Tibetan
ན་དང་ཕྲད་པའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། སྲོག་གཅོད་གང་གིས་མ་བྱས་པ་དེ་ལ་ཡང་ལས་དེ་མ་བྱས་ཀྱང་ཡོད་པས་སོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའང་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ལ་ཡང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་བྱས་པར་ཡོད་པས། ཐམས་ཅད་ཚངས་སྤྱོད་མ་ཡིན་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་བས་རང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་གྲུབ་མཐར་འགལ་ལོ། །ཚངས་པ་ནི་མྱང་འདས་ལ། དེ་ཐོབ་པ་ཡི་སྤྱོད་པ་ལས་སོ། །མི་དགེ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་ཕྲད་པའི་འཇིགས་པ་དོན་མེད་དུ་འོང་ན་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པའང་དོན་མེད་པ་སོགས་ལས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་དེ་ལ་སྐྱོ༷ན་དུ་མ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་བུམ་སྣམ་བྱེད་པ་ཞིང་ལས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཉིད་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ་འབྲས་བུ་དེ་དག་མ་བྱས་པར་ཡང་ཡོད་པས་ དང་གསར་དུ་ནམ་ཡང་བྱ་བ་མེད་པས་སོ། །གང་ཟག་བསོད་ནམས་དང་ནི་སྡིག་པ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའང་འཐད་མི་འགྱུར་ཏེ་དགེ་སྡིག་ཐམས་ཅད། ཐམས་ཅད་ལ་ལྡན་པ་དང་གསར་དུ་བྱ་མི་ནུས་པས་སོ། །ལས་དེ་ནི་རྣམ་སྨིན་སྨིན་ཟིན་པར་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་སླར་ཡང་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གལ་ཏེ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དེས་ན་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་མ་ཉམས་པར་གནས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུའང་མི་ལྡོག་གོ །གསུམ་པ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ལ་གསུམ། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་དགག་པ་དང་། འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་དགག་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་ཡོད་དེ། དེའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གང་མེད་པ་ལ་རྒྱུ་མི་སྲིད་དེ། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུའི་གོས་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། ཅི་ལས་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་མེད་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབས་ནས། ཕྱོགས་ཆོས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་བསྒྲུབས་པས་ལས་ཀྱང་མེད་པར་ གྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་དེ་དག་རྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མིན་ན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ལས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་མེད་ཚུལ་ནི། སྔར་སྐྱེ་བ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རབ་བྱེད་དྲུག་པར་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་བཀག་ཟིན་པ་དང་། འོག་ཏུ་ཡང་། གང་དག་སྡུག་དང་མི་སྡུག་སོགས་ཀྱིས་འགོག་པར་འགྱུར་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི
Chinese
那么，与死亡相遇的恐惧会变得巨大，因为即使没有做过杀生，也存在没有做过杀生的业。同样，即使没有安住于梵行，对于完全清净的梵行者来说，也存在没有做过非梵行的业。因此，由于一切都安住于非梵行之中，没有人能够从痛苦中解脱，这与他们自己的教义和宗派相矛盾。梵是涅槃，那是从获得它的行为中产生的。即使没有做过不善业，相遇的恐惧也会变得毫无意义，那么安住于梵行也会变得毫无意义等等，因此，认为自性存在的观点不会陷入过失。世俗的说法，如制造陶器、编织布匹、耕种等等，都无疑会与自身相矛盾，因为即使没有做过这些果，它们也已经存在，并且永远不会有新的行为产生。区分众生行善和作恶的方式也不合理，因为一切善恶都存在于一切众生之中，并且无法产生新的善恶。那个业，即使是已经成熟的异熟果，也会再次反复地成熟，因为如果承认业是自性存在的，那么，由于原因没有消失，结果也不会消失。第三，驳斥真实存在的论证分为三部分：驳斥原因烦恼，驳斥结果异熟，驳斥享受者。第一部分是：业存在，因为它的原因烦恼存在，对于不存在的事物来说，原因是不可能的，就像乌龟毛的衣服一样。如果有人这样认为，那么，如何证明这个业是依赖于烦恼的自性呢？通过建立“没有烦恼就没有有漏业”的周遍关系，并且证明了法处没有烦恼，因此业也不存在。 此外，这些作为原因的烦恼是依缘而生的，因此不是真实存在的。如果烦恼不是真实存在的，那么以烦恼为原因的业又怎么会是真实存在的呢？没有烦恼的原因是：因为之前已经驳斥了生，并且在第六品中已经驳斥了烦恼的自性，而且在后面也会说到，因为有些烦恼会被痛苦和不悦等所阻止。第二部分是：
English
Then, the fear of encountering death becomes immense, because even if one has not committed killing, the karma of not killing exists. Similarly, even if one has not abided in celibacy, for those who are completely pure celibates, the karma of not engaging in non-celibacy exists. Therefore, since everything abides in non-celibacy, no one can be liberated from suffering, which contradicts their own doctrines and sects. Brahman is nirvana, which arises from the practice of attaining it. Even if one has not committed non-virtuous deeds, the fear of encountering them becomes meaningless, and abiding in celibacy also becomes meaningless, etc. Therefore, the view that things exist inherently will not escape faults. Worldly conventions, such as making pottery, weaving cloth, farming, etc., will undoubtedly contradict themselves, because even if these results have not been produced, they already exist, and no new actions will ever arise. The distinction between beings who perform meritorious deeds and those who commit sins is also unreasonable, because all virtues and sins exist in all beings, and new virtues and sins cannot be produced. That karma, even the already ripened results, will ripen again and again, because if one admits that karma exists inherently, then, since the cause has not disappeared, the result will not disappear either. Third, refuting the proofs of true existence is divided into three parts: refuting the cause, afflictions; refuting the result, maturation; and refuting the enjoyer. The first part is: Karma exists because its cause, afflictions, exists; for something that does not exist, a cause is impossible, like a garment made of tortoise hair. If one thinks like this, then, how is it established that this karma is of the nature of depending on afflictions? By establishing the pervasion that "without afflictions, there is no contaminated karma," and by proving that the subject, dharma, is without afflictions, karma is also proven to be non-existent. Furthermore, these afflictions, which are the cause, arise dependently, therefore they are not truly existent. If afflictions are not truly existent, then how can karma, which has afflictions as its cause, be truly existent? The reason for the absence of afflictions is: because birth has already been refuted previously, and the nature of afflictions has already been refuted in the sixth chapter, and also below, because some afflictions will be prevented by suffering and unpleasantness, etc. The second part is:
Tibetan
། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཡོད་དེ། དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ཡོད་པས་སོ་ཞེ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྐྱེན་དུ་མདོ་ལས་བསྟན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་པོ་དེ་རང་བཞིན་སྟོང་པར་བསྟན་ཟིན་པས་ལུས་ལ་དེ་དག་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་ལས་ཉོན་གཉིས་པོ་སྟོང་ན་ལུས་ནི་དེ་དག་གི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་རིགས་ཏེ་མི་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་དགག་པ་ནི། ལས་ཡོད་དེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པས་སོ། །ལས་མེད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་སུས་ ལོངས་སྤྱོད་དེ་ནམ་མཁའི་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་དེ་འདི་ལྟར་ཟ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི། བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་ཞིག་ཡུལ་ལ་སྲེད་པའི་འཆིང་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཟག་བཅས་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་ལ་ཟ་བ་པོ་དེ་ཡང་ལས་བྱེད་པོ་ལས་གཞན་ཐ་དད་པ་མིན་ཞིང་ཟ་པོ་དེ་ཉིད་ལས་བྱེད་པོ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལས་བྱེད་པ་དང་རྣམ་སྨིན་དུས་མཉམ་མི་སྲིད་ལ། བྱེད་པོ་ལས་གཞན་དུ་སྨིན་པར་མི་སྲིད་པས་སོ་སྙམ་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པས་ལས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་ལས་འདི་ནི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྐྱེན་བརྟགས་པར་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ཞིང་རྐྱེན་མིན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའང་ཡོད་པ་མིན་པ་ལས་དང་བྱེད་པོ་བརྟགས་པར་བཀག་ཟིན་པ་དེ་ཕྱིར་ལས་མེད་དོ། །དེ་མེད་པས་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད་ལ་གལ་ཏེ་བྱ་རྒྱུ་ལས་དང་དེ་བྱེད་པོ་གཉིས་ཀ་མེད་ན་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད་དེ་ནམ་མཁའི་ལྗོན་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བཟའ་བྱ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་ན་ཟ་བ་པོ་དེ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་སོ། །བཞི་ པ་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་བཞག་པའི་ཚུལ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བཞག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་གིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་རང་གིས་མྱོང་བར་གསུངས་པ་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས་ཁྱོད་མེད་པ་པོའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚིག་གསལ་ལས། ཁོ་བོ་ཅག་མེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་སུ་བཀག་ནས་གཉིས་མེད་པའི་ལམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ལས་འབྲས་བྱེད་པོ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་མིན་ཏེ།
Chinese
如果说，业和烦恼是存在的，因为有它们的异熟果报之身。那么，业和烦恼等，经中说只是名言上是异熟之身的因，但并非胜义谛。如果业和烦恼二者已被指出是自性空，那么怎么能说它们是身体的因呢？如果因——业和烦恼是空的，那么身体怎么能说是它们的果呢？不应这样说，因为不合理。第三，驳斥受用：如果说，业是存在的，因为有受用它的果报者。如果无业，谁来受用它的果报呢？就像虚空的芒果一样。那么，这是不存在的。因为所谓的受用者，是指智慧之眼被无明遮蔽，对境产生贪恋束缚的众生，他们是受用有漏业的异熟果报者。而且，受用者与作者并非他体，受用者本身也不是作者。因为作者和异熟不可能同时存在，而且也不可能从作者之外成熟果报。我是这样想的。如果说，存在着不可说是同一或他体的受用者，所以业是存在的。那么，这是不存在的。因为这个业并不是由因缘所生，而是已经说过是因缘所生的。而且，也不存在非因缘所生的因。因为已经驳斥了业和作者的考察，所以业是不存在的。因为业不存在，所以作者也不存在。如果能做的业和作者二者都不存在，那么从业所生的果又在哪里呢？就像虚空树的果实一样。如果不存在可食用的果实，那么受用者又怎么会存在呢？第四，如何在名言中安立的方式：如果你们这样安立诸法无自性，那么，世尊说自己所造的业的异熟果报自己受用，你们就成了诽谤业果的断见者之首了。答：月称论师在《显句论》中说：我们不是断见者，我们是遮破有和无二者，从而阐明通往二取不着的涅槃之城的道路。我们并不是说没有业果的作者。
English
If it is said that karma and afflictions exist because there is a body that is the result of their maturation, then, the sutras state that karma and afflictions are merely nominal causes of the bodies of maturation, but not ultimately. If karma and afflictions have already been shown to be empty of inherent existence, how can they be said to be the cause of the body? If the cause—karma and afflictions—are empty, how can the body be said to be their result? It should not be said so, because it is unreasonable. Third, refuting enjoyment: If it is said that karma exists because there is an enjoyer of its result, if there is no karma, who will enjoy its result? It is like a mango in the sky. Then, this does not exist. Because the so-called enjoyer refers to sentient beings whose eyes of wisdom are obscured by ignorance and who are bound by attachment to objects. They are the enjoyers of the ripened results of contaminated karma. Moreover, the enjoyer is not different from the agent, and the enjoyer itself is not the agent. Because the agent and maturation cannot exist simultaneously, and it is impossible for maturation to occur outside of the agent. That is what I think. If it is said that karma exists because there is an enjoyer who cannot be said to be the same or different, then, this does not exist. Because this karma is not produced from conditions, but it has already been said to be produced from conditions. Moreover, there is no cause that is not produced from conditions. Because the examination of karma and the agent has already been refuted, therefore karma does not exist. Because karma does not exist, the agent also does not exist. If both the karma to be done and the agent do not exist, then where is the result produced from karma? It is like the fruit of a tree in the sky. If there is no edible fruit, then how can there be an enjoyer? Fourth, how to establish it in conventional terms: If you establish phenomena as being without inherent existence in this way, then, the Blessed One said that one experiences the ripened results of one's own actions, and you have become the chief of nihilists who slander the results of actions. Answer: Chandrakirti said in the Prasannapadā: We are not nihilists, we are refuting both existence and non-existence, thereby clarifying the path to the city of nirvana where there is no clinging to duality. We are not saying that there is no agent of karmic results.