Tibetan
་ཁོ་ནར་སྐྱེ་དགུ་རྣམས། །བདེར་གནས་ས་འཛིན་རྩོད་པ་མེད། །དེར་ནི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྤང་བྱའི་ཆོས་ནི། སྒོ་གསུམ་མི་དགེ་བའི་ལས་བཅུ་སྤང་དགོས་པར་མ་ཟད། བརྟན་པ་ཅུང་ཟད་མ་ཐོབ་བར་དེ་སྲིད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནོད་ན་དགེ་བའི་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་དང་སྐོར་བ། ངག་གི་ཁ་ཏོན་དང་སྔགས་བཟླ་བ། ཡིད་ཀྱི་ཐོས་བསམ་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་སོགས་ཀྱང་རེ་ཞིག་སྤང་དགོས་ན། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་བྱ་བྱེད། ལུས་ཀྱི་འགྲོ་འདུག ངག་གི་སྨྲ་བརྗོད། ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་རྟོག་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱིས་དབེན་པས་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཞིག་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་འཛག་བདེ་སྤངས་ཏེ་རྟག་ཏུ་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་དགོས་ཤིང་། ཐ་ནའང་ཁྲིད་མ་གྲོལ་བར་དུ་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་འཕོ་བའི་བདེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀུན་ལ་གཅེས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཆོས་གསུམ་ལ། དང་པོ་ཡིད་ཀྱི་རེ་བ་སྤང་དགོས་ཏེ། བསམ་གཏན་ཆོས་དྲུག་ལས། རེ་བ་སྟོབས་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །རེ་བ་མེད་པ་བདེ་བའི་མཆོག །རེ་བ་རེ་བར་མི་བྱེད་པ། །བདེ་བར་གཉིད་ལོག་སེར་སྐྱ་མོ། །ཞེས་སེར་སྐྱ་མོས་མཛའ་བོ་དང་འདོད་པའི་དུས་བཏབ་པ་ལས། ནམ་སྟོད་ལ་ཁོ་ཡོང་དུ་རེ་བས་གཉིད་བཅག །ནམ་སྨད་ལ་རེ་ཐག་ཆོད་པས་གཉིད་དུ་བདེ་འབོལ་གྱིས་སོང་བ་ལྟར། ཆོས་དང་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་གང་ལ་རེ་བ་བྱས་ཀྱང་རེ་བ་བཞིན་མི་འགྲུབ་པས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རེ་བ་སྤང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནོར་གྱི་གསོག་འཇོག་སྐྱེད་འཕེལ་སོགས་ཀྱང་སྤང་དགོས་ཏེ། ཟང་ཟིང་ཕྱིར་ནི་རྩོད་འགྱུར་ཞིང་། །ཟང་ཟིང་མེད་ན་བདེ་བའི་མཆོག ། ཆུ་སྐྱར་གྱིས་ནི་ཉ་རོ་དག །སྤངས་པའི་བདེ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཆུ་སྐྱར་གྱིས་ཉ་རོ་རྙེད་པ་ལ་ཆུ་སྐྱར་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འཕྲོག་པའི་ཕྱིར་དེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཉ་རོ་དེ་བོར་བས་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ཁྱིམ་ཐབས་ཀྱང་སྤང་དགོས་ཏེ། མ་སྤངས་ན་བུད་མེད་ཀྱི་བྱ་བས་གཡེངས་ནས་དགེ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱིམ་གྱི་རྩོལ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། །ནམ་ཡང་བདེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །སྦྲུལ་གྱིས་གཞན་གྱི་གནས་མཐོང་ནས། །ཞུགས་པས་བདེ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྦྲུལ་གྱིས་རང་གི་ཚང་དུ་ཉལ་བས་ཕྲུག་གུ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་ན་ཚང་གཞན་ཞིག་ཏུ་ཕྱིན་པས་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི།
Chinese
仅仅在那儿，众生才能安乐居住，土地没有争端。在那里，瑜伽士应当修行。第二部分分为两点。第一点是应舍弃的法：不仅要舍弃身语意三门的不善业十事，而且在尚未获得少许稳固之前，只要对禅定有损害，即使是善行，如身体的顶礼和绕行，语言的诵读和念咒，以及意念的闻思之分别等，也应暂时舍弃。更何况是不置可否的行为，身体的行走坐卧，语言的谈论，以及意念的错乱分别呢？因为远离了这三者，就不需要依赖身语意三门的享受，并且要舍弃世间法的漏失之乐，恒常安住于梵行。甚至在开示未结束之前，安住于此，据说是不依赖于迁变的安乐。在所有这些之中，最重要的是应舍弃的三种法。第一，应舍弃心中的期望。如《禅定六法》中所说：“期望强大即痛苦，无期望乃安乐之极。不期望任何期望，如贫女安眠。”就像贫女与爱人约定时间，上半夜因期望他来而无法入睡，下半夜因断绝希望而安稳入睡一样。无论对佛法还是世间的圆满抱有期望，都因期望无法实现而产生痛苦，因此应舍弃期望。第二，也应舍弃财富的积攒、储蓄和增长等。因为财富会引发争端，无财富乃安乐之极。正如鸬鹚找到鱼尸，其他鸬鹚为了抢夺而追逐，因此感到痛苦，而舍弃鱼尸后便获得了安乐。第三，也应舍弃家庭生活。如果不舍弃，就会因女性的事务而分心，从而使善行衰退。家庭的劳作即是痛苦，永远不会变得安乐。正如蛇在自己的巢穴中睡觉时，受到幼蛇的骚扰，于是前往其他巢穴而获得安乐。第二，应依止的法是：
English
Only there can beings live in peace, and the land has no disputes. There, yogis should practice. The second part has two points. The first is the Dharma to be abandoned: Not only should the ten non-virtuous deeds of body, speech, and mind be abandoned, but until some stability is gained, if it harms samadhi, even if it is a virtuous act, such as prostrations and circumambulations of the body, recitations and mantra repetitions of speech, and the discrimination of hearing and thinking of the mind, etc., should also be temporarily abandoned. What need is there to mention actions that are neither virtuous nor non-virtuous, the walking and sitting of the body, the talking of speech, and the deluded thoughts of the mind? Because one is separated from these three, one does not need to rely on the enjoyment of the three doors, and one must abandon the leaking pleasures of worldly life and always abide in pure conduct. Even until the instructions are not finished, abiding in this is said to be independent of the happiness of change. Among all these, the most important are the three dharmas to be abandoned. First, one must abandon the hope of the mind. As it is said in the Six Dharmas of Meditation: "Hope is powerful, it is suffering; no hope is the supreme of happiness. Not hoping for hope, like a poor woman sleeping peacefully." Just as a poor woman makes an appointment with her lover, and cannot sleep in the first part of the night because she hopes he will come, and in the second part of the night she sleeps soundly because she has given up hope. Whether one hopes for Dharma or worldly prosperity, because the hope is not fulfilled, it causes suffering, so one should abandon hope. Second, one should also abandon the accumulation, storage, and increase of wealth, etc. Because wealth causes disputes, no wealth is the supreme of happiness. Just as when a cormorant finds a fish corpse, other cormorants chase it in order to snatch it, so it feels pain, but when it abandons the fish corpse, it obtains happiness. Third, one should also abandon household life. If one does not abandon it, one will be distracted by the affairs of women, which will cause virtue to decline. The labor of household is suffering, and will never become happiness. Just as when a snake sleeps in its own nest, it is disturbed by its young, so it goes to another nest and obtains happiness. Second, the Dharma to be relied upon is:
Tibetan
སྤྱིར་ཡང་དག་པའི་བླ་མ་སྒོམ་ཉམས་ཅན་དང་། སྡིག་དང་མ་འདྲེས་པའི་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད། འདིར་བསྐྱེད་རིམ་དང་འབྲེལ་བར་བསྙེན་སྒྲུབ་ལས་གསུམ་བྱེད་པར་འདོད་ན་སྒྲུབ་ཐབས་བཞིན་དུ་སྒོས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱང་ཚོགས་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། ཁྱད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པའི་རྐྱེན་ལུས་ཀྱི་ངལ་དུབ་དང་དྲག་ཤུལ། ངག་གི་ལོང་གཏམ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་བཅད་དེ་དལ་བ་གསུམ་བསྟེན་ནས། རྣལ་འབྱོར་ལ་གཞོལ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་ཞེ་དམ་དྲག་པོ་བཅའ། དེའང་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ག སུམ་ལས། དང་པོ་དབེན་པའི་གནས་བསྟེེན་དགོས་ཏེ། རྔོན་པས་ནགས་སུ་སོང་གྱུར་ནས། །རི་དྭགས་འཚོལ་བར་བརྩམ་པ་ན། །དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་གནས་བཅས་འགྱུར། །ཞེས་རྔོན་པས་ནགས་སུ་རི་དྭགས་གཤོར་དུ་ཕྱིན་པ་ན་དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་བསྡད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་ཤུགས་སུ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་གནས་དབེན་ཡང་སེམས་འདུ་འཕྲོས་མ་དབེན་ན་ལུས་སྒོམ་ཆེན་པ་དང་སེམས་ཚོང་འདུས་པའི་དཔེ་ལྟར་འགྱུར་བས་སེམས་དབེན་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། འདིར་ནི་རྒྱལ་པོའི་དཔུང་ཚོགས་བཞིའི། །དམག་དཔུང་ གིས་ནི་བསྐོར་བ་དག །དམིགས་པ་རབ་ཏུ་བརྟན་པས་ན། །མདའ་མཁན་གྱིས་ནི་མ་མཐོང་བཞིན། །ཞེས་མདའ་མཁན་སྨྱུག་མ་སྲོང་བ་ལ་སེམས་འཇུར་བས་ཉེ་འཁོར་དུ་དམག་དཔུང་ལྷགས་པའི་ཁུ་སྒྲ་དང་གཏུག་ཆོམ་སོགས་མ་ཚོར་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་བརྟན་པོ་ཐོབ་པ་ལ་རང་གཅིག་པུར་གནས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། མང་པོ་རྟག་ཏུ་འཐབ་འགྱུར་ཏེ། །གཉིས་པོ་དག་ཀྱང་འགྲན་ཟླར་འགྱུར། །གཞོན་ནུ་མ་ཡི་གདུ་བུ་བཞིན། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུར་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་གཞོན་ནུ་མ་གཅིག་གིས་ལག་གདུབ་མང་པོ་དང་བཅས་ཙན་དན་བརྡར་བས་གདུ་བུ་རྣམས་འཁྲོགས་ནས་མ་བདེ། རིམ་པར་ཕུད་ནས་གཉིས་དང་བཅས་ཏེ་བརྡར་ཡང་འཁྲོག་པས་མཐར་གཅིག་བཅུག་སྟེ་བརྡར་བས་བྱ་བ་འགྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ཁྱད་པར་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོར་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེེན་དགོས་པ་ལས། སྤང་བྱའི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང་ནི་མན་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཉམས་ལེན་ལ་མི་སྤྲོ་བའི་ལེ་ལོ་དང་། སྤྲོའང་བསྒོམ་བྱའི་ཚིག་དོན་བརྗེད་པ་གཉིས་སོ། །དངོས་གཞི་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་གདམས་ངག་མ་བརྗེད་པར་སྒོམ་ཡང་བྱིང་རྒོ
Chinese
总的来说，要依靠具有修行经验的如法上师，以及不与罪恶混杂的生活资具。如果想要与生起次第相关联地进行念诵、修持、事业三者，那么就必须像修法仪轨中说的那样，聚集各自的资具。特别是为了使禅定稳固，要断绝身体的劳累和剧烈运动，断绝语言的闲谈，断绝意念的分别念，依止三种闲暇，下定决心精进于瑜伽。其中，所要依止的三种法，第一是依止寂静处。如云：“猎人入于林，开始寻觅兽，见寂静之功德，即于彼处而安住。”意思是说，猎人进入森林去猎杀野兽，因为看到了寂静的功德而安住下来，就像这样，禅定自然而然地生起。第二，即使住所寂静，如果内心不寂静，就会像身体是修行人，内心却在做生意一样，所以内心的寂静非常重要。如云：“此处国王之四军，军队环绕于四周，然因专注极稳固，射箭者亦未曾见。”意思是说，射箭者专心致志地矫正箭杆，以至于没有听到军队到来的声音以及撞击声等。第三，要获得稳固的专注，必须独自一人安住。如云：“众多恒时起争斗，二者亦成竞争敌，如少女之手镯，应独自一人而住。”意思是说，一个少女带着许多手镯摩擦檀香，手镯互相碰撞而不舒服。逐渐取下手镯，剩下两个一起摩擦也会碰撞，最后只戴一个手镯摩擦，事情才能完成。第三，特别是为了对治五种过失，需要依止八种对治法。其中，所要断除的五种过失是，如《中边分别论》所说：“懈怠与及诸教授，忘失及与沉掉等，不作行及作行，此等立为五过失。”意思是说，对于禅定的修习产生障碍的是，不乐于修行的懈怠，以及即使乐于修行也忘记所修之词义。对于正行产生障碍的是，即使没有忘记教言而修习，也会产生沉掉。
English
In general, one should rely on a qualified lama with meditative experience and means of livelihood untainted by sin. If one wishes to engage in the three activities of recitation, practice, and action in connection with the generation stage, then one must gather the individual implements as described in the sadhana. In particular, in order to stabilize samadhi, one should cut off physical fatigue and strenuous activity, idle talk, and mental proliferation, and cultivate the three leisures. One should make a strong commitment to engage in yoga. Among the three dharmas to be relied upon, the first is to rely on a solitary place. As it is said: "The hunter goes into the forest, and begins to search for game. Seeing the benefits of solitude, he settles there." This means that the hunter went into the forest to hunt animals, and because he saw the benefits of solitude, he stayed there, and samadhi arose spontaneously. Secondly, even if the place is solitary, if the mind is not solitary, it will be like the body of a great meditator and the mind of a merchant in the marketplace. Therefore, it is important to have a solitary mind. As it is said: "Here, the king's four armies surround him, but because his focus is so firm, the archer does not see them." This means that the archer is so focused on straightening the arrow shaft that he does not hear the sound of the army arriving or the sounds of battle. Thirdly, in order to obtain stable focus, one must live alone. As it is said: "Many always fight, and two become rivals. Like a young woman's bracelets, one should live alone." This means that when a young woman rubs sandalwood with many bracelets on her arm, the bracelets clash and she is uncomfortable. Gradually, she takes off the bracelets, and even when she rubs with two bracelets, they clash. Finally, she puts on only one bracelet and rubs, and the task is accomplished. Thirdly, in particular, in order to counteract the five faults, one needs to rely on the eight antidotes. Among the five faults to be abandoned, as it says in the Madhyantavibhāga: "Laziness and the instructions, forgetfulness, sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults." This means that what obstructs the practice of samadhi is laziness, which is not enjoying the practice, and forgetting the meaning of the words to be meditated upon even when one enjoys the practice. What obstructs the main practice is sinking and excitement, even when one practices without forgetting the instructions.
Tibetan
ད་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྱིང་རྒོད་གཉིས་བྱུང་བའི་ཚེ་གཉེན་པོ་འདུ་མི་འབྱེད་པ་དང་། བྱིང་རྒོད་སྤོང་ཞིང་གནས་ཀྱང་ཧ་ཅང་གཉེན་པོའི་འདུ་བྱེད་སྟོབས་ཆེ་ན་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་ལྔའོ། །ཉེས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། དེ་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་པས་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད། འདུན་རྩོལ་དད་པ་ཤིན་སྦྱངས་བཞི་སྟེ། གདམས་ངག་བསྒོམ་པ་ལ་རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་འབད་རྩོལ་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འདུན་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་དང་། སྒོ་གསུམ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཤིང་ལས་སུ་རུང་བ་ནི་ རྩོལ་བའི་འབྲས་བུའོ། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལྷག་མ་བཞི་ནི། གདམས་ངག་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོར་ཚིག་དོན་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་འབྱུང་མི་འབྱུང་རྟོག་པའི་ཤེས་བཞིན། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ཚེ་དེ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ། བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་ཚེ་ཧ་ཅང་གཉེན་པོ་སྟོབས་ཆེས་པའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་འདུ་མི་བྱེད་པས་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བརྒྱད་པོ་གདམས་ངག་བསྒོམ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བས་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། ༈ །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་སྒོམ་པའི་རིམ་པས་ཟབ་མོའི་རྟེན་འབྲེལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཁྲིད་པ་ནི། གནད་ཐེམས་ལས། དངོས་གཞི་ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་རྩལ༔ སྐྱེད་བྱེད་མྱུར་བའི་ལམ་གྱི་སྒོ༔ ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དངོས་གཞིའི་ལམ་གྱི་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་ཡིན་པས་དང་པོར་བཤད་གྲུབ་ནས། གཉིས་པར་བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པ་སྟེ༔ ཞེས་པས་ད་ནི་འདིར་རྩ་བའི་ས་བཅད་གཉིས་པ་དངོས་གཞིའི་དོན་འཆད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལམ་གྱི་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། སྦྱང་བྱ་མ་དག་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡིན་པས། དེ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་ཀུན་བརྟགས་གློ་བུར་བའི་ཆ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་ས་བོན་གྱི་ཆ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པས་སྦྱོང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རིམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམས་པས་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ