Tibetan
མིག་ནད་སྦྱོང་བའི་སྨན་དང་འཕྲད་ན་གསེར་དང་དུང་གི་རང་མདོག་སེར་པོ་དང་དཀར་པོར་སྣང་དུ་རུང་ལ། མ་འཕྲད་ན་དེ་དང་དེར་མི་སྣང་བ་བཞིན་དང་། སྣང་བ་གཉིས་པོ་དེ་ཡང་གང་བདེན་པར་འཇོག་ཅེ་ན། མར་གསར་གྱི་གོང་བུ་དང་དུང་མདོག་སེར་པོར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་མེད་སྣང་ཙམ་སྟེ་མི་བདེན་ལ། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་སེར་པོ་དང་དུང་གི་ཁ་དོག་དཀར་པོར་སྣང་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་བས་བདེན་པར་འཇོག་པ་ལྟར་རྟོག་ཚོགས་མ་དག་པའི་ཆ ོས་སུ་སྣང་བ་འདི་དག་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་སྟེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་། རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷར་ཡེ་ནས་དག་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་ཞིང་མི་སླུ་བས་གནས་ལུགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་དག །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། སྐྱེ་མཆེད་ཚོགས་དྲུག་དེ་ཡི་ཡུལ༔ འདོད་ཡོན་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་ཡིན༔ ཞེས་པ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ལས་ཡུལ་གཞན་ལ་མཆེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡུལ་དྲུག་དང་དངོས་དབང་པོ་དྲུག་འཕྲད་དེ་ཚོགས་པ་ལས་ཤེས་པ་དྲུག་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པས་དེ་ཡི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས་ཏེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་དྲུག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའོ། །ལྷ་མོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་ཅིང་། དེ་དག་གིས་སྤྱད་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་བཞག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། དགེ་དང་མི་དགེའི་རྟོག་ཚོགས་རྣམས༔ དམ་ཅན་བཀའ་སྡོད་བསྲུང་བར་གནས༔ ཞེས་པ་སྟེ། བདེ་བའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་དགེ་བ་དང་། སྡུག་ བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྡིག་ཚོའི་ལས་མི་དགེ་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ནི་ཡེ་ནས་དམ་ཅན་བཀའ་སྡོད་སྲུང་མའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་སྟེ། བཀའ་སྡོད་ནི་གཙོ་བོའི་བཀའ་ཁྲིམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་གནས་ནས་བཅོལ་བའི་ལས་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་དང་དེའི་སྡེ་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་ལྟར། དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཀྱང་དུག་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་རྟོག་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་བྱེད་པ་དང་། དེ་དག་གི་རིགས་སུའང་གཏོགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཞེ་སྡང་གིས་བསྐྱེད་པའི་མི་དགེ་བ་ནི་གཞན་མནར་བར་བྱེད་པའི་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ལས
Chinese
如果接触到能净化眼疾的药物，黄金和海螺的本色会显现为黄色和白色。如果没有接触到，就不会显现为那样。那么，这两种显现中哪一种是真实的呢？就像新酥油的团和海螺显现为黄色是错觉，仅仅是无有显现，不是真实的。而黄金显现为黄色，海螺显现为白色，这不是错觉，所以认为是真实的。同样，在不净的分别念聚合中显现的这些法，仅仅是无有显现的光明，不是真实成立的。而分别念聚合的自性本来就是清净的，不是错觉，不会欺骗，所以是实相。就像《智慧显现庄严经》中所说： “常时无生法，如来（梵文：Tathāgata，梵文罗马拟音：tathāgata，藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས།，汉语字面意思：如来）。 一切诸法，与善逝（梵文：Sugata，梵文罗马拟音：sugata，藏文：བདེ་བར་གཤེགས།，汉语字面意思：善逝）相同。 幼稚之人心，执着于相者， 于世间中，行于无有之法。” 第四是： “六处聚合彼之境， 欲妙供养天女也。” 意思是说，从眼识等生起之门，向其他境扩展，即六境与六根相遇而聚合，从中生起并扩展六识，因此，它的境，即色、声、香、味、触、法，享用这六种欲妙，所以是供养的天女。所谓天女，是指诸天被视为智慧的印契，并因其是彼等所享用的境而安立，是智慧的境，显现为法界智慧的印契。 第五是： “善与非善之分别念聚， 具誓护法安住守护。” 意思是说，安乐之因的福德之业——善，以及痛苦之因的罪恶之业——非善，所有这些分别念聚合，本来就安住于具誓护法守护的自性中。所谓“བཀའ་སྡོད།”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：བཀའ་སྡོད།），是指安住于主尊的教令之下，执行所委托的事业，就像属于这个或那个部族一样。善与非善之业也由五毒等分别念所生起，并由分别念所发起而行事，也属于它们的部类。例如，由嗔恨所产生的非善，是使他人受苦的业，这也属于嗔恨的部类。
English
If it encounters a medicine that purifies eye diseases, the natural colors of gold and conch shells will appear as yellow and white. If it doesn't encounter it, it won't appear as such. So, which of these two appearances is true? Just as the appearance of a lump of fresh butter and a conch shell as yellow is an illusion, merely an appearance of non-existence, and not true. But the appearance of gold as yellow and a conch shell as white is not an illusion, so it is considered true. Similarly, these phenomena that appear in impure aggregates of conceptual thought are merely clear appearances of non-existence, not truly established. But the nature of the aggregates of conceptual thought, which is primordially pure as a deity, is not an illusion and does not deceive, so it is the reality. As it says in the Sutra of the Ornament of the Appearance of Wisdom: “The ever-present unborn Dharma is the Thus-Gone-One (Sanskrit: Tathāgata, Romanized Sanskrit: tathāgata, Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས།, literal Chinese meaning: Thus-Come-One). All Dharmas are like the Well-Gone-One (Sanskrit: Sugata, Romanized Sanskrit: sugata, Tibetan: བདེ་བར་གཤེགས།, literal Chinese meaning: Well-Gone-One). Those with childish minds, who grasp at signs, In this world, engage in non-existent Dharmas.” Fourth is: “The six aggregates of sense fields are its objects, The goddesses of offering are the objects of desire.” This means that from the gate of arising of eye consciousness, etc., it extends to other objects, that is, the six objects and the six faculties meet and gather, from which the six consciousnesses arise and extend, therefore, its objects, namely form, sound, smell, taste, touch, and Dharma, enjoy these six qualities of desire, so they are the goddesses of offering. The term "goddess" indicates that the deities are shown as the mudra of wisdom, and they are established as the objects to be enjoyed by them, they are the objects of wisdom, appearing as the mudra of wisdom of the Dharmadhatu. Fifth is: “The aggregates of good and non-good thoughts, The oath-bound protectors abide to guard.” This means that the virtuous action of merit, which is the cause of happiness—good, and the sinful action of suffering, which is the cause of suffering—non-good, all these aggregates of conceptual thought, from the very beginning, abide in the nature of oath-bound protectors. "བཀའ་སྡོད།" (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning: བཀའ་སྡོད།) refers to those who abide under the command of the main deity and carry out the entrusted tasks, just like belonging to this or that clan. Good and non-good actions are also generated by the aggregates of conceptual thought such as the five poisons, and are performed by the actions initiated by conceptual thought, and also belong to their category. For example, the non-good generated by hatred is the action of tormenting others, and this also belongs to the category of hatred.
Tibetan
་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལྷ་སྐུ་སེམས་ཀྱི་རིག་རྩལ་དུ་ཐག་བཅད་པས་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ༔ མ་རྟོགས་འཁྲུལ་པ་འཁོར་བ་ཡིན༔ དེ་ཤེས་རྟོགས་པ་མྱ་ངན་འདས༔ ལྷ་སྐུ་སེམས་ཀྱི་རིག་རྩལ་ཏེ༔ དངོས་པོར་བཟུང་ན་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར༔ ལྷ་ཡང་སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་གསལ༔ ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྔར་སྨོས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་ཙམ་ཡིན་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཏེ་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་ལྟར་འཁྲུལ་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ནའང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ན་འཁོར་བ་ནི་མེད་སྣང་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཡིན་པས་འཁོར་བར་སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཅིངས་གྲོལ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་འདས་ཀྱི་རང་བཞིན་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་གནས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་དག །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལྷ་སྐུའི་རང་བཞིན་གཞན་ཞིག་ནས་བྱོན་ཏེ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། རང་གི་སེམས་ཀྱི་རིག་རྩལ་མ་འགགས་པའི་ངོར་རང་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལྷའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་པར་བཟུང་ན་ནི་ སྨན་མ་ཞུ་བ་དུག་ཏུ་སོང་བ་ལྟར་ལྷ་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་དངོས་འཛིན་གཞིག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ན། ད་དུང་གཉེན་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བཅིངས་པ་ནི་གསོར་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པའོ། །དེའང་ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་ཕྱིར་གསུངས། །གང་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་ནི་གསོ་རུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་ཚོགས་ལྷར་དག་ལ། ལྷ་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ནི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ན་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་ལྷ་དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གསལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོར་རང་གསལ་བར་ཐག་བཅད་དོ། །གཉིས་པ་ངག་རླུང་གསུང་གཞོམ་མེད་ཀྱི་སྔགས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། སྔགས་ནི་སྨྲ་བརྗོད་བྲལ་བའི་ཕྱིར༔ ཕྱི་ནང་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་ཡང༔ སྨྲས་ཚད་གྲག་སྟོང་བརྗོད་མེད་ཡིན༔ ཞེས་པ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ
Chinese
是这样的。第三，将本尊身确定为心的觉性而总结要义是：如此这般心的自性，若不证悟则迷乱而流转轮回，若了知证悟则解脱涅槃。本尊身即是心的觉性，若执著为实有则会迷乱，本尊亦是心性，显现为法身。这是说，像这样，之前所说的所有分别念都是心的自显现而已。心的自性如何安住，其本身即是无缚无脱的实相之体性，本来清净，然而却不证悟它，如同将花绳误认为蛇一般，因迷乱而流转轮回，被痛苦所折磨。即便如此，若以智慧来观察，轮回乃是虚幻的、突发的现象，仅仅是显现为轮回，实际上并非如此成立，因此证悟了超越束缚与解脱的自性，便称为涅槃，因为轮回与涅槃的自性无有分别地安住。正如《中观根本慧论》中所说：轮回与涅槃，没有丝毫差别。此二者的差别，极其微小也没有。因此，本尊身的自性并非从其他地方而来并赐予成就，而是自己心的觉性不间断的自显现而已。如果执著于与此不同的、具有自相的本尊实物， 就像药未消化反而变成毒药一样，本尊咒语的瑜伽是为了破除实执而宣说的。如果仍然执着于对治法，那么束缚将无法解脱，这是非常错误的。正如所说：诸佛为了彻底舍弃一切见解而宣说了空性。谁执着于空性见解，那人则不可救药。就像这样。因此，将分别念清净为本尊，将本尊清净为智慧，而智慧是远离能取所取的，因此，所修所证的本尊，也应确定为自己心性的法性，即安乐、光明、空性，自显为法身的体性。第二，将语和气安立为不可摧毁的咒语是：咒语是无法言说的，内外气息的运行，所说的都是声空，不可言说。这是说，咒语的体性
English
It is like that. Third, summarizing the meaning by determining the deity's form as the mind's awareness is: Thus, the nature of the mind, if not realized, is delusion and wandering in samsara; if known and realized, it is liberation from nirvana. The deity's form is the mind's awareness; if grasped as a real thing, it is the cause of delusion. The deity is also the mind itself, clear as the Dharmakaya. This means that all the previously mentioned conceptualizations are merely self-appearances of the mind. The very nature of the mind, how it abides, is the essence of the state of being without bondage or liberation, primordially pure. However, not realizing this, like mistaking a speckled rope for a snake, one wanders in samsara due to delusion, tormented by suffering. Even so, if examined with wisdom, samsara is a fleeting, sudden phenomenon. Since it is merely an appearance of samsara and not established as such, realizing the nature beyond bondage and liberation is called nirvana, because the nature of samsara and nirvana abides without distinction. As it is said in the Root Wisdom: There is not the slightest difference between samsara and nirvana. The difference between these two, is not even the slightest. Therefore, the nature of the deity's form does not come from somewhere else to bestow siddhis, but is merely a self-appearance in the face of the unceasing awareness of one's own mind. If one grasps the deity as a separate, self-characterized entity, It is like medicine that has not been digested turning into poison. The yoga of deity mantras is taught to destroy the clinging to reality. If one still clings to the antidote, the bondage becomes incurable, which is a great delusion. As it is said: The Buddhas taught emptiness in order to definitively abandon all views. Whoever holds a view of emptiness, is said to be incurable. Like that. Therefore, purify conceptualizations as deities, purify deities as wisdom, and since wisdom is free from grasping and being grasped, the deity that is meditated upon and accomplished should also be determined as the nature of one's own mind, the bliss, clarity, and emptiness, self-manifesting as the essence of the Dharmakaya. Second, establishing speech and wind as the indestructible mantra is: Mantra is beyond expression, the movement of inner and outer winds, whatever is said is sound and emptiness, inexpressible. This means that the essence of mantra