Tibetan
་ན་ཉིད་ནི་སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྟོག་གི་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངག་སྒྲ་དང་ནང་རླུང་འགྲོ་འོང་གི་རྒྱུ་བ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཤིང་གྲགས་ཚད་རང་བཞིན་གཞོམ་མེད་ཀྱི་དབྱངས་གྲགས་སྟོང་བརྗོད་མེད་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྒྲ་སྐད་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་བཟླས་པ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཇི་ལྟར་གྲག་ཅིང་གནས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ལ་ཚིག་གིས་གསུང་དུ་བཀོད། །སྙིང་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གསུང་ལ་འདུས། །དེའང་ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་བཀོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་ཆེ་ལས། མི་གསུང་མཉམ་བཞག་སྔགས་ཚིག་གོ །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་དྲན་རིག་ཐུགས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། གདོད་ནས་དག་པའི་རིག་པ་འདི༔ ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་གནས་པ་ལ༔ དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་ས་འོག་ན༔ གནས་པའི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན༔ ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྲུལ༔ ངོ་སྤྲད་དེ་ངོ་ཤེས་པ་ནི༔ ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་སྟེ༔ སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་གྲགས་པའོ༔ ཞེས་པ་སྟེ། གདོད་མ་ནས་དོར་བྱའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ནང་རིག་འགྱུར་བ་མེད་པ་འདི་ཉིད་ནི་ཡེ་ནས་སྟོང་གསལ་འགག་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། དག་པ་དྭངས་པ་འོད་གསལ་བ། །མི་འཁྲུག་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བཏུམས་ཏེ་མ་རྟོགས་པ་ནི། དཔེར་ན་མི་དབུལ་པོ་ཞིག་གི་ཁྱིམ་ནང་གི་ས་འོག་ན་གཏེར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་། ངོ་མ་ཤེས་པས་ཁྱིམ་བདག་གི་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་སེལ་བ་བཞིན་དུ། རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་འཁྲུལ་ནས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། ཇི་ལྟར་མི་དབུལ་ཁྱིམ་ནང་ས་འོག་ན། །མི་ཟད་པ་ཡི་གཏེར་ནི་ཡོད་གྱུར་ལ། །མི་དེས་དེ་མ་ཤེས་ཤིང་གཏེར་དེས་ཀྱང་། །དེ་ལ་ང་འདིར་ཡོད་ཅེས་མི་སྨྲ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཡིད་ཀྱི་ནང་ཆུད་རིན་ཆེན་གཏེར། །དྲི་མེད་བཞག་དང་བསལ་མེད་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །མ་རྟོགས་པས་ན་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །རྣམ་མང་ཀུན་ཏུ་སྐྱེ་རྒུ་འདིས་མྱོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཕྱི་ཞིག་ན་
Chinese
那本身就是远离一切言说的，从无生空性之自性中产生的缘故，声音概念的显现，无论是外在的语言声音，还是内在气息的运行，究竟是如何宣说和显现的呢？自性不可动摇的音响，从空性不可言说中，以各种方式产生声音，因此要念诵。总集经中说：如何显现和存在的诸法，都在无生界中用语言来表达，汇集于不可言说的精髓之语中，这也是总集王所安排的。又如大虚空经中说：非语等持咒语。如此等等。第三，将觉性智慧安立为自生智慧，即：本来清净的觉性，安住于智慧法身中，如同贫穷人家的地下，安住的珍宝一样，因为不认识而迷惑于轮回，指示而认识到，就是证悟法界智慧，被称为佛陀。意思是说： 从原始以来就远离了应舍弃的垢染，因此自性清净的内在觉性，这不变的觉性本身，本来就安住在空明无碍的实相，光明法身的体性中。如《三摩地王经》中说：清净澄澈光明，不动摇不造作，是如来藏，是本来安住的法性。如此，虽然是这样，但由于遮蔽它的突发垢染所覆盖而未能证悟，例如，在贫穷人家的地下，虽然有如意宝珍宝以宝藏的形式存在，但因为不认识，所以不能解除户主的贫困痛苦。同样，因为不认识自住的智慧，所以在轮回的城市中，像梦境一样迷惑而遭受痛苦。《宝性论》中说：如贫穷人家中，地下有不尽的宝藏，那人不知道，宝藏也不会对他说我在这里。同样，心中蕴藏的珍宝，无垢的安住和不可去除的法性，因为不证悟，所以众生普遍体验着各种贫困的痛苦。如此等等。之后，
English
That itself arises from the nature of unborn emptiness, which is free from all expressions. How, then, does the appearance of sound concepts, whether external vocal sounds or the movement of internal breath, truly speak and manifest? The indestructible sound of nature, from the emptiness that cannot be expressed, arises as sound in all its forms, therefore, it should be recited. The All-Creating King says: How all the dharmas appear and abide, are expressed in words in the unborn realm, gathered in the essence of speech that cannot be expressed. This is also arranged by the All-Creating King. And as the Great Sky says: Non-speech samadhi mantra. And so on. Third, the establishment of awareness and intelligence as self-born wisdom: This originally pure awareness, abides in the wisdom dharmakaya, like a precious jewel in the ground of a poor man's house. Because one does not recognize it, one is confused in samsara. To be introduced and to recognize it, is to realize the wisdom of dharmadhatu, which is called Buddha. This means: From the beginning, it is free from the stains to be abandoned, so this unchanging inner awareness, which is naturally pure, is originally abiding in the nature of emptiness, clarity, and unobstructedness, the essence of the radiant dharmakaya. As it is said in the Samadhiraja Sutra: Pure, clear, and radiant, unmoving and uncompounded, is the essence of the Sugata, the dharma-nature that has always been present. Although it is so, the failure to realize it is due to being obscured by sudden stains that cover it. For example, although there is a wish-fulfilling jewel treasure in the ground of a poor man's house, it does not relieve the suffering of the householder's poverty because he does not recognize it. Similarly, because one does not recognize the wisdom of one's own abode, one is confused and suffers like a dream in the city of samsara. The Uttaratantra says: Just as in a poor man's house, there is an inexhaustible treasure in the ground, but that man does not know it, and the treasure does not say to him, I am here. Similarly, the precious treasure contained in the mind, the stainless abiding and the irremovable dharma-nature, because they are not realized, beings universally experience various sufferings of poverty. And so on. After that,