Tibetan
། དེས་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་ལས་ཉོན་མོངས་དང་དེ་རྣམ་རྟོག་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་དེ་ཡང་སྡུག་མི་སྡུག་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་དག་ནི་ ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་བུམ་སྣམ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད། རྙེད་མ་རྙེད་སོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྤྲོས་པ་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པ་ལས་སྐྱེའོ། །བདེན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་དེ་དག་དེའི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་མེད་པས་འདི་བུ་མོའི་སྙམ་པའི་སྤྲོས་པ་མི་སྐྱེ་ལ་དེ་མེད་པས། དེ་ལ་གཙང་བདེ་སོགས་དང་ཡིད་འོང་གི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པའི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་མི་སྐྱེ་ལ། དེ་མེད་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་མི་སྐྱེ། དེ་མ་སྐྱེས་ན། དེ་ལ་རེག་པ་སོགས་ཀྱི་ལས་མི་རྩོམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས། ནང་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཕྱི་རོལ་མ་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་དག་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བདག་དང་བདག་གིའོ་སྙམ་པའི་འཇིག་ལྟ་དེ་ཟད་ན་འདོད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་བརྟུལ་མཆོག་འཛིན་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞི་པོ་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང་ཉེར་ལེན་དེ་ཟད་པས་ན་ཡང་སྲིད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེ་བ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་པོ་ཟད་པས་ན་དེ་ལ་ཐར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལས་སྐྱེ་ལ་རྣམ་རྟོག་དེ་དག་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ལས་སྐྱེའོ། །སྤྲོས་པ་ནི། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་དེ་མ་དམིགས་པར་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་མ་བཀག་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མ་བཟུང་ཡང་། དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་བཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་མི་ལྡོག་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གཉིས་སྣང་མེད་དུ་ཆུག་ཅིང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ན། དེ་འདྲའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་རྟོག་ཀྱང་། བདག་མེད་དང་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་མི་འགོག་པས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཙམ་ཁེགས་ཀྱི། དེ་མིན་སྤྲོས་པ་སྣ་གཅིག་མི་འགོག་གོ །ཆོ
Chinese
因此，它不会再受生。为什么呢？因为业和烦恼以及它们（业和烦恼）是从分别念产生的。就像这样，烦恼也是从苦与非苦以及颠倒的非理作意之分别念产生的，因此其自性并非实有。那些非理作意的分别念，是从对知识和所知、能说和所说、瓶子和氆氇、男人和女人、得到和未得到等等显现执著的戏论，从无始以来串习而产生的。那些执著真实的戏论，通过见到其对境空性而止息。例如，因为没有石女儿，所以不会产生“这是女儿”的戏论，因为没有石女儿，所以不会产生缘于石女儿而观想清净、安乐等以及悦意自性的非理作意，因为没有非理作意，所以不会产生对石女儿的贪著。如果没有产生贪著，就像不会对石女儿造作触摸等的业一样。如是，对于内摄的蕴和外未摄的蕴，次第生起“这是我和我的”之我见，如果我见灭尽，那么欲、见、戒禁取、我语取这四种近取也会止息，因为近取灭尽，所以具有再有之相的受生也会灭尽。如是，因为受生的因——业和烦恼二者灭尽，所以称之为解脱。业和烦恼是从非理作意的分别念产生的，而那些分别念是从各种名言的相之戏论产生的。戏论是：在没有观待自性之境的相时，执著我和我所等，仅仅通过见到空性而止息。如果不对治一切相执之戏论，即使不执著一切法为真实成立，但缘于此和彼之相的分别念也不会退转。因此，在圣者的等持中，即使没有真实成立的二取显现，并且不分别的智慧仅仅是不分别真实成立的三轮，那么，像这样不分别的智慧，即使不分别真实成立，但因为不对治无我以及内外情器等一切法的相，又怎么能使戏论寂灭呢？仅仅是遮止了真实成立的戏论而已，除此之外，一种戏论也不会对治。完毕
English
Therefore, it will not take rebirth. Why? Because karma and afflictions, and those (karma and afflictions), arise from conceptual thoughts. Just like that, afflictions also arise from the conceptual thoughts of suffering and non-suffering, and inverted non-reasoning attention, therefore its nature is not truly existent. Those conceptual thoughts of non-reasoning attention arise from the habituation of beginningless attachment to appearances such as knowledge and knowable, expresser and expressed, vase and felt, man and woman, gain and no gain, etc. Those elaborations of grasping at truth will cease by seeing the emptiness of their object. For example, because there is no daughter of a barren woman, the elaboration of thinking "this is a daughter" will not arise, and because there is no daughter of a barren woman, non-reasoning attention that focuses on purity, happiness, etc., and the nature of being pleasing will not arise, and because there is no non-reasoning attention, attachment to the daughter of a barren woman will not arise. If attachment does not arise, it is like not creating the karma of touching, etc., for the daughter of a barren woman. Thus, for the aggregates that are included internally and the aggregates that are not included externally, the view of self that thinks "this is me and mine" arises sequentially. If that view of self is exhausted, then the four kinds of clinging, namely desire, view, ethical conduct and vows, and the affirmation of self, will cease, and because that clinging is exhausted, rebirth, which is characterized by renewed existence, will be exhausted. Thus, because the two causes of rebirth, karma and afflictions, are exhausted, it is called liberation. Karma and afflictions arise from conceptual thoughts of non-reasoning attention, and those conceptual thoughts arise from the elaborations of the characteristics of various terms. Elaboration is: when the characteristics of objects without inherent existence are not perceived, grasping at self and what belongs to self, etc., will cease simply by seeing emptiness. If all the elaborations of grasping at characteristics are not counteracted, even if one does not grasp all phenomena as truly established, the conceptual thoughts that grasp at the characteristics of this and that will not revert. Therefore, in the equipoise of the noble ones, even if there is no appearance of duality that is truly established, and the non-conceptual wisdom is merely not conceptualizing the three spheres as truly established, then, even though such non-conceptual wisdom does not conceptualize as truly established, because it does not counteract the characteristics of selflessness and all phenomena such as inner and outer containers and contents, how can elaboration be pacified? It only prevents the elaboration of true establishment, but other than that, not a single elaboration is counteracted. Finished.
Tibetan
ས་ཐམས་ཅད་རི་བོང་རྭ་མེད་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །བདེན་མེད་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་བཅད་པའི་མཚན་མར་བཟུང་ནས། བདེན་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཅིག་ཡིན་ལ། དེས་བུམ་སོགས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མི་ཁེགས། དེས་ན་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པས། སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་ཡིན་གྱི། བདེན་གྲུབ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྲོས་བྲལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་སྤྲོས་པ་ཞིག་བློ་ཡུལ་དུ་ཡོད་ཕྱིན། དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་མི་འཛིན་མོད། དེས་རང་ལས་གཞན་པའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་མི་ཁེགས་པས། བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པའང་སྤྲོས་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ། དམིགས་མེད་དང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དང་། སྤྲོས་བྲལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་ན། ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་དབང་དུ་དགག་སྒྲུབ་བསལ་བཞག་ཅི་བྱས་ཀྱང་། སྤྲོས་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྲོས་པ་ནི་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་དང་། བདེན་གྲུབ་ནི་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལོག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། བདེན་མེད་དང་མཚན་མེད་ལ་ཁྱད་ཆེ་བ་འདི་ཤེས་པ་གལ་ཆེ། ཆོས་སུ་དམིགས་པའི་རྒྱུ་དེ་དང་དེའི་མཚན་མ་ཡིན། དེ་སྟོང་པར་གྲུབ་ན་གཙང་མི་གཙང་ཞེས་རྟོག་པས་ཆོས་དེ་དེའི་ངོ་བོར་མི་འཛིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གྲུབ། དེ་གྲུབ་ན་ཆོས་དེ་དང་དེ་ལ་བླང་དོར་གྱི་སྨོན་པ་མེད་པ་འབྱུང་བས་འདི་གནད་གལ་ཆེ་ གལ་ཆེའོ། །གསུམ་པ་ལུང་འགལ་སྤང་བ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་དུལ་བས་ནི། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འདི་ན་བདག་གམ་སེམས་ཅན་མེད། །ཆོས་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས། །ཞེས་དང་། བདག་གཟུགས་མ་ཡིན་སོགས་གསུངས་པས་དེའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྐབས་འགའ་ཞིག་དུ། མེད་ལྟ་རྒྱང་འཕེན་སོགས་དཀྲི་ཆེད་བདག་གོ་སྟེ་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱུར་ཅིང་འཇིག་ལྟ་ལ་གནས་པ་དགག་ཆེད་བདག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། གང་དག་སྔོན་གོམས་པའི་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་མྱང་འདས་ལ་ཉེ་བ་བདག་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་ཐུབ་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་གཏིང་དཔོགས་པར་ནུས་པ་གདུལ་བྱ་མཆོག་ལ་སངས་རྒྱ
Chinese
就像认为所有的地方都没有兔角一样。虽然没有真实，但执着于断除真实成立的相状，这是一种无真实的戏论。但它并不能遮止瓶子等内外一切法的戏论。因此，无分别智慧是： 没有任何相状的戏论，所以是远离一切戏论的。但并非仅仅是远离真实成立的戏论，因为只要心中存在某种戏论，就不会执着于它的反面。但它并不能遮止自身以外的一切戏论，所以执着于无真实也未超出戏论。没有任何相状的戏论，就叫做无所缘、无分别智慧和远离戏论。如果从这种状态的立场来看，没有任何承认和执着。如果从究竟的立场来看，无论做什么样的破立、取舍，都无法超出戏论，所以是带有承认的。因此，戏论是相状的戏论，而真实成立是戏论的差别，是颠倒识的对境。要知道无真实和无相状的差别很大，这一点很重要。执着于法的原因就是那个法的相状。如果它成立为空性，那么由于执着于清净与不清净，就不会执着那个法为它的自性，这样就成立了空性。如果它成立，那么对于那个法就不会产生取舍的希求，这一点非常重要， 非常重要。第三，消除与经文的矛盾：如果像这样内外没有我和我所，那就是实相的话，那么佛说：自身是自身的怙主，谁又能成为其他的怙主？自身得到很好的调伏，智者就能获得天界。等等，这怎么会没有矛盾呢？世尊说：这里没有我或有情，这些法都是有因的。以及，我说过我不是色等等，所以应该寻求它的密意。佛陀在某些时候，为了消除断见和拨无因果等，也会说有我，即我存在，并且也会考察，为了遮止安住于坏聚见，也会说无我。对于那些先前习惯于甚深之法，特别信奉接近涅槃，远离对我的贪执，能够测度佛经极其甚深的究竟意义的，是对最上等所化之众宣说成
English
It is like perceiving all places as devoid of rabbit horns. Although there is no truth, it is held as a sign of cutting off the establishment of truth, and it is a kind of elaboration of no truth. But it does not prevent the elaboration of all internal and external dharmas such as vases. Therefore, non-conceptual wisdom is: Since there is no elaboration of signs, it is free from all elaborations. But it is not merely the freedom from the elaboration of true establishment, because as long as there is some elaboration in the mind, one will not cling to its opposite. But it does not prevent all elaborations other than itself, so clinging to no truth is also not beyond elaboration. That which has no elaboration of signs is called aimlessness, non-conceptual wisdom, and freedom from elaboration. From the standpoint of such a state, there is no acceptance or aim. From the ultimate standpoint, no matter what kind of refutation, establishment, removal, or placement is done, it is not beyond elaboration, so it is with acceptance. Therefore, elaboration is the elaboration of signs, and true establishment is a distinction of elaboration, which is the object of inverted consciousness. It is important to know that the difference between no truth and no sign is very important. The cause of clinging to a dharma is the sign of that dharma. If it is established as emptiness, then because of clinging to purity and impurity, one will not cling to that dharma as its own nature, and thus emptiness is established. If it is established, then there will be no desire for acceptance or rejection of that dharma, which is very important, Very important. Third, eliminating contradictions in the scriptures: If, as such, there is no self or mine inside and outside, and that is reality, then the Buddha said: The self is the protector of the self, who else can be the protector? The self is well tamed, and the wise will attain heaven. And so on, how can this not be contradictory? The Blessed One said: Here there is no self or sentient being, these dharmas are all with causes. And, I have said that I am not form, etc., so its intention should be sought. The Buddha sometimes, in order to eliminate nihilistic views and denial of cause and effect, etc., would also say that there is a self, that is, I exist, and would also investigate, and in order to prevent dwelling in the view of the perishable aggregate, would also say that there is no self. For those who are previously accustomed to the profound dharma, especially believe in approaching nirvana, are free from attachment to the self, and are able to measure the extremely profound ultimate meaning of the Buddha's scriptures, it is to declare accomplishment to the supreme trainable beings.