Tibetan
་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཐོག་མར་དད་པ་དང་སྙིང་རྗེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ངེས་འབྱུང་གི་བློ་སྦྱོང་དང་། དེས་ནཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་ལམ་གྱི་སྣོད་རུངདུ་བསྒྲུབས་རྗེས། དངོས་གཞི་ལ། ལུས་གནད་ཆོས་བདུན། ངག་གནད་རླུང་རང་སོ། སེམསགནད་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་བསལ་གཞག་མེད་པར་ཡེངས་མེད་དུ་འཇོག་པནི་གནད་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རིམ་པརསྐྱེ་བའི་ཚུལ་ལ་ངོ་སྤྲོད་དེ། དེ་ལ་ཡང་གནུབས་ཆེན་གྱིས་གཡོ་ཐོབ་གོམ་པའི་ཉམས་གསུམདུ་གསུངས་ནའང་། འདིར་སློབ་དཔོན་བཱི་མ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་བསམ་གཏན་གྱི་འགྲེལ་བཉམས་ལྔར་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་ན། དང་པོ་གཡོ་བའི་ཉམས་ནི། བསྒོམས་པས་རྣམརྟོག་ཅུང་ཟད་མང་དུ་སོང་སྙམ་བྱེད་པ་འབྱུང་བ་སྒོམ་སྐྱེ་སྙིང་འདོད་པས་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་ པའི་ཉམས་ཏེ། དཔེ་རི་གཟར་གྱི་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ཐོབ་པའི་ཉམས་ནི། རྟོགཔ་ཡོང་འཕྲོ་ལ་ཅུང་ཟད་ཞི་མལ་ལེ་གནས་པ་འབྱུང་བ་རྟོག་པ་ངལ་གསོས་པའི་ཉམས་ཏེ། དཔེ་རོང་ཁུང་དོག་པའི་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་གོམས་པའི་ཉམས་ནི། ཕལ་ཆེར་རྟོགམེད་དུ་གནས་པ་ལས། རེས་འགའ་རྟོག་པ་བན་བུན་ཙམ་རེ་འབྱུང་བ་རྣམ་རྟོག་ཐང་ཆདཔའི་ཉམས། དཔེ་མི་རྒན་པོའི་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་བརྟན་པའི་ཉམས་ནི། ཕལ་ཆེརརྟོག་མེད་རྒྱ་འབྱམས་སུ་གནས་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་ཅུང་ཟད་གནོད་པས་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྐྱོདདུ་ཡོད་པའི་ཉམས་ཏེ། དཔེ་མཚོ་ཆུང་བསིལ་བུས་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། །ལྔ་པ་མཐར་ཕྱིནཔའི་ཉམས་ནི། ཡུལ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་མེད་པའི་ངང་དུ་དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤྲོ་བསྡུམེད་པར་དྭངས་སང་ངེ་མེར་རེ་ཝལ་ལེ་གནས་པ་ལ་རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མི་གནོད་པའི་སྟེངདུ་སླར་ལ་བོགས་འབྱིན་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྐྱོད་དུ་མེད་པ་རང་དབང་ཐོབ་པའི་ཉམསཏེ། དཔེ་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་བྲལ་བའམ་རི་བོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིདྲོད་རྟགས་ལ་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། དེ་ཡང་། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒོ་གསུམ་ཤིན་སྦྱངས་ཐོབཔས། ལུས་ཡང་ཞིང་བདེ་བ། ངག་རླུང་འཇམ་ཞིང་དལ་ལ་རྒྱུ་བ་མ་ཚོར་བ་སྙམ་བྱེད་པདང་། སེམས་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་ཐིམ་པ་དང་། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་བཅོས་མ་རྫུན་པརམཐོང་བས་ཞེན་པ་རང་ལོག་ཏུ་སོང་སྟེ་ཆོས་བརྒྱད་མགོ་སྙོམ་པ་དང་། མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟབུའི་འཁོར་བ་ན་རྒྱུ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པའིསྙིང་རྗེ་བཅོས་མིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། སྲིད་པའི་བདེ་སྡུག་དཀའ་སླ་སོགས་གང་ལའང་ཇི་མིསྙམ་པ་དང་། ཁྱད་པར་སེམས་ཟིན་པས་རླུང་ལྔ་ཟིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཟིན་པའི་རྟགསསུ་ལུས་ཉམས། ངག་ཉམས། སེམས་ཉམས། རྨི་ཉམས་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སོགས་མཐོངཉམས་ཀྱི་རྟགས་མཐའ་ཡས་པར་འཆར་བ་དང་། མངོན་ཤེས་ལྔ་དང་། ངེས་དོན་གྱི་ཆོསསྨྲ་བ་ལ་སྤོབས་པ་ཐོབ་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟགས་ཀྱང་མང་དུ་འབྱུང་སྟེ། ཉམས་རྟགསབསྐྱེད་རིམ་དང་བསྟུན་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་གལ་ཆེའོ། །གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེནནས། །སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང་། །ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞིགནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་པས། བྱིང་རྒོད་དང་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པརཡུལ་སྣང་ལ་དེར་འཛིན་མ་ཞུགས་པའི་ངང་དུ་དྭངས་སེང་ངེ་ཡེ་རེ་ཝལ་ལེར་སྟོན་གནམ་སྤྲིནདང་བྲལ་བ་ལྟར་གསལ་སྟོང་བརྗོད་མེད་དུ་ལྷན་ནེར་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་། སྣང་ཡུལསྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་ལ་འཛིན་བྱེད་མ་ཞུགས་ཤིང་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་ལ་སྣངཡུལ་མ་འགགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའིགནས་ལུགས་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་མཐོང་བ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ། དེ་ཡང་རྟོག་ཚོགས་རང་སརཞི་བའི་གནས་ཆ་ཞི་གནས་དང་། ཡིན་ལུགས་རྗེན་པར་མཐོང་བའི་གསལ་ཆ་ལྷག་མཐོངདང་། ཐ་དད་མེད་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པས་ཟུང་འཇུག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབཔར་ཐག་བཅད་དོ། །དེ་ལའང་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། སྐྱེ་བ་པོ་ཡི་ཞི་གནསདང་། །ལྷག་མཐོང་གོམས་པར་བྱས་ནས་ནི། །གནས་ངན་ལེན་གྱི་འཆིང་བ་དང་། །མཚནམའི་འཆིང་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་ཀྱིས་ནི་ཉོནམོངས་མགོ་ནོན་ལ། །ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་འབྱིན། །ཞེས་སོ། །མདོར་ནགང་གི་ཚེ་ཡང་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་མི་འགག་པ་སྒོ་ལྔ་རང་ཡན་དུ་ལྷོད་ལ། རིག་པའི་ངངཤེས་པས་ཡུལ་ཕྱིར་མ་འབྲང་བ། གསལ་དྭངས་ཕྱེད་པ། རེ་དོགས་བཅོས་བསླད་མེད་པའིསོ་མར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་སྣང་ཡུལ་དང་འཛིན་སེམས་མ་སྤངས་མ་བསྒྱུར་བར་རང་སརགྲོལ། དེ་ལྟར་གྲོལ་བས་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཡང་ཚེགས་མེད་པར་འཐོབཔར་འགྱུར་ཞིང་། བསྒོམ་པའི་དུས་ཀྱི་རིག་པ་སྟོང་གསལ་ཤར་གྲོལ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་
Chinese
对于三摩地的介绍是：首先，由信心和慈悲心所引发，修习出离心，然后通过共同和不共同的前行来调伏自心，使之成为修道的堪能之器。在正行中，身体的关键是七支坐法，语言的关键是自然呼吸，心的关键是不受昏沉和掉举的影响，无取舍地安住于不散乱的状态，这是非常关键的。依靠这样安住，从而对三摩地逐渐生起的方式进行介绍。对此，虽然努钦（gnubs chen）曾说过有动摇、获得、习惯三种体验，但在这里，按照比玛拉上师在《手印禅定释》中所说的五种体验来讲解：第一，动摇的体验是：通过禅修，感觉分别念稍微增多，这是因为想要生起禅修的体验，从而认识分别念的体验，比如陡峭山上的流水。第二，获得的体验是：分别念在生起之际，稍微平静地安住，这是分别念得到休息的体验，比如狭窄洞穴中的流水。第三，习惯的体验是：大多数时候安住于无分别的状态，偶尔会产生一些模糊的分别念，这是分别念疲惫的体验，比如老年人的行为。第四，稳定的体验是：大多数时候安住于无分别的广阔状态，受到外缘的轻微干扰，分别念可以动摇的状态，比如小湖被微风吹动。第五，究竟的体验是：在对境显现不执著的状态中，对三时（过去、现在、未来）的分别念没有收放，清澈明亮地安住，不受任何外缘的影响，并且不断增上，这是分别念无法动摇，获得自在的体验，比如无波的大海或大山。然后，介绍三摩地的暖相：这是因为，通过禅修的力量，三门获得彻底的调柔，身体轻盈舒适，语言的呼吸平缓而缓慢，感觉不到它的运行，心融入无分别的状态，并且看到一切有为法都是虚假不实的，从而执著自然消退，对世间八法平等对待，以及在如幻的轮回中流转，对痛苦感到厌
English
The introduction to Samadhi is: First, motivated by faith and compassion, cultivate renunciation, and then subdue your mind through common and uncommon preliminaries, making it a suitable vessel for the path. In the main practice, the key to the body is the seven-point posture, the key to speech is natural breathing, and the key to the mind is to not be influenced by dullness and agitation, but to abide without distraction, without acceptance or rejection, which is very crucial. Relying on such abiding, the way in which Samadhi gradually arises is introduced. Regarding this, although Nubchen (gnubs chen) has said that there are three experiences of wavering, attainment, and habituation, here, according to the five experiences mentioned by Master Vimala in the "Commentary on Mudra Meditation," we will explain: First, the experience of wavering is: Through meditation, one feels that conceptual thoughts have slightly increased, which is because one wants to generate the experience of meditation, thereby recognizing the experience of conceptual thoughts, like the flowing water on a steep mountain. Second, the experience of attainment is: When conceptual thoughts arise, they abide slightly peacefully, which is the experience of conceptual thoughts getting rest, like the flowing water in a narrow cave. Third, the experience of habituation is: Most of the time, one abides in a non-conceptual state, and occasionally some vague conceptual thoughts arise, which is the experience of conceptual thoughts being exhausted, like the behavior of an old person. Fourth, the experience of stability is: Most of the time, one abides in a non-conceptual, vast state, and is slightly disturbed by external conditions, a state in which conceptual thoughts can be moved, like a small lake being stirred by a gentle breeze. Fifth, the ultimate experience is: In a state of non-attachment to the appearance of objects, without contraction or expansion of conceptual thoughts of the three times (past, present, future), one abides clearly and brightly, without being affected by any external conditions, and constantly increasing, which is the experience of conceptual thoughts being unable to move, attaining freedom, like a waveless ocean or a great mountain. Then, the warm signs of Samadhi are introduced: This is because, through the power of meditation, the three doors attain complete suppleness, the body is light and comfortable, the breath of speech is smooth and slow, and one feels unaware of its movement, the mind dissolves into a non-conceptual state, and seeing that all conditioned phenomena are false and unreal, attachment naturally subsides, one treats the eight worldly concerns equally, and wandering in the illusory samsara, one feels disgusted with suffering.
Chinese
对所有有情众生生起无有远近的真挚慈悲，对于轮回的安乐痛苦、困难容易等一切都不放在心上。特别是，如果能控制住心，就能控制住五气。而控制住五气的征象是身体的衰损、语言的衰损、心识的衰损、梦境的衰损，以及如海市蜃楼等显现衰损的无量征象。并且，还会出现获得五种神通、对于讲述真实意义的佛法生起无畏等众多功德的征象。因此，配合生起次第来认识这些体验和征象非常重要。第二，认识禅定的自性： 认识禅定的自性，即是止和胜观。如经中所说：“依靠正确的住处，为了使心安住于心，以及为了完全辨别诸法，即是止和胜观。”因此，在没有沉掉和散乱、没有分别念的收放的情况下，对于外境的显现，不执著于它，在清澈明亮、空旷辽阔的状态中，如晴空无云般，光明空性、不可言说地安住，这就是止。像幻象般了悟所显现的外境，不执著能执著的主体，像虚空般了悟自性，而所显现的外境又不会消失，在这种智慧显现与心识无二、空明无别、远离戏论的状态中，赤裸裸地见到通透的实相，这就是胜观。也就是说，止息念头生起的安住部分是止，赤裸裸见到实相的光明部分是胜观，两者无有差别，本体为一，因此确信它们是自然成就的结合。对此，《解深密经》中说：“由生起者的止和胜观，习惯之后，就能从恶趣的束缚和相的束缚中解脱。”《入菩萨行论》中说：“以止能压伏烦恼，以胜观能根除烦恼。”总之，无论何时，六根的对境都不会停止，五根自然放松，以觉知的状态，不让意识追逐外境，清晰明澈，以没有希求和顾虑、没有矫饰和虚假的本真状态来修持，这样，所显现的外境和能执著的心识，不舍弃也不改变，而是在自身解脱。如此解脱之后，就能毫不费力地获得天眼等五种神通。并且，禅修时的觉知，是空明、生起、解脱无别的
English
Genuine compassion, without partiality, arises for all sentient beings, and there is no concern for the happiness, suffering, difficulty, or ease of samsara. In particular, when the mind is controlled, the five winds are controlled. The signs of this control are the decline of the body, speech, and mind, the decline of dreams, and the appearance of limitless signs of perceptual decline, such as mirages. Moreover, signs of qualities such as the attainment of the five clairvoyances and fearlessness in speaking about the definitive meaning of the Dharma also arise in abundance. Therefore, it is important to recognize these experiences and signs in accordance with the generation stage. Second, recognizing the nature of samadhi: Recognizing the nature of samadhi is shamatha and vipashyana. As it is said in the sutras, "Relying on correct abiding, in order to place the mind on the mind, and in order to completely distinguish dharmas, there is shamatha and vipashyana." Therefore, without the agitation or dullness, or the gathering or scattering of thoughts, without clinging to the appearance of objects, in a state of clarity, openness, and vastness, like the clear sky free from clouds, abiding in a state of luminous emptiness, inexpressible and spontaneously present, this is shamatha. Like an illusion, realizing the appearance of objects, without clinging to the grasping subject, like space, realizing the nature, and without obstructing the appearance of objects, in this state of wisdom, the inseparability of appearance and mind, emptiness and clarity, free from elaboration, nakedly seeing the transparent reality, this is vipashyana. That is to say, the aspect of abiding that pacifies the arising of thoughts is shamatha, and the aspect of clarity that nakedly sees reality is vipashyana. Since they are not different and are of one essence, it is certain that they are spontaneously accomplished as the nature of a single union. Regarding this, the *Sandhinirmocana Sutra* says, "Having become accustomed to the shamatha and vipashyana of the arising one, one will be liberated from the bonds of the unfortunate state and the bonds of signs." The *Bodhicharyavatara* says, "With shamatha, one subdues the afflictions, and with vipashyana, one uproots the afflictions." In short, whenever the objects of the six senses do not cease, the five senses are naturally relaxed, and in a state of awareness, without letting consciousness chase after objects, clear and lucid, practicing genuinely without hope or fear, without artificiality or falsehood, the appearing objects and the grasping mind are neither abandoned nor transformed, but are liberated in their own place. Having been liberated in this way, one will effortlessly attain the five clairvoyances, such as the divine eye. And the awareness during meditation is the inseparability of emptiness, clarity, arising, and liberation.