Tibetan
ས་མ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ལྟ་བ་སྨད་པ་ནི། གང་དག་གིས་སའི་རང་བཞིན་ནི་སྲ་བའོ་ཞེས་ཆོས་རང་ལ་རང་ བཞིན་ཡོད་པར་ཞེན་པ་དང་། མིག་ལས་མིག་ཤེས་གཞན་ནོ་ལྟ་བུ་གཞན་དངོས་སུ་ལྟ་བ་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་མིག་ཤེས་སོགས་ད་ལྟ་བ་ལ་དངོས་པོ་དང་། དེ་དང་བྲལ་བ་འདས་པ་སོགས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཞེན་ཅིང་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་རྟེན་འབྱུང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་འབྱུང་གི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞི་གང་དུའང་མེད་པས་སོ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ནི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས། རང་བཞིན་མ་ནོར་བར་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་སྟོན་ཏོ། །དེས་ན་ནམ་ཡང་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལུང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དངོས་དང་དངོས་མེད་སོགས་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཀ་ཏ་ཡཱ་ན་ཡི་འདུལ་བའི་ལུང་གདམས་ངག་ཅེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས་ནི། ཀ་ཏ་ཡཱ་ན་གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ཕལ་ཆེར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ། དེས་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ བ་དང་འཁྲུགས་པ་དག་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར། འཆི་བས་གདུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་འདི་ཡང་སྡེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོན་པའི་ལུང་ཡིན་པས་དྲངས་པ་སྟེ་ལུང་ལས་བརྒལ་བར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་གང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དེ་ནི་སླར་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རང་བཞིན་གང་དེ་རྐྱེན་གྱིས་སམ་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ནམ་ཡང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་བཅོས་མ་མིན་པའི་རང་བཞིན་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་རང་གི་ངོ་བོར་ནི་གྲུབ་ཟིན་ལ་དེ་སུ་ལའང་ལྟོས་པ་མི་སྲིད་པས་གང་གིས་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་ནམ་ཞིག་ན་འདོར་མི་སྲིད་དོ། །ནམ་མཁའི་མི་སྒྲིབ་པ་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ། །ཡང་ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་དེ་གང་གི་ཡིན་ཏེ་མོ་གཤམ་བུའི་གར་བསྒྱུར་ལྟར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར
Chinese
未完待续。 第二，驳斥对立面的观点：有些人认为“地的自性是坚硬的”，执着于法本身具有自性；又如“眼识不同于眼根”那样，认为存在实在的他者；以及执着于“具有作用能力的眼识等是现在的实有，与此分离的过去等则不存在实有”，持有这些观点的人，并没有见到如来教法中如教法般甚深微妙的缘起真谛。因为缘起的自性不在那四者中的任何一个之中。诸佛已经彻悟了事物的真谛，因此能够如实地宣说自性，而不会颠倒错乱。因此，这与任何道理都不相违背。所以，智者们会追随这唯一的真谛。如此，也依据圣言量，世尊遍知有实无实等一切所知，在《迦旃延教诫经》中说：“迦旃延，因为这个世界大多执着于有和无，因此，他们无法从生、老、病、死、忧愁、悲叹、痛苦、不悦和烦恼中解脱，也无法从死亡所带来的痛苦中解脱。”因此，佛陀否定了有和无两种观点。这部经是所有部派都诵读的圣言，所以被引用，不能超越圣言。如果任何法具有自性，那么它就不会再次变为无。任何自性，无论是因缘所生还是本体所生，都不可能改变。因为如果存在非造作的自性，那么它就已经在自身中成立，不需要依赖任何事物。不需要依赖任何事物的自性，在任何时候都不可能被舍弃。就像虚空的不遮蔽性被认为是永不改变一样，也必须这样承认。此外，如果任何法的自性不存在，那么所见的改变又是什么呢？这就像是女妖的舞蹈一样，是不合理的。如果自性存在，又怎么会改变呢？
English
Unfinished. Second, refuting opposing views: Some people believe that "the nature of earth is hardness," clinging to the idea that phenomena themselves have inherent existence; and like the view that "eye consciousness is different from the eye faculty," they see a real other; and they cling to the notion that "eye consciousness, which has the ability to function, is real in the present, and that which is separated from it, such as the past, is non-existent," those who hold these views have not seen the ultimate truth of dependent origination, which is supremely profound in the Buddha's teachings. Because the nature of dependent origination is not in any of those four. The Buddhas have realized the ultimate truth of things, and therefore they teach the nature without error, and do not teach it in a reversed or confused way. Therefore, it is never contradictory to reason. Therefore, the wise follow that one and only truth. Thus, also relying on scriptural authority, the Blessed One, who knows all knowable things such as existence and non-existence, said in the Sutra of the "Katāyānāvavāda": "Katāyāna, because this world mostly clings to existence and non-existence, therefore, they will not be completely liberated from birth, aging, sickness, death, sorrow, lamentation, suffering, displeasure, and agitation, nor will they be completely liberated from the suffering caused by death." Therefore, the Buddha refuted both views of existence and non-existence. This sutra is a scriptural authority recited by all schools, so it is quoted and cannot transcend the scriptures. If any dharma has inherent existence, then it will not become non-existent again. Any nature, whether caused by conditions or by its own essence, cannot change. Because if there is an unconditioned nature, then it is already established in itself and does not need to depend on anything. The nature of that which does not depend on anything cannot be abandoned at any time. Just as the non-obscuring nature of space is considered to be unchanging, it must also be admitted in the same way. Furthermore, if the nature of any dharma does not exist, then what is the change that is seen? This is like the dance of a demoness, which is unreasonable. If nature exists, how can it change?
Tibetan
་རུང་སྟེ་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ན་ཤོ་ལོ་ཀ་འདི་རང་གིས་འདོད་པ་སྟེ། ཕྱེད་གོང་ཕྱོགས་སྔ་མི་བྱེད་པར་ རང་བཞིན་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་གང་ལའང་གཞན་འགྱུར་མི་འཐད་ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏའི་ལུགས་སོ། །གསུམ་པ་དབུ་མ་ལ་བློ་སྦྱང་བར་གདམས་པ་ནི། དེས་ན་གནས་ལུགས་ལ་སེམས་པའི་ཚེ་དངོས་པོ་འདི་ནི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང་དངོས་པོ་འདི་ནི་མེད་དོ་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བློའི་ཡུལ་གང་ལ་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས། རང་བཞིན་ཡོད་པར་བཟུང་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ་སྟོང་པ་དང་། གཞན་འགྱུར་སོགས་མི་འཐད་པས་མེད་པའི་ཟློག་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བས་རྟག་ལྟ་ཡིན་ལ། གང་ལ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བཟུང་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཞིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལྷག་མ་མེད་པར་སོང་བ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཞིག་འཆར་བ་དེ། སྔར་ཡོད་རྒྱུ་དེ་ཆད་པར་བལྟས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལང་རང་བཞིན་མེད་པར་ལྟ་བ་དེ་ལ་ནི། དེ་གཉིས་ཀ་མེད་དོ། །ཡོད་ཙམ་དང་མེད་ཙམ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་སྙམ་པ་ནི་རྟག་ཆད་རགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཡང་དེ་རེ་རེར་ཞེན་པ་དེ་སྲིད་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ལས་མི་འདའ་བས། མེད་དགག་གི་སྨན་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་ནད་ཡོད་པ་སྲིད་དུ་བརྟེན་ནས། ནད་དང་སྨན་ཡང་ཆབ་གཅིག་འབྱིན་པར་བྱས་ཏེ་ཟུག་རྔུའི་སྤྲོས་མཚན་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་མཐའ་བཞི་སྤྲོས་བྲལ་ ལ་གནས་ན། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པའི་རྟག་ཆད་ཕྲ་མོ་ཡང་སྤང་བ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དགག་གི །རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ན་མི་སྒྲུབ་བོ། །ཚིག་གསལ་ལས། ལྟ་བ་འདི་གཉིས་བསལ་ཏེ་དབུ་མའི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་ནད་མ་འབྱིན་པར་སྨན་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་ལྟར་དགག་བྱ་མ་ཁེགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མེད་དགག་གི་འཛིན་སྟངས་འཕེན་ཡང་ཁེགས་ན་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེས་འཛིན་ཏེ་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བའི་མེད་པ་རྐྱང་པ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་འོང་ན་རྩ་ཤེས་ནས་སྟོང་སྟོང་མིན་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་། བདེན་གྲུབ་མ་དམིགས་པའི་བློ་དང་། བདེན་སྟོང་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་ཁྱད་ཆེ་ཞེས་ཤཱཀ་མཆོག་པ་གསུང་། དེ་ལྟར་མཐར་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པས་མཐའ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ནམ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དེ་ནི་མེད་པ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགལ་བས་མེད་པ་མིན་པས་ན་རྟག་པ་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་གང་སྔོན་བྱུང་བའི་ཡོད་པ་ཉིད་འགགས་ནས་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་
Chinese
行或者不行。或者这颂自身所许，不作前半部分，说无论自性有无，都不应有他变。这是佛护的宗风。第三，劝诫于中观修习智慧：因此，在思考实相时，认为“此物存在”是执着于常，认为“此物不存在”是执着于断。也就是，对于意识的对境，如果执着于“此物存在”，认为其自性存在，那么对于自性存在的事物来说，空性和他变等是不合理的，因此会变成不存在的反面，是常见。如果执着于“此物不存在”，就会呈现出一种似乎原有的事物一点也不剩余地消失了的景象，这就是把原有的事物看作是断灭了。对于认为自性不存在的观点来说，这两种情况都不存在。认为仅仅是存在和仅仅是不存在，以及自性成立不存在，虽然不会变成粗大的常断见，但是只要执着于其中任何一个，就无法超越名相的戏论。因此，无遮的药物依赖于存在实执的疾病而存在，应该同时去除疾病和药物，安住于寂灭一切痛苦戏论相的离四边戏论之中，这样才能舍弃执取二元的常断细微戏论。总之，是否定自性有，并非仅仅成立自性无。《显句论》中说：“应断除这两种见解，如实修习中观之道。”总之，就像不去除疾病就必须依赖药物一样，只要没有破除所破，就仍然会产生无遮的执着，如果破除了，就会执着于“什么都不存在”，如果将与存在分离的单纯不存在作为目标，那么从《根本慧论》开始，如何能正确理解空、不空等？不缘取真实现象的智慧和执着于真相空性的智慧，二者之间有很大的差别，这是释迦胜友所说的。因此，为了不堕入边见，通达有和无的真实意义的智者，不应安住于这样的边见之中。为什么是常断见呢？因为凡是本质或自性存在的事物，与不存在的事物在任何方面都是相违的，因此不是不存在，所以是常。而任何事物，先前存在的存在已经灭尽，现在说不存在
English
It is acceptable or not acceptable. Alternatively, this verse itself asserts that, without making the first half prior, it states that change is not appropriate for either self-nature absence or existence. This is the tradition of Buddhapālita. Third, advising to train the mind in Madhyamaka: Therefore, when contemplating the nature of reality, the assertion that "this thing exists" is to be grasped as permanence, and the assertion that "this thing does not exist" is to be viewed as annihilation. That is, regarding the object of the mind, if one grasps that "this exists," considering it to have self-nature, then for something with self-nature, emptiness and other changes are not appropriate, thus it becomes the opposite of non-existence, which is the view of permanence. If one grasps that "this does not exist," a perception arises as if something that previously existed has vanished without any remainder, and this is viewing the previously existing thing as annihilated. For the view that self-nature is absent, both of these are absent. Thinking that there is merely existence and merely non-existence, and that self-nature is not established, although it does not become a gross view of permanence and annihilation, as long as one clings to each of them, one will not transcend the proliferation of signs. Therefore, the medicine of negation relies on the existence of the disease of grasping at truth. By simultaneously administering the disease and the medicine, and abiding in the freedom from the four extremes, which is the pacification of all painful proliferations of signs, even the subtle proliferations of permanence and annihilation of grasping at subject and object are abandoned. In short, it negates self-nature existence, but does not solely establish self-nature absence. The Clear Words states: "Having eliminated these two views, one should meditate on the Middle Way as it is." In short, just as one must rely on medicine without removing the disease, as long as the object to be negated is not refuted, the clinging to negation will increase. But if it is refuted, one will cling to "nothing exists," and if one aims at a mere non-existence separate from existence, how can one correctly understand emptiness, non-emptiness, etc., from the Root Wisdom onward? The mind that does not perceive true establishment and the mind that grasps at true emptiness are very different, as Shakya Supreme Friend said. Therefore, in order not to fall into extreme views, the wise, skilled in the true meaning of existence and non-existence, should never abide in such extreme views. Why is it permanence and annihilation? Because whatever exists by essence or self-nature is contradictory to non-existence in every way, therefore it is not non-existence, so it is permanent. And whatever thing, the previously existing existence has ceased, and now it is said to not exist