or does it arise without abiding? If it is said that the result arises from the collection of causes and conditions, and the result already exists in those collections, then how can it arise from the collection? Because it is already accomplished at the time of the cause, what new thing arises from the collection? It is like something that already exists in a container is not produced by the container. If it is said that the result arises from the collection of causes and conditions, and the result does not already exist in those collections, then how can it arise from the collection? Because the result does not exist, it is like extracting oil from sand. If it is said that the result exists by its own nature in the collection of causes and conditions, then it should be possible to establish by valid cognition that there is this result in the collection, but it cannot be established in the collection because it is not apparent. If it is said that although it exists, it is not visible because there is a hidden cause, so it is not visible until the manifesting condition is complete, then how is it known to exist? By inference, analogy, and scripture. If it is said by the inference that what does not exist does not arise? In that case, the fact that what exists also does not arise is also a problem. If it is said that since it contradicts both sides and also contradicts inference, it is not reasonable for the result to exist in the collection, nor is it reasonable for the result not to exist? We do not only not establish that the result exists in the collection, but we also prevent others from falsely assuming that the result exists by its own nature in the collection. Similarly, we do not establish that the result exists by its own nature in the collection, but we eliminate others' false assumption that the non-existence of the result in it is established by its own nature, because we want to eliminate the two extremes of existence and non-existence and establish the Middle Way. If it is said that if there is no result in the collection of causes and conditions, then the causes and conditions will also be the same as other things that are not causes and conditions, because there is no result in any of them, like charcoal and seeds are the same cause for sprouts. The difference between cause and non-cause.