Tibetan
ས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི་དེའི་དགག་བྱ་བཅད་པའི་བདག་མེད་ གཉིས་ཀའང་འགལ་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདག་ལྟ་ཡང་དག་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་ཀྱང་ཡང་དག་མིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་བདག་འགའ་ཡང་མེད་ལ་བདག་མེད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། མདོ་ལས། འོད་སྲུང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཉིས་སོ། །མཐའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གཟུགས་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་སོགས་གསུངས་སོ། །རིན་ཕྲེང་ལས། དེ་ལྟར་བདག་དང་བདག་མེད་པ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད། །བདག་དང་བདག་མེད་ལྟ་བ་ནི། །དེ་ཕྱིར་ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཟློག །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། དེ་ལྟར་གདུལ་བྱ་དམན་པ་དང་བར་མ་མཆོག་གི་རིམ་པ་ལྟར་གསུང་ཞེས་ཚིག་གསལ་ལས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ལྷས། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག །བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་བྱ་སྟེ། །ཐ་མ་ལྟ་གཞི་ཀུན་བཟློག་པ། །གང་གིས་དེ་ཤེས་མཁས་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། མདོ་ལས། བརྡའ་སྤྲོད་རིགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ། །ཡི་གེའི་ཕྱི་མོའང་སློབ་འཇུག་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་ རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །ཇི་ཙམ་བཟོད་པའི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ལས། བདག་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད། བདག་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་དང་། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་མ་བསྟན་ན། ཇི་ཞིག་བསྟན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སོགས་འདིར་བརྗོད་བྱ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ནའང་། གང་ཚེ་བརྗོད་བྱ་ཚིག་དག་གི་ཡུལ་ཡོད་པ་མིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཡང་མ་བསྟན་ཏོ། །ཅི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་མེད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེར་ཚིག་དག་འཇུག་ན་ཡང་དེ་མེད་པས་སོ། །ཅི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཅེ་ན། སྐྱེ་འགགས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ཆར་ཡང་བྲལ་བས་སོ། །དོན་དུ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱལ་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་ཐབས་ཚུལ་གྱིས་གཟུང་བར་མ་བྱས་ན་སུས་ཀྱང་དེ་མངོན་སུམ་བྱར་མི་ནུས་པས། དང་པོར་འཇིག་རྟེན་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་རབ་དབྱེ་སོགས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པ་ལྟར་དེ་དང་མཐུན་པར་ཡང་དག་པའོ་ཞེས་དང་པོ་སྟོན་
Chinese
諸方亦示現，我與其所破之斷我，二者亦無違。如我見非為真，如是其對治無我亦非為真。如是則示現，無有任何我，亦無有任何無我。如是云：「經中云，『光護，所謂我者，此乃一邊。所謂無我者，此乃二邊。此二邊之中間者，乃無色，不可示現。』」《寶鬘論》云：「如是真如實，我與無我者，皆無可得。是故大能仁，遮止我無我見。」如是等語。如是為應機，對下中上根器，次第宣說，如《明句論》所說。是故聖天云：「初遮止非福，中遮止於我，最後遮止一切見，誰知此者即智者。」又經中云：「如語法之理，亦如教入文字之根本。如是佛陀對有情，隨其所能忍受而說法。」又《般若經》云：「若行於有我，則非行於般若波羅蜜多。無我。」等語。又云：「此蘊空。」等語。若爾，諸佛未曾開示我與無我二者，則開示何者耶？若於勝義諦中有所應說者，則當示彼，然以所說非為語之境故，是故諸佛未曾開示任何事物。何以故無所說耶？若有心之行境，則語可入，然以無彼故。何以故無心之行境耶？以離生滅二邊故。實則如是，然於世俗諦中，勝者以善巧方便，若不以方便法式而執取不可思議之法性，則無人能現證彼。故最初隨順世間，詳盡分別器情之因果等，五蘊、十二處、十八界之一切安立，以有境之心，如其所緣而與之相符，是為真實，如是最初宣說。
English
The various directions also show that the self and its negation, the absence of self, are not contradictory. Just as the view of self is not true, so too is its antidote, the absence of self, not true. Thus, it is shown that there is no self whatsoever, and there is no absence of self whatsoever. As it is said: "In the sutra, it is said, 'Light Protector, what is called self is one extreme. What is called absence of self is the second extreme. That which is in the middle of these two extremes is formless and cannot be shown.'" The Ratnavali says: "Thus, in reality, self and absence of self are both unobtainable. Therefore, the Great Sage prohibits the views of self and absence of self." Such are the words spoken. Thus, it is said in the Clear Words commentary that it is taught in accordance with the order of lower, intermediate, and higher capacities of those to be trained. Therefore, Aryadeva says: "First, non-merit is prevented; in the middle, the self is to be prevented; finally, all bases of views are prevented; whoever knows this is wise." Also, the sutra says: "Just as the principle of grammar is like teaching the basics of letters, so too the Buddha teaches beings the Dharma according to their capacity to endure." Furthermore, the Perfection of Wisdom Sutra says: "If one engages in 'there is a self,' one does not engage in the Perfection of Wisdom. 'There is no self,'" and so on. It also says, "This aggregate is empty," and so on. If that is the case, and the Buddhas have not taught either self or absence of self, then what have they taught? If there were something to be spoken of in ultimate truth, then it would be shown, but because what is spoken of is not within the realm of words, therefore the Buddhas have not shown anything. Why is there nothing to be spoken of? If there were an object of the mind's activity, then words could enter, but because there is none, that is why. Why is there no object of the mind's activity? Because it is free from both extremes of arising and ceasing. In reality, if that is the case, then in conventional truth, the Victorious One, skilled in means, if the inconceivable nature of reality is not grasped by skillful methods, then no one can directly realize it. Therefore, first, in accordance with the world, the causes and effects of the environment and beings are thoroughly distinguished, and all the establishments of the five aggregates, twelve sources, and eighteen elements are in accordance with what is perceived by the mind with an object, and that is true. Thus, it is first taught.