Tibetan
ཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་། ངན་འགྲོ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་གྱིས་ཐར་པ་མྱང་འདས་ལ་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་གསུམ་ལས། འདི་བར་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན་དང་། རྒྱས་པར་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དྲང་སྲོ༷ང་མཆོག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ལས་རྣམས་ནི་གཉིས་སུ་མདོར་བསྡུས་ཏེ། སེམས་པ་ཡིད་དང་ནི་བསམ་པར་ཏེ་ལུས་ངག་གི་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་གཞན་དུ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་ཏེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དགེ་མི་དགེའི་ངག་གི་ཚིག་འབྲུ་གསལ་པོར་བརྗོད་པ་ངག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ལས་དང་། དགེ་མི་དགེའི་ལུས་ཀྱི་བསྒུལ་བསྐྱོད་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་གཉིས། ཡང་སྲོག་གཅོད་སོགས་གཏན་ནས་མི་སྤོང་བ་སྡོམ་མིན་གྱི་རིག་བྱེད་མིན་པ་དང་། དེ་སྤོང་བ་སྡོམ་པའི་རིག་བྱེད་མིན་པ་གཉིས། ཡང་བར་མའི་རིག་བྱེད་མིན་པ་ལ་ཡང་དགེ་མི་དགེ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ་དགེ་འདུན་ལ་གཙུག་ལག་ཁང་སོགས་ཕུལ་བ་ཇི་སྲིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་དེ་བྱེད་པ་པོ་ལ་དགེ་བའི་རིག་མིན་རྒྱུན་མི་ཆད་ དུ་འབྱུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་སྲོག་གཅོད་པའི་ཁང་པ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་བསོད་ནམས་མིན་པའང་དོན་དེ་དག་མ་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་བར་མ་མི་དགེའི་རིག་མིན་འབྱུང་བས་སོ། །དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཀུན་སློང་དུ་གྱུར་པ་དགེ་མི་དགེའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང་ནི་བདུན་པོའོ། །དེ་ལ་ལས་གང་ཞིག་སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྡེ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་པར་འདོད་ལ་བསམས་པར་བྱས་པའི་ལས་ཞེས་ནི་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་མ་བསམ་པར་བྱ་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུར་བཏགས་པས་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་གསུམ་མོ། །༡ ངག་དང་ལུས་བསྐྱོད་༢ དང་། མི་དགེ་བ་མི་སྤོང་བའི་སྡོམ་མིན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པ་ཞེས་བྱ་གང་ཡིན་༣པ་དང་། སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ ༤ མིན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དེ་བཞིན་སྡོམ་སྡོམ་མིན་ལས་གཞན་རིག་བྱེད་མིན་པ་བར་མ་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་དགེ་མི་དགེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ ༥ དང་། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་དེ་བཞིན་ ༦ དང་། འདུ་བྱེད་སེམས་པ་ ༧ དང་ནི་ཆོས་དེ་བདུན་པོ་ལ་ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལ་ གཉིས། རྩོད་པ
Chinese
执著自性，以及从恶趣中执持之义，以及从五道轮回中执持之义，以这三种将解脱涅槃立为法，这是中间的。第二分为二：略说和广说。第一是：如是通达真如之义的仙人，圆满的佛陀们将业简略地归纳为二：心即是意，以及思，即是身语之业。那些业的差别，在其他地方也以多种方式宣说，将会阐述。第二是：其中，善与不善的语言，清晰地说出词句，是语的表诠之业，以及善与不善的身体的动静，是身的表诠，这两种。还有，杀生等完全不舍弃，是不律仪的非表诠，以及舍弃它，是律仪的非表诠，这两种。还有，中间的非表诠，也有善与不善两种，即向僧众供养寺庙等，直到受用不尽之间，对于做这件事的人来说，善的非表诠持续不断
English
Clinging to self-nature, and the meaning of holding from bad destinies, and the meaning of holding from the cycle of the five paths, with these three, liberation and nirvana are established as Dharma, this is the intermediate one. The second is divided into two: brief explanation and detailed explanation. The first is: Thus, the sages who have understood the meaning of Suchness, the perfect Buddhas, have briefly summarized actions into two: mind is intention, and thought, that is, the actions of body and speech. The distinctions of those actions are also declared in various ways elsewhere, and will be explained. The second is: Among them, virtuous and non-virtuous speech, clearly uttering words and sentences, is the expressive action of speech, and the movement of virtuous and non-virtuous body, is the expressive action of body, these two. Also, completely not abandoning killing and so on, is non-expressive of non-discipline, and abandoning it, is non-expressive of discipline, these two. Also, the intermediate non-expression also has two types, virtuous and non-virtuous, that is, offering temples and so on to the Sangha, until the enjoyment is not exhausted, for the person who does this, the virtuous non-expression continues uninterrupted.
Tibetan
་དགོད་པ་དང་། ཉེས་སྤོང་གི་ལན་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་རྒོལ་བ་གང་ཞིག་ན་རེ། གལ་ཏེ་ལས་དེ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྨིན་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ་གལ་ཏེ་འགགས་ན་ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་མྱུ་གུ་ལྟར་འགགས་པར་གྱུར་པ་ཞིག་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པ་དེས་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་འབྲས་བུ་སྨིན་པའི་བར་དུ་རྒྱུ་ལས་ཉིད་གནས་མི་གནས་ལ་དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་རྩོད་པ་བཀོད་པའི་ལན་དུ་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་ཀྱང་མི་སྐྱོན་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མདོ་སྡེ་པའི་ཉེས་སྤོང་དང་། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ཉེས་སྤོང་བརྗོད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང་། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་མྱུ་གུ་སྡོང་བུ་སྦུབས་འཆའ་བ་ལོ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གང་ནི། དང་པོའི་ས་བོན་ཡོད་པ་ལས་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་ཞིང་། རྒྱུན་དེ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རྗེས་འགྲོ་དང་ས་བོན་ནི་མེད་ན་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས་ལྡོག་པ་སྟེ་དེའི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྲུབ་བོ། །རྟག་ཆད་ཀྱི་ ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བ་གང་ཕྱིར་ས་བོན་འགགས་པ་ལས་རྒྱུན་སྐྱེ་བ་དང་། རྒྱུན་འགགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་ས་བོན་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་ངེས་པར་འགྲོ་བ་དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཆད་པ་མིན་ལ་རྒྱུ་ས་བོན་འགགས་ཟིན་པས་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སྡིག་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་གང་ཡིན་པ། སེམས་པ་སོགས་ཀྱི་ལས་ལས་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བས་རྗེས་འགྲོ་དང་། སེམས་པའི་ལས་ལྟ་བུ་ཞིག་མེད་ན་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ལྡོག་པ་ངེས་སོ། །འདི་ལའང་གང་ཕྱིར་སེམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལས་དགེ་སྡིག་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་ནི་རྒྱུན་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ལས་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི་སྒོ་ནས་རྣམ་སྨིན་གྱི་དུས་སུ་འགགས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཆད་པ་མིན་ལ་རྟག་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་ལམ་དངོས་གཞི་བྱེད་བཞིན་པ་ལ་དཀར་པོའི་ལས་དང་། དེ་རྫོགས་པ་ལ་ཆོས་སམ། ཡང་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སྡོམ་པ་དང་ཕན་པ་དང་བྱམས་པའི་སེམས་གསུམ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་ཆོས་ནི
Chinese
嘲笑和回答驳斥。第一，如果有人反驳说：如果那些业在果实成熟之前一直存在，那么业就变成常恒的；如果业灭亡了，就像种子烧毁后发不出芽一样，从灭亡的事物中，什么也不存在，怎么会产生果实呢？像这样，对于果实成熟之前，业的因是否存在的考察而提出的争论，为了回答这个问题，即使承认后一种观点也没有过失，因此一些声闻部派承认常恒，一些承认不坏灭的物质，从而避免常断的过失。第二方面分二：经部宗的驳斥和有部宗的驳斥的表述方式。第一方面分二：遣除常断的方式和讲述业的果报。第一，就像幼芽、树干、茎、叶等的延续，是从最初的种子存在而显现的，从那个延续产生果实是随同的，如果没有种子，那么果实等也不会产生，这是相违的，通过这种方式，因果就成立了。不会产生常断的过失，因为从种子灭亡中产生延续，从延续灭亡中产生果实，种子必定在果实之前，因此果实随同于因，不是断灭，因的种子已经灭亡，所以不是常恒。同样的例子，善恶之心的延续，是从思等业中显现的，从中产生业的果报苦乐是随同的，如果没有思的业，那么果报之心的延续也不会产生，这是必然相违的。对于此，因为从思等业中产生善恶之心的延续，从延续中产生果报苦乐，业在果实之前，从成熟时灭亡的角度来说，不是断灭，也不是常恒。第二，正在做业道本体时是白业，完成时是法，或者如前所说的戒律、利他和慈悲心三种称为法，或者法是。
English
Mocking and answering refutations. First, if someone argues: if those karmas remain until the time of fruition, then the karmas become permanent; if the karmas cease, just as a sprout cannot grow from a burnt seed, how can a fruit be produced from something that has ceased to exist, from which nothing exists? Like this, for the argument raised by examining whether the cause of karma exists before the fruit ripens, in order to answer this question, even if the latter view is accepted, there is no fault, therefore some Śrāvakayāna schools admit permanence, and some admit non-perishing matter, thereby avoiding the fault of permanence and annihilation. The second aspect is divided into two: the expression of the refutation of the Sautrāntika school and the expression of the refutation of the Vaibhāṣika school. The first aspect is divided into two: the way to dispel permanence and annihilation, and the explanation of the fruits of karma. First, just as the continuation of sprouts, trunks, stems, leaves, etc., manifests from the existence of the initial seed, and the production of fruit from that continuation is concomitant, and if there is no seed, then the fruit, etc., will not be produced, which is contradictory, and in this way, cause and effect are established. The fault of permanence and annihilation does not arise, because continuation arises from the cessation of the seed, and fruit arises from the cessation of the continuation, and the seed must be before the fruit, therefore the fruit follows the cause, it is not annihilation, and the seed of the cause has ceased, so it is not permanent. Similarly, the continuation of good and evil minds manifests from the karma of thought, etc., and the production of the fruit of karma, happiness and suffering, from it is concomitant, and if there is no karma of thought, then the continuation of the fruit mind will not arise, which is necessarily contradictory. For this, because the continuation of good and evil minds arises from the karma of thought, etc., and the fruit of happiness and suffering arises from the continuation, the karma is before the fruit, and from the perspective of ceasing at the time of maturation, it is not annihilation, nor is it permanent. Second, when actually doing the essence of the path of karma, it is white karma, and when it is completed, it is Dharma, or the three of vows, altruism, and loving-kindness as mentioned earlier are called Dharma, or Dharma is.