Tibetan
པ་དེས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྒྱུན་ཆད་པས་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་དངོས་ མེད་དམ་རང་བཞིན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པའོ།། ༈ །།བཅུ་དྲུག་པ་བཅིང་ཐར་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། མདོའི་འབྲེལ་ནི། གཟུགས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་བཅིང་མ་གྲོལ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། རབ་བྱེད་འབྲེལ། འདི་སྙམ་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དེ་འཁོར་འདས་བཅིང་གྲོལ་དམིགས་པས་སོ་སྙམ་ན། དེ་དག་གྲུབ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མི་འགྲུབ་པར་སྟོན་པ་ལ་གཉིས། གཞུང་དང་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཁོར་འདས་དགག་པ་དང་། བཅིང་གྲོལ་དགག་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཉེས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་འཁོར་འདས་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བཅིང་ཐར་མི་འཐད་པས་སོ། །དང་པོ་མི་གྲུབ་སྟེ་བླང་བྱ་ཕུང་པོ་དང་ལེན་པོ་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་འཁོར་བ་མི་འཐད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་ལྔ་དག་འགྲོ་བ་ནས་འགྲོ་བ་གཞན་དུ་སོང་སྟེ་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། འདུ་བྱེད་དེ་དག་རྟག་ན་ནི་མི་འཁོར་ཏེ་རྟག་པ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པས་སོ། །མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་སོ། །ལེན་པ་པོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་རྟག་མི་རྟག་བརྟགས་ནས་འཁོར་མི་སྲིད་པ་རིགས་ པའི་རིམ་པ་འདི་དང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་མི་མཚུངས་ཏེ་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་རྣམས་ལ་གང་ཟག་བདག་དེ་ནི་སྔར་བཤད་པ་མེ་དང་ཤིང་གིས་ཞེས་སོགས་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་ལྡན་པ་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་མེད་ན། གང་ཟག་གང་ཞིག་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྲིད་པ་ཕུང་པོ་མེད་པར་གང་ཟག་འཁོར་སྲིད་ན། དེ་ལྟར་འདོད་ལ་རག་མོད། འཁོར་བར་གདགས་པའི་རྒྱུ་སྲིད་པ་མེད་ན་དེ་མི་རུང་ལ། སྲིད་པ་ཡང་མིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནས་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་གོ་འཕོ་དགོས་ན་སྔ་མ་མ་བཏང་བར་ནི་མི་རུང་ལ། སྔ་མ་གཏོང་ན་སྔ་ཕྱིའི་སྲིད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སྲིད་པ་སྟེ་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་དེའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དེ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཉེ་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བ་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །བར་མེད་པར་འདོད་ན་ལྷ་མིའི་སྲིད་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཆར་དུ་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཡང་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ
Chinese
因此，如果事物存在，就会因为连续断灭而导致断灭的过失。第二是，对事物有无自性进行观察，名为第十五品。༈ 第十六品为观察束缚解脱之品。经的关联是：因为色未生，所以无束缚无解脱等等的意义。品的关联是：如果认为诸法的自性存在，因为可以确定轮回涅槃、束缚解脱，如果这些成立，即使如此，为了说明这些不成立，分为二：正文和名称。第一部分分为三：破斥轮回、破斥束缚解脱、消除他人的过失。第一部分是：像这样，所要成立的轮回涅槃，和能成立的束缚解脱是不合理的。第一点不成立，因为所取的蕴和能取的有情两者都不合理轮回。如果说，所要取受的五取蕴从一个趣处到另一个趣处而轮回，如果这些蕴是常，则不轮回，因为常法没有变化。如果不是常，也不轮回，因为刹那法没有到其他地方去的可能。对于能取的有情，如果也以常和无常来观察，则不可能轮回，其推理过程与此相同。如果说不相同，因为不可说是常或无常的补特伽罗轮回，那么对于蕴、处、界来说，补特伽罗我如前所说，以火和木等等一样，如果以体性一、异、具有、所依、能依五种方式来寻找，就像石女的儿子一样不存在。那么哪个补特伽罗会轮回呢？不会轮回的。如果说，没有所取的有，补特伽罗可能会轮回，如果这样认为也可以，但是如果没有作为轮回的因——有，那是不行的。而且，如果说有必须从人的所取转为天的所取，那么不舍弃前者是不行的，如果舍弃前者，那么前后二有之间，就会没有有，也就是没有其他的蕴。这样一来，那个时候的补特伽罗，因为和作为安立之因的所取蕴分离，所以就变成了不是轮回。如果认为没有间隔，那么天人和人的有二者就会同时存在。这样一来，就会变成两个补特伽罗。而且，一切轮回都会同时发生。
English
Therefore, if things exist, they would be subject to the fault of annihilation due to the continuous cessation. The second is the investigation of whether things have inherent existence or not, which is called the fifteenth chapter. ༈ The sixteenth chapter is the chapter on investigating bondage and liberation. The connection of the sutra is: because form is unborn, there is no bondage and no liberation, and so on. The connection of the chapter is: if it is thought that the nature of all things exists, because samsara, nirvana, bondage, and liberation can be determined, if these are established, even so, in order to show that these are not established, it is divided into two: the text and the name. The first part is divided into three: refuting samsara, refuting bondage and liberation, and eliminating the faults of others. The first part is: like this, the samsara and nirvana to be established, and the bondage and liberation that can establish it are unreasonable. The first point is not established, because both the aggregates to be taken and the sentient beings who take them are unreasonable for samsara. If it is said that the five aggregates of appropriation go from one realm to another and thus transmigrate, if these aggregates are permanent, then they do not transmigrate, because permanent things do not change. If they are impermanent, they also do not transmigrate, because momentary things cannot go elsewhere. For the sentient being who takes, if it is also examined with permanence and impermanence, then it is impossible to transmigrate, and the reasoning process is the same as this. If it is said that it is not the same, because the person who cannot be said to be permanent or impermanent transmigrates, then for the aggregates, elements, and sources, the person, the self, is as previously stated, like fire and wood, etc. If one searches with the five modes of being one essence, different, having, the basis, and the dependent, then it is like the son of a barren woman, non-existent. Then which person will transmigrate? They will not transmigrate. If it is said that without the aggregates of existence to be taken, a person may transmigrate, if one thinks so, it is okay, but if there is no existence as the cause of being designated as samsara, then that is not possible. Moreover, if existence must be transformed from the appropriation of a human to the appropriation of a god, then it is not possible without abandoning the former. If the former is abandoned, then between the former and latter existences, there will be no existence, that is, no other aggregates. In that case, the person at that time, because they are separated from the aggregates of appropriation that are the cause of designation, they become non-samsara. If it is thought that there is no interval, then the existence of gods and humans will exist simultaneously. In that case, it will become two persons. Moreover, all samsara will occur simultaneously.
Tibetan
། །འདིར་ག་འཇིགས་དང་བསྟུན་ན་རང་གིས། འཁོར་བ་སྲིད་པའམ་ཕུང་པོ་ ལས་ཐ་དད་པའི་འཁོར་བ་པོ་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དེ་སྲིད་པར་འཁོར་ན། སྲིད་པ་སོ་སོའི་ཉེར་ལེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་གང་ཟག་འབའ་ཞིག་འཁོར་རམ། ཉེར་ལེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཉེར་ལེན་ནས་ཉེར་ལེན་དུ་འཁོར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ལྷ་མིའི་སྲིད་པ་སོགས་དུས་ཅིག་ཆར་དུ་ནི་མི་ལེན་ལ། སྔ་མ་བཏང་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་དགོས་ན། སྔ་ཕྱིའི་སྲིད་པ་སོ་སོ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ནི་གཅིག་མིན་པས་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་སོ་སོ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་མ་གང་ཡང་མིན་པར་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ལ་ནི་སྲིད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་ལྷ་མིའི་སྲིད་པ་དང་། དེའི་གདགས་གཞི་ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་ན་འཁོར་བ་པོ་ཅི་ཡང་མིན་པ། དེ་ལྟ་བུ་གང་སྲིད་པ་དང་ཉེར་ལེན་དང་བྲལ་བས་ཅི་ཞིག་འཁོར་བའི་དོན་ཡོད་དེ་མེད་ཅེས་སོ་སྙམ། སྔ་ཕྱི་སོ་སོ་བ་གང་ཟག་རེ་རེ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་སྔར་སྐྱོན་སོ་ན་གནས་སོ། །དེ་འདྲའི་འཁོར་བ་པོ་དེ་མིའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཏང་ནས་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པར་འཁོར་ན། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཉེར་ལེན་རྐྱང་པ་བླང་བྱ་སྲིད་པ་ཕུང་པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བར་དེར་སྲིད་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་ཏེ་མེད་ན་འཁོར་བ་པོ་བདག་དེ་གང་ཅི་ཞིག་འཁོར་བར་ འགྱུར་ཏེ་འཁོར་བ་པོར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་སོ། །ཡང་འཁོར་བ་ནི་ཡོད་དེ་དེའི་འགལ་ཟླ་མྱང་འདས་ཡོད་པས་སོ་ཞེ་ན། མྱང་འདས་མི་གྲུབ་སྟེ། འདུ་བྱེད་དང་སེམས་ཅན་ངོ་བོས་མེད་པས་སམ། ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡིན་ཀྱང་མྱང་འདས་མི་སྲིད་དེ་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་མྱ་ངན་འདའ་བར་ནི་རྣམ་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་རྟག་པ་འགྱུར་མེད་དང་མི་རྟག་པ་སྐད་ཅིག་མར་འགགས་པ་ལ་བརྟགས་ནས་སྔར་བཞིན་བཀག་གོ །སེམས་ཅན་ཙམ་དང་བརྗོད་མེད་སྔ་མ་ལྟར་དཔྱད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་འདས་བཀག་ཀྱང་བཅིང་ཐར་ནི་ཡོད་ལ་དེ་ཡོད་པས་འཁོར་འདས་གྲུབ་སྟེ། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་བཅིངས་པ་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་འདའ་འོ་ཞེ་ན། བཅིངས་ཐར་མེད་དེ་འདུ་བྱེད་རྟག་པ་ལ་བཅིང་གྲོལ་མེད་པར་རྟོགས་སླ་བས་མ་གསུངས་ལ། འདིར་སྐད་ཅིག་དང་པོར་སྐྱེ་ཞིང་གཉིས་པར་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པས་སྔར་མི་འཆིང་ལ་ཕྱིས་གྲོལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སྐད་ཅིག་སྐྱེས་ཟིན་ཉིད་ནི་གྲུབ་ཟིན་ལ་དེ་ལས་ག
Chinese
在此，如果顺应怖畏，自己认为，轮回是存在或蕴，与此不同的轮回者，如果这样的补特伽罗在有中轮回，是不依赖各自有的近取而唯有补特伽罗轮回，还是依赖各自的近取而从近取到近取轮回？如果如第二种，天人的有等不可能同时取，必须舍弃前者而取后者，那么安住于前后各自有的补特伽罗不是一个，因此是与二者皆非的各自，对于安住于二者之间的补特伽罗来说，则会变成无有，如果对于彼者没有天人的有，以及其所依的近取，则什么也不是轮回者。如是，既然远离有和近取，那么有什么轮回的意义呢？似乎是没有。如果前后各自是各自的补特伽罗，则会成为无常和众多。如果是这样，则以前的过失依然存在。如果这样的轮回者舍弃人的近取而轮回为天人的近取，那么二者之间会变成唯有近取，没有应取的有和蕴。中间没有有，并且远离近取的蕴而无有，那么轮回者我，什么会轮回呢？因为远离了安立为轮回者的因。又，轮回是有的，因为有其相违的涅槃。如果这样认为，则涅槃不成立，因为以行和有情自性而无有吗？即使有，无论是常还是无常，涅槃都不会成立，因为行蕴要如何灭尽，以任何方式都不合理，如是对常恒不变和无常刹那坏灭进行观察后，如前遮破。如果仅仅是有情和不可言说，如前者一样观察，那么要如何灭尽也是不合理的。第二，即使遮破了轮回和涅槃，但系缚和解脱是有的，因为有彼者，所以成立轮回和涅槃，因为被贪等所系缚，不会超出三界。如果这样认为，则系缚和解脱是没有的，因为对于常恒的行来说，没有系缚和解脱，很容易理解，所以没有宣说。在此，对于第一刹那生起，第二刹那坏灭的法性的行来说，烦恼不会事先系缚，之后也不会解脱，因为刹那生起就已经成立，并且从彼者
English
Here, if we follow the fear, one thinks that if the samsara is existence or aggregates, and the samsara-goer is different from it, if such a person revolves in existence, does only the person revolve without depending on the respective acquisitions of existence, or does he revolve from acquisition to acquisition depending on the respective acquisitions? If it is like the second, the existence of gods and humans cannot be taken simultaneously, and if the former must be abandoned and the latter taken, then the person who abides in each of the former and latter existences is not one, so it is each of the two that is not, and for the person who abides between the two, there will be no existence. If there is no existence of gods and humans for him, and no acquisition on which it is based, then he is nothing of a samsara-goer. Thus, since he is separated from existence and acquisition, what is the meaning of revolving? It seems that there is none. If each of the former and latter is a separate person, then it will be impermanent and multiple. If this is the case, the previous fault remains. If such a samsara-goer abandons the acquisition of a human and revolves to the acquisition of a god, then between the two there will be only acquisition, and there will be no existence and aggregates to be acquired. If there is no existence in the middle, and it is separated from the aggregates of acquisition and does not exist, then what will the samsara-goer, the self, revolve? Because it is separated from the cause of establishing it as a samsara-goer. Also, samsara exists because there is its opposite, nirvana. If this is thought, then nirvana is not established, because it does not exist in the nature of action and sentient beings? Even if it exists, whether it is permanent or impermanent, nirvana will not be established, because how can the aggregates of action be extinguished, and it is not reasonable in any way, so after observing the constant and unchanging and the momentary destruction of impermanence, it is refuted as before. If it is only sentient beings and the inexpressible, and it is examined as before, then it is also unreasonable how it can be extinguished. Secondly, even if samsara and nirvana are refuted, bondage and liberation exist, and because they exist, samsara and nirvana are established, because being bound by attachment and so on, one does not go beyond the three realms. If this is thought, then bondage and liberation do not exist, because it is easy to understand that there is no bondage and liberation for constant action, so it is not explained. Here, for the nature of action that arises in the first moment and is destroyed in the second moment, afflictions do not bind beforehand, and will not be liberated later, because the moment of arising is already established, and from that