Tibetan
བ་དང་། ལས་འགགས་ཀྱང་དེ་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུན་མི་འཇིག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལྟར་འཕགས་པ་དང་བྱིས་པ་ལ་སྔར་བྱས་ཀྱི་ལས་དགེ་མི་དགེའི་ ཆུད་མི་ཟ་བ་ཡིས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་མཐོང་སྤང་སྤོང་བས་དེའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་སྤང་བ་དང་། ལས་འཕོ་བ་སྟེ་ལས་རིགས་མི་མཐུན་སྔོན་དུ་བྱས་པ་ཡིས་སྔ་མའི་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུན་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཇིག་པ་དང་། མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པ་དང་། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་སུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེས། འཕགས་པ་ལ་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་མེད་པ་དང་། སོ་སྐྱེ་ལ་མ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་ཐལ་བ་དང་། ལས་འབྲས་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །བཞི་པ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཚུལ་ནི། འདོད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དེ་ཁམས་མཚུངས་པར་གྱུར་པའི་ལས་ནི་དགེ་སོགས་གང་རིགས་སམ་ཆ་མཚུངས་པ་དང་། ཕན་ཚུན་ཆ་མི་མཚུངས་པ་དགེ་མི་དགེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་དུ་མ་དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ་སོ་སོར་བ་བཏང་ནས་ཁམས་དེའི་ཐོབ་པ་གཅིག་པོ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཐོབ་སྟེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བའི་ཆོས་ཚེ་འདི་ལ་ནི་ཟག་ཟག་མེད་དམ་དགེ་མི་དགེ་རྣམ་གཉིས་པོ་སེམས་པ་དང་། བསམ་པ་ཀུན་གྱི་ལས་དང་། ལས་ ཀྱི་ཆུད་མི་ཟ་བ་དེ་ལས་ཀྱི་གྲངས་བཞིན་ཐ་དད་པར་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་ཚེ་འདིར་ཡོད་པའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་གང་གིས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འབྱིན་པར་གྱུར་ཟིན་ཀྱང་ཁོ་རང་མི་འགག་པར་གནས་པ་ཡིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ་དཔང་རྒྱ་རོར་གྱུར་པ་ལྟར་རོ། །ཚེ་སྔ་མའམ་འདིའི་ལས་ཀྱི་མཐོང་ཆོས་མྱོང་གྱུར་ཡིན་ཀྱང་འདྲ་སྟེ། དེར་ཆུད་མི་ཟ་བ་འགག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན་ཀྱང་རང་མི་འགག་པའོ། །དེ་ནི་ནམ་འགག་ན་འབྲས་བུ་འཕོ་བ་དང་ཤི་བར་གྱུར་ན་འགོག་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་འཕོ་བ་ནི་འགག་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཞེས་པས་བསྟན་ལ། ཤི་བ་ན་འགག་པ་ནི། དེ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚེ། གཅིག་པུ་ཐོབ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ལྔ་པ་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་ནི། དེ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་ཟག་མེད་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དེ་གཉིས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཆུད་མི་ཟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་ཞིང་དེ་ལ་བདག་གིས་སྟོང་པ་སོགས་བཤད་པའི་འབྲེལ་བ་ཡོད་ལ། ཆུད་མི་ཟ་བ་དེས་ལས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་བཞི་བྱུང་བར་སྟོན་པ་སྟེ། དེ
Chinese
而且，即使业已停止，由于其不失坏的相续不会断绝，因此，次第地，对于圣者和凡夫，先前所造的善与非善之业的不失坏，必定会产生令人满意和不令人满意的业果。如果通过修道所断之业的断除而舍弃其不失坏，以及通过业的转移，即先前所造的不同类型的业，而使先前的不失坏的相续断绝，那么，业果的毁灭，以及未造之业的遭遇，以及已造之业的浪费等等过失，则会成为必然。对于圣者来说，没有经历业的异熟，对于凡夫来说，则会成为经历未造之业的果报，并且会成为业果不存在。第四，产生和灭亡的方式是：欲界、色界、无色界，即成为同界的业，无论是善等任何一种，或者相同的部分，以及相互不相同的部分，如善与非善等，所有这些的不失坏的众多，在连接相续之时，分别放弃，仅仅获得该界的获得，从而产生。对于现见之法的此生来说，有漏无漏或者善与非善这两种，心和意的一切业，以及业的不失坏，则会按照业的数量而不同地产生，并且即使此生存在的不失坏已经产生了异熟，但它自己不会灭亡而存在，但也无法产生果报，就像抵押品变成尸体一样。无论是前世还是此生的业的现见之法已经经历，都是一样的。在那里，由于没有使不失坏灭亡的因，因此即使产生果报，它自己也不会灭亡。那么它何时灭亡呢？当果报转移和死亡时，就会停止。果报的转移，如经中所示，也是通过修习灭尽而舍弃。死亡时灭亡，这在连接相续之时，通过唯一获得等已经说明了。第五，本体的差别是：应当知道，它的分类取决于有漏和无漏这二者。第三，总结要义是：不失坏本身连接着因果，并且对此有宣说空性等的联系。不失坏显示了由业产生空性等四种。
English
Moreover, even if karma has ceased, since its imperishable continuum of non-loss will not be cut off, therefore, sequentially, for the noble ones and ordinary beings, the non-loss of previously created virtuous and non-virtuous karma will definitely produce satisfactory and unsatisfactory karmic results. If the non-loss of karma is abandoned by abandoning the karma to be abandoned by the path of seeing, and if the previous continuum of non-loss is cut off by the transference of karma, that is, by previously created different types of karma, then the destruction of karmic results, as well as the encounter of uncreated karma, and the waste of created karma, etc., will inevitably occur. For the noble ones, there is no experience of the ripening of karma, and for ordinary beings, it will become experiencing the results of uncreated karma, and it will become that karmic results do not exist. Fourth, the way of arising and ceasing is: desire realm, form realm, formless realm, that is, karma that has become the same realm, whether it is any kind of virtue, etc., or the same part, and mutually different parts, such as virtue and non-virtue, etc., all of these many non-losses, at the time of connecting the continuum, are abandoned separately, and only the attainment of that realm is attained, thereby arising. For this life of the Dharma to be seen, the two types of defiled and undefiled, or virtuous and non-virtuous, all the karma of mind and intention, and the non-loss of karma, will arise differently according to the number of karmas, and even if the non-loss existing in this life has already produced the ripening, it itself will not cease but exist, but it cannot produce results, just like a pledge becoming a corpse. Whether it is the previous life or this life's karma of the Dharma to be seen that has been experienced, it is the same. There, since there is no cause for making the non-loss cease, therefore, even if it produces results, it itself will not cease. Then when will it cease? When the results are transferred and death occurs, it will cease. The transference of results, as shown in the sutras, is also abandoned by meditating on cessation. Ceasing at death, this has already been explained at the time of connecting the continuum, through obtaining the only one, etc. Fifth, the difference of essence is: it should be known that its classification depends on the two, defiled and undefiled. Third, the summary of the meaning is: non-loss itself connects cause and effect, and there is a connection of explaining emptiness, etc. to this. Non-loss shows that emptiness, etc., are produced by karma.
Tibetan
་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་ལས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་ གནས་པས་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པས་སྟོང་པ་དང་། ལས་འགགས་ཀྱང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པ་དང་། རྒྱུན་ལྟ་བུ་མིན་པས་འགྲོ་བ་སོ་སོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་རུང་བས་སྲིད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁོར་བར་འཐད་པ་དང་། ལས་རྣམ་སྨིན་གྱི་བར་དུ་གནས་པའི་རྟག་པ་མིན་པར་བྱེད་པའི་ཆུད་མི་ཟ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རུང་བ་དང་ཚད་མེད་པ་དང་ཁམས་དང་འགྲོ་བ་སོ་སོར་འཁོར་བ་རུང་བ་དང་ནི་རྟག་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པ་ལས་རྣམས་ཆུད་མི་ཟ་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གསུམ་པ་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་ལ་བཞི། རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་ཆད་མེད་པའི་ཚུལ་དང་། རང་བཞིན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལའང་གནོད་པ་བརྗོད་པ། བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཇི་ལྟར་བཞག་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་དེ་ལ་རྣམ་སྨིན་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཚུལ་ལ་བརྟགས་ཏེ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་རྩོད་པར་བྱེད་པ་ཁྱེད་དག་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་འཇིག་པས་དོགས་ནས་བསྲུང་པའི་ ངལ་བར་རྩོལ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་ནས་དེ་རྣམ་སྨིན་གྱི་བར་དུ་སྡོད་ན་རྟག་པ་དང་། མི་སྡོད་པར་འཇིག་ན་ཆད་པར་འགྱུར་ཡང་། དེ་མེད་དེ། དེ་ལ་རང་བཞིན་མི་འཐད་པར་གོང་གི་རིགས་པས་བསྟན་ཟིན་པས་སོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཞེས་གསུངས་པ་གང་ལ་དགོངས་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་ཀྱི་གཞི་ཐ་སྙད་བརྫུན་པའི་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་ལས་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ནའོ། །གང་ཕྱིར་ལས་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་ན་ཆུད་ཟ་སྟེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལས་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལའང་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། རང་བཞིན་ལ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པར་འགྱུར་ན་ལས་ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་རྟག་པ་ལ་བྱ་བ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་ནི་ བྱར་མི་རུང་བས་ན་སུས་ཀྱང་ལས་མ་བྱས་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མྱོང་ན་ནི་རྣམ་སྨིན་དེ་ལ་རྒྱུ་ལས་བྱས་པ་མེད་པས་མ་བྱས་པ་ཡི་རྣམ་སྨི
Chinese
如果像这样承认，业在第二刹那不住留，因此不以自己的自性而住留，所以是空性的。业虽然止息，但业的异熟不会中断，而且不像常恒那样，因此在各个有情的相续中可以存在，所以安立在各种生世中是合理的。为了使业不是住留在异熟之间的常恒，所以说不会浪费。如果这样，具有可以成为空性、无量、可以在界和各个有情中轮回、以及不是常恒这四种功德，因此业被称为不会浪费的法，这是佛陀所宣说的。第三，驳斥消除过失的答复有四点：自性不存在，因此没有常断的道理；对于认为自性存在也陈述了损害；驳斥真实存在的论证；以及在名言中如何安立的道理。第一点是：如果业没有存在，那么考察对于它如何产生异熟，你们这些以果的因作为争论的人，就像害怕乾闼婆城市毁灭而努力守护一样。像这样，如果业以自己的体性产生，并且停留在异熟之间，那就是常恒；如果不停留而毁灭，那就是断灭。但这些都不存在，因为通过之前的理证已经说明了它不应有自性。那么，佛陀所说的“有情众生的业，即使经历百千劫，也不会浪费”，是指什么呢？因为常断的基础，虚假的名言业是没有产生的，因此，业没有自性。因为业不是自性产生的，因此永远不会浪费。如果产生就会浪费，也就是断灭。第二，对于认为业有自性也陈述损害：如果业有自性，那么毫无疑问它会变成常恒，因为自性永远不可能改变。如果变成常恒，那么业就不是被造作的，因为常恒的事物不会有作用。如果业不能被造作，那么即使没有人造作业，也会感受果报，那么异熟就没有因，因为没有造作的异熟。
English
If it is admitted in this way, karma does not remain in the second moment, therefore it does not abide in its own nature, so it is emptiness. Although karma ceases, the maturation of karma is not interrupted, and it is not like permanence, so it can exist in the continuum of each sentient being, so it is reasonable to establish it in various existences. In order to make karma not permanent, residing between maturation, it is said that it will not be wasted. If so, it has the four qualities of being able to be emptiness, immeasurable, able to revolve in realms and individual beings, and not being permanent, therefore karma is called the Dharma of not being wasted, which is what the Buddha taught. Third, refuting the answer to eliminate faults has four points: the nature does not exist, so there is no reason for permanence and annihilation; stating the harm to those who think that the nature exists; refuting the proof of true existence; and how to establish the reason in name. The first point is: if karma does not exist, then examine how maturation arises for it. You who argue with the cause of the fruit are like fearing the destruction of the city of Gandharvas and striving to protect it. Like this, if karma arises with its own nature and stays between maturation, then it is permanent; if it does not stay and is destroyed, then it is annihilation. But these do not exist, because it has been shown by the previous reasoning that it should not have its own nature. Then, what does the Buddha mean when he says, "The karma of sentient beings will not be wasted even after hundreds of kalpas"? Because the basis of permanence and annihilation, the false nominal karma is not produced, therefore, karma has no self-nature. Because karma is not produced by self-nature, therefore it will never be wasted. If it arises, it will be wasted, that is, annihilated. Second, stating the harm to those who think that karma has self-nature: if karma has self-nature, then there is no doubt that it will become permanent, because self-nature can never change. If it becomes permanent, then karma is not created, because permanent things have no function. If karma cannot be created, then even if no one creates karma, they will experience the result, then the maturation has no cause, because there is no created maturation.