Tibetan
་ཕྱིན་ཆད་དྲན་པས་སླེབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་སྐབས་སྐབས་སུ་གཏོང་ཞིང་། ཅི་ཡང་བསམ་དུ་མེད་པའི་ངང་ནས་རིག་པ་ཁོང་གྲིིམ། སེམས་གནས་སམ་མི་གནས། འཕྲོའམ་མི་འཕྲོ་སྙམ་དུ་དྲན་ཤེས་ཀྱི་བྱ་ར་ཡང་ཡང་བཏང་བས་འོག་འགྱུ་རྒྱ་འབྱམས་ཀྱིས་སོང་བ་དེ་ཇེ་ཆུང་ཇེ་ཆུང་དུ་སོང་ནས་མི་རིང་བར་སངས་འགྲོ་ཞིང་། གཞན་ཡང་རིག་པ་གཡེར་ཞིང་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་པ་ལ། ཟས་ཁམ་གཅིག་ཟ་ཡུན་ཙམ་ཞིག་བསྒོམ་པའི་རྩོལ་བ་དོར་རྗེས། རང་གི་ལུས་འདི་རྡོ་ནག་པོ་རབ་ཏུ་ལྕི་བ་སྣུམ་པའི་མདངས་ཅན་རོ་སྨད་ལྕི་ཐེན་བྱེད་པ་ཞིག་ཏུ་དར་ཅིག་བསྒོམས་ ཏེ། དེ་ནས་སྔར་བཞིན་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་བཞག་པས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ལྟར་ཡང་། འདས་མ་འོང་གི་སྐྱེལ་བསུ། ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་ལའང་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དཔྱད་སྒོམ་དང་། སྐྱེ་མེད་ཡིན། སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པ་སོགས་བློས་བཅད་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་རྣམས་སྤངས་ནས་ཟབ་མོ་དམིགས་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་སྔར་བཞིན་མཉམ་པར་གཞག་ལ་ཡང་ཡང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དཔལ་ཤ་བ་རིས། གང་ལའང་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཉམས་སུ་བླང་། །དྲོད་རྟགས་ལ་སོགས་འདོད་མི་བྱ། །སྒོམ་དུ་མེད་པར་བསྟན་མོད་ཀྱང་། །ལེ་ལོ་བཏང་སྙོམས་དབང་མི་བཏང་། །རྒྱུན་ཏུ་དྲན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་དང་པོ་ཉིད་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་གོམས་པས་ཞི་གནས་ཙམ་ཞིག་འགྲུབ་ཏུ་ཆུག་ནའང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་མི་སྣང་བས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཐབས་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་སྲིད་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་མ་རིག་པ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་གོམས་པར་བསླབས་པས་ཇི་ཞིག་ན་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷག་མཐོང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། གཞན་དུ་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི། དེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ལུས་ངག་སེམས་ནི་དབེན་པ་ལས། །མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་སྐྱེ་བར་ངེས། །མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་སྐྱེས་པ་ཡིས། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་ཉིད་ནི། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་མ་ཡི
Chinese
以后时时生起要以正念达到的强烈愿望，在什么也不想的状态中，收摄觉性，反复进行心是否安住、是否散乱等觉知观察，这样一来，下行的散乱就会越来越小，不久便会清醒。另外，对于觉性散乱、片刻也不安住的状态，在舍弃了仅仅用吃一口饭的时间来修习的努力之后，暂时观想自己的身体如同一块非常沉重、具有油润光泽、下半身沉重压迫的黑石头。 然后像以前一样安住在无散乱的状态中，就能安住了。无论如何，抛弃对过去未来的迎接，以及对现在觉性的分别观察，还有诸如“无生”、“空性”等以理智决定的分别念，像以前一样在甚深无缘的法界中安住，并反复一心一意地修习。如尊者夏瓦日说：“对任何也不视为过失，什么也不是地受持，不希求暖相等验相，虽然开示了无修，也不放任懈怠和散乱，要恒常以正念成办。”这里有些人一开始就习惯于无分别，即使能够成就止观，但由于不重视以各别自证智来分别观察的胜观修习，因此没有证悟二无我的方法。如果没有证悟二无我，那么作为轮回根本的无明就不会退转。对此回答说：没有过失。像这样，通过习惯于无分别的等持的修习，什么时候才能证悟无分别的智慧胜观呢？那本身就是各别自证智。如果只是分别念，那么它所分别观察的空性就被说成是没有实义的。就第一种情况而言，说：身语意从寂静处，决定生起无分别等持，由生起无分别等持，将生起无分别智慧。就第二种情况而言，说：蕴聚分别空性，如水树般无有实义，具有一切相的最胜空性，不会变成那样。
English
Henceforth, generate a strong aspiration to reach it with mindfulness from time to time. In a state of not thinking about anything, gather awareness. Repeatedly observe with awareness whether the mind is abiding or not abiding, whether it is scattering or not scattering. In this way, the downward scattering will become smaller and smaller, and soon you will become clear. Furthermore, for a state where awareness is scattered and does not abide for even a moment, after abandoning the effort of meditating for just the time it takes to eat a mouthful of food, temporarily contemplate your own body as a black stone that is extremely heavy, has a smooth luster, and makes the lower body heavy and oppressive. Then, by resting in the state of non-elaboration as before, it will become stable. In any case, abandon welcoming the past and future, as well as analytical meditation that examines the present awareness, and intellectual discriminations decided by the intellect, such as "unborn" and "emptiness." As before, rest in equanimity in the profound, objectless expanse, and repeatedly meditate with one-pointedness. As the venerable Shavaripa said: "Do not regard anything as a fault, and take up what is not anything. Do not desire signs of warmth and so on. Although it is taught as non-meditation, do not indulge in laziness and distraction. Always accomplish it with mindfulness." Here, some people may become accustomed to non-conceptualization from the very beginning, and even if they can achieve shamatha alone, they do not value the vipashyana practice of analyzing with individual discriminating wisdom. Therefore, there is no way to realize the two selflessnesses. If the two selflessnesses are not realized, then the ignorance that is the root of samsara will not be reversed. In response to this, there is no fault. In this way, by training in the practice of non-conceptual samadhi, when will one realize the non-conceptual wisdom of vipashyana? That itself is individual discriminating wisdom. If it is only conceptualization, then the emptiness that it analyzes is said to be without essence. In the first case, it is said: "From solitary places of body, speech, and mind, non-conceptual samadhi will definitely arise. From the arising of non-conceptual samadhi, non-conceptual wisdom will arise." In the second case, it is said: "The emptiness that analyzes the aggregates is like a water tree, without essence. The most excellent emptiness that possesses all aspects will not become like that."