Tibetan
ན་སོགས་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངང་ལ་བཞག་པས་རྟག་མཐའ་བསལ་ལོ། །དེའི་ངང་ལས་ཡིག་བཅུ་བརྗོད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཆུ་ལས་ཉ་ལྡང་བའི་ཚུལ་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུར་ལངས་ཏེ་སྣོད་བཅུད་ལྷའི་འཁོར་ལོར་སྦྱངས་པས་ཆད་མཐའ་བསལ་ནས་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟ་བུ་ལ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྟག་ཆད་མཐའ་ལས་འདས༔ རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བའོ༔ མ་བཅོས་རང་ལུགས་རང་གསལ་དུ༔ གནས་པ་གང་དེ་སྒོམ་པའོ༔ དེ་ཡི་ངང་ལས་མི་འདའ་བར༔ ཡུན་དུ་བསྟེེན་པ་སྤྱོད་པའོ༔ དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ནི༔ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡིན༔ ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པ་གཉུག་མའི་དོན་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཀྱང་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མ་གྲུབ་པས་རྟག་པ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། རིག་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པས་ཆད་པ་ཅང་མེད། དེ་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་སྟེ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་འདི་ཞེས་བརྗོད་མེད། བསམ་མེད། དམིགས་མེད་ཕྱལ་བ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཡུལ་རྨི་ལམ་ལྟར་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་ཞིང་བརྟགས་ན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་བྱེད་ཤེས་པའང་རིག་ཙམ་ཉིད་ལས་བརྟགས་ན་གང་དུའང་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། སྣང་རིག་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་རྗེན་པ་དེ་ཀ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྟ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉང་གཏེར་འགྲོ་འདུལ་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པའི་ལྟ་བ་ལ༔ ཞེ་འདོད་མེད་པ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ ཚིག་ལས་འདས་པ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ ཡིན་པ་མེད་པ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ འགྱུར་བ་མེད་པ་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ ཞེས་དང་། བདེ་བ་རབ་འབྱམས་ལས། རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི༔ བཙལ་བས་མ་རྙེད་ངོས་བཟུང་མེད༔ ཇི་བཞིན་ཡེ་བཞིན་སྟོང་པའི་ངང༔ བརྗོད་བྲལ་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་སོ༔ ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་ལྟ་བ་དེའི་ངང་ལ་གྲིམ་གློད་ལ་སོགས་པའི་རྩོལ་བས་མ་བཅོས་ཤིང་བསལ་བཞག་མེད་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག་པས་རིག་པ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་ལྷག་གེ་གནས་པ་ལས་མི་གཡོ་བ་གང་དེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་སྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྒེག་རྡོར་
Chinese
由于没有看到任何事物，因此安住在远离戏论的状态中，从而断除了常边。从那种状态中，由于念诵十个字的原因，如鱼从水中跃起般，显现为大悲尊父尊母的形象，并将器情世界转化为天神的坛城，从而断除了断边，并应用于双运的禅定，如河流的延续。第二，那本身超越了常断二边，是自生智慧的见解。不加改造，安住在自性自明的状态，那就是修行。不离开那种状态，长久地修持，那就是行。在那上面获得稳固，那就是法身的果。意思是说，无论如何考察，心的自性清净本初的意义，都不会成立为实有和相状，因此是常有的自性；也不会仅仅停留在觉性上，因此不是断灭。那两者和两者都不是的第三种聚合，即超越了一切边，因此无法用“这个”来表达。 没有思虑。没有目标，放任自流。如《入行论》中所说：“何时实与非实，不立于心前，尔时无余相，灭除诸所缘。”就像那样，显现在心中的所取境，如果不像梦境那样进行考察，就会感到愉悦，但如果进行考察，则什么也无法成立，就像虚空一样。而那本身的证悟者，如果仅仅从觉性的角度进行考察，则在任何地方都无法确定目标。因此，远离了显现和觉性的执着，赤裸裸的那个，不是其他，而是各自自己觉知的，因此被称为自生智慧，即见解。同样，娘藏（Nyang-ter）的《调伏有情续》中也说：“大悲尊的意之见，无欲无求是见之王，超越言说是见之王，非有非无是见之王，远离方所是见之王，不变是见之王。”以及《极乐遍布》中说：“无根的心性，寻之不见无所执，如是本然空性中，离言自生之智慧。”像那样，断除了增益损减的见解，在那样的状态中，不加改造，没有扬弃取舍，安住在自性中，觉性无有对境，自然明亮地安住，不为所动，那就是止观双运的修行。就像斯革多（Sgeg-rdor）
English
Since nothing whatsoever is seen, one abides in a state free from elaboration, thereby severing the extreme of permanence. From that state, due to the utterance of the ten syllables, like a fish leaping from water, one arises in the form of the Great Compassionate One, Father and Mother, and transforms the container and contents into a mandala of deities, thereby severing the extreme of annihilation and applying oneself to the samadhi of union, like the continuity of a river. Secondly, that itself transcends the extremes of permanence and annihilation, it is the view of self-arisen wisdom. Without artifice, abiding in the naturally authentic and self-luminous state, that which abides is meditation. Without straying from that state, continually cultivating it is conduct. Gaining stability in that is the fruit of the Dharmakaya. This means that no matter how one examines the meaning of the pure, primordial nature of mind, it does not establish itself as an entity or characteristic, therefore it is the self-existent permanence; nor does it merely cease at awareness, therefore it is not annihilation. That which is both and neither of the two, the third aggregate, that is, it transcends all extremes, therefore it cannot be expressed as "this." Without thought. Without object, let it be. As it says in the Bodhicharyavatara: "When neither real nor unreal, stands before the mind, then, there being no other aspect, it is utterly pacified, without object." Like that, the object of apprehension that appears in the mind, if not examined like a dream, one feels joy, but if examined, nothing is established, like the sky. And the knower who realizes that itself, if examined merely from the aspect of awareness, there is no object to be determined anywhere. Therefore, that nakedness free from the fixation of appearance and awareness, is not other than one's own self-knowing, therefore it is called self-arisen wisdom, that is, the view. Likewise, in the Nyang-ter Trodul Tantra it says: "The view of the Great Compassionate One's intention, without desire or seeking is the king of views, beyond words is the king of views, neither being nor non-being is the king of views, free from direction is the king of views, unchanging is the king of views." And in the Dewa Rabjam it says: "The rootless nature of mind, when sought is not found, there is no fixation, in suchness, the primordial emptiness, inexpressible, self-arisen wisdom." Like that, having severed the imputation and depreciation, in that state of view, without artifice, without abandoning or adopting, abiding in its own nature, awareness abides clearly without object, unmoving, that is the meditation of union of shamatha and vipashyana. Like Sgeg-rdor
Tibetan
གྱིས་རིམ་པ་དྲུག་པར། བསམ་བྱ་དམིགས་སུ་མེད་པས་ན། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་རང་རིག་ཉིད། །དམིགས་མེད་ཚུལ་དུ་རང་སྣང་བ། །སྒོམ་པའི་མཆོག་ཏུ་འདི་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལྟ་སྒོམ་དེ་ཡི་ངང་ལས་ནམ་ཡང་མི་འདའ་བར་བག་དང་ལྡན་པས་ཡུན་དུ་སྲིང་ཞིང་བསྟེན་པས་སྣང་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར་ཞིང་སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་དབང་གི་ཡང་སྙིང་འདུས་རྒྱུད་ལས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ནི༔ སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཀྱི༔ ངང་ལ་རྩོལ་མེད་བླང་དོར་བྲལ༔ ཞེས་སོ། །རྟོགས་གོམས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་གཞི་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ནི་སྤངས་ ཐོབ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། ཉང་གཏེར་ལས། གཞན་ནས་འ ཐོབ་ཏུ་མེད་དེ་འབྲས་བུའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན༔ ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་མཉམ་ལངས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། སྔར་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ལྷར་ལངས་པའི་རྒྱུན་དེ་ལས་སྣང་གྲགས་འགྱུ་གསུམ་ལྷ་སྔགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་ཡང་ཡང་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དེའི་ངང་ལས་འདོད་ཡོན་གྱི་རོལ་པ་མཐའ་དག་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར་ཏེ། ཚོགས་གཏོ ར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འབད་པར་བྱ་ཞིང་། གཞན་ཡང་ནང་གི་སྲེག་བླུགས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ཟས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྔར་གྱི་འོད་གསལ་དུ་བསྡུ་ཞིང་ལྡང་བ་གཉིད་འཐུག་དང་རྨི་ལམ་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཉལ་བ་དང་ལྡང་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དངོས་གཞི་སྐྱེ་བ་མེད་པ། རྗེས་བསྔོ་བས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་ལྷའི་སྣང་ཞེན་ལ་བསླབ་པ་ཡན་ཆད་མཉམ་བཞག་གི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལས་ལངས་པ་ངག་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་བས་བཟླས་པའང་མཉམ་ལངས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བསྡུས་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་ལྷ་སྔགས་འོད་གསལ་གསུམ་ཀ་མཉམ་བཞག་དང་། དེ་ལས་ལངས་པའི་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་མཉམ་ལངས་སུ་བྱས་པ་སྟེ་ཞེ་འདོད་ཐ་དད་པས་གཉིས་ཀ་མི་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་རྣམས༔ ཕྱི་སྒྲུབ་བསྙེན་པའི་མན་ངག་གོ༔ ས་མ་ཡ༔ ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་མཎྜལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་། དངོས་གྲུབ་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་བསྙེན་པའི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཚིག་ཉུང་ངུས་གསལ་བར་སྟོན་པའི་མན་ངག་གོ །ས་མ་ཡ་ནི་གསང་རྒྱས་འདེབས་པའོ། །༈ གཉིས་པ་ནང་སྒྲུབ་ལའང་བསྟན
Chinese
在第六个次第中，因为没有所思所缘，所以，远离能取所取的自性明觉，以无缘的方式自现，这被说是禅修的殊胜之处。如是说。永远不要脱离见修的状态，谨慎地长期保持和修习，将一切显现和行为都作为大乐俱生智慧的助伴来携带和行持，这就是行持。如是，乔旺之甚深精华汇集续部中说：大悲的行持是，空性与悲心无别的状态中，无勤取舍。如是说。通过证悟和串习的结合，对基位本身如实证悟而获得稳固，就是舍弃。
English
In the sixth stage, because there is no object of thought, the self-awareness free from grasping and fixation, appearing naturally in a non-objective manner, is said to be the supreme meditation. Thus it is said. Never straying from the state of view and meditation, diligently maintaining and practicing it for a long time, carrying and practicing all appearances and actions as companions of the co-emergent wisdom of great bliss, that is the practice. Thus, in the Condensed Essence Tantra of Chöwang, it says: The practice of great compassion is, in the state of emptiness and compassion being inseparable, without effort, free from acceptance and rejection. Thus it is said. Through the union of realization and familiarization, gaining stability in realizing the ground itself as it is, is abandonment.
Tibetan
་བཤད་བསྡུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མདོར་བསྟན་ནི། ནང་ལྟར་ལུས་ལ་འགོད་པ་ནི༔ ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་གཉིས་ཏེ། སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞིའོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་ འགྲོའི་སྦྱོར་བ་ལེགས་སོང་ནས༔ ཞེས་པ་སྟེ། ཕྱི་སྒྲུབ་སྔ་ཐུན་ལ་གྲོལ་བའི་ཉིན་དེ་ཀའི་དགོང་ཐུན་ནམ། ཡང་ན་དེ་ཉིན་ངལ་གསོས་ལ་སང་གི་དགོང་ཐུན་ནས་བརྩམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲུབ་རྫས་བཤམ་པ་ནི། ཕྱི་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་ནང་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིན་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་གཏོང་བའི་ཕྱག་བཞེས་ལྟར་བཤམ་བཀོད་རྣམས་ཀྱང་སྔར་ཆབས་ཅིག་ཏུ་གྲུབ་མོད། སྐབས་འདི་ཉིད་དུའང་མཆོད་གཏོར་གསོ་བ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་དམ་རྫས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་འདུ་བྱ་ཞིང་། གཞན་དུ་ཕྱི་ནང་གི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་མ་ཁོམ་པས་ནང་སྒྲུབ་ཕྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཅའ་གཞི་རྣམས་ཚང་བར་བསགས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བཤམ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་མཚམས་གཅོད་སྲུང་འཁོར་སྔོན་འགྲོའི་བྱ་བ་འཇུག་ལྡོག་གི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཐུན་འགོ་སོ་སོར་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་རིམ་པ་སྔར་ཕྱི་སྒྲུབ་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་ལེགས་པར་སོང་ནས་དངོས་གཞིའི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཉམ་བཞག་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་། མཉམ་ལངས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐུ་ཕྱག་རྒྱ། གསུང་བཟླས་པ། ཐུགས་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ། བསྐུར་རློབ་ཡེ་ཤེས་པ་བསྟིམ་པ། ལྷའི་སྣང་ཞེན་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གསུམ་སྟེ། གང་ལ་འགོད་པའི་གཞི། དེ་ལ་འགོད་པའི་ལྷ། ཇི་ལྟར་འགོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ཉིད་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྐུ༔ ཕྱི་སྒྲུབ་ལྟ་བུར་གསལ་བ་ཡི༔ ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་འཛིན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྙིང་རྗེ་མཁའ་ཁྱབ་ཏུ་སྒོམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྣང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན། རང་རིག་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཧྲཱིཿཡིག་དམར་པོར་སྒོམ་པ་རྒྱུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། དེའི་ངང་ལས་ས་ཕྱོགས་འདི་དག་བདེ་བ་ཅན་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱན་བཀོད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དབུས་སུ་པད་ཉི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རྒྱུའི་ཧྲཱིཿཡིག་བབས་ཏེ་བཞུགས་པ་ལས་མཆོག་ གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་བདེ་གཤེ
Chinese
释说总摄三者中，第一、略说为：如内一般安住于身上，此句是也。第二、广说有二：加行和正行。第一者：前行加行善妙成，此句是也。外修前行解脱之日当天的晚课，或者当天休息，从次日的晚课开始也可以。尤其陈设修法物品是，按照外修之后内修移至同一坐垫上的惯例，陈设布置等也早已一同完成。此时也应广集供品、食子和会供品等。其他情况下，内外修法二者若不能在同一坐垫上完成，则内修延后修持，此时需完整积聚不共的器具，如法陈设。之后，结界、守护轮等前行事务，以及入、返的加行等，如前在外修中所述，在各课首善妙完成之后，便进入正行的次第。第二者有二：等持瑜伽和起座瑜伽。第一者有三：身手印、语念诵、意圆次第瑜伽。第一者有三：以三摩地生起坛城，迎请融入智慧尊，修习对本尊之显现的执着。第一者也有三：所安住之基，于彼安住之本尊，如何安住之方式。第一者：自性大悲尊之身，如外修般明观是也。一切法皆安住于不可思议、离戏、大空性之状态，是为如实性三摩地。对于未能如是证悟之有情，修习无执如幻之慈悲，周遍虚空，是为周遍显现三摩地。自明空性无二之自性，观想为红色赫利（藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉字字面意思：舍）字，是为因之三摩地。于彼状态中，此等处所如极乐世界般，自性任运成就之佛刹，于功德庄严超胜之中央，莲花日月之垫上，因之赫利（藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉字字面意思：舍）字降临安住，化现为三宝之自性安乐逝
English
Among the three explanations and summaries, the first, the summary, is: "Like the inner, abide on the body," this is it. The second, the detailed explanation, has two parts: preparation and the main practice. The first is: "The preliminary preparation is well done," this is it. On the evening session of the day when the outer practice is completed in the morning session, or if you rest that day, you can start from the evening session of the next day. In particular, the arrangement of the practice materials is as follows: According to the practice of moving the inner practice to the same cushion after the outer practice, the arrangements have already been completed together. At this time, offerings, torma, and tsok substances should also be widely gathered. Otherwise, if the two practices, outer and inner, cannot be completed on the same cushion, then the inner practice is postponed. At that time, the uncommon instruments must be fully gathered and arranged properly. Then, the preliminary activities of demarcation and protection circles, and the preparations for entering and returning, etc., as explained in the previous outer practice, are well completed in each session, and then enter the stage of the main practice. The second has two parts: the yoga of meditative equipoise and the yoga of rising from meditation. The first has three parts: body mudra, speech recitation, and mind completion stage yoga. The first has three parts: generating the mandala with samadhi, inviting and merging the wisdom deity, and training in the attachment to the appearance of the deity. The first also has three parts: the basis on which to abide, the deity who abides on it, and the way of how to abide. The first is: "The body of the self-nature great compassion," appearing clearly like the outer practice, this is it. All dharmas abide in the state of inconceivable, free from elaboration, great emptiness, which is the samadhi of suchness. For sentient beings who have not realized this, cultivate unattached, illusory compassion, pervading the sky, which is the samadhi of pervasive appearance. The self-nature of self-awareness, emptiness, and non-duality, visualize as a red HRIH (藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉字字面意思：舍) syllable, which is the samadhi of the cause. In that state, these places are like the Pure Land of Sukhavati, the spontaneously accomplished Buddha-field of self-nature, in the center of the excellent adornment of qualities, on the lotus sun and moon cushion, the HRIH (藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉字字面意思：舍) syllable of the cause descends and abides, transforming into the nature of the Three Jewels, the Bliss Gone One.