Tibetan
་སུ་ལ་ཟློ་བའམ་ཕུགས་གཏུགས་པ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་གཏན་ལ་ཕབ་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བཤད་ན། རུས་ཉང་ཊིཀ་ཆོས་དབང་དངོས་སློབ་སྨན་ལུང་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའི་གསང་སྙིང་འགྲེལ་བ་དང་། སྨིན་ལོ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ལུང་གི་དགོངས་པར་ཡང་འགྲིགས་སོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་ཚུལ་སྒྲ་མཐུན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ཀའི་དོན་སྤགས་ལ། ཉོན་མོངས་རང་སྤྱིའི། མཐའ་དང་བྲལ་བའི། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི། མཚོན་པ་དཔེའི་གཏན་ཚིགས་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་ཆོས་ཅན། དེ་ཐུན་མོང་ལྟར་ན་སྤང་བྱར་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་ངོར་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ་འཆིང་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཆར་དུ་དཔྱད་བཟོད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་སྟེ། དུག་ལྔ་ལ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་འཇོག་པ་འོག་མ་དང་མཐུན་ཡང་། འཇོག་ལུགས་དོན་ངོས་འཛིན་མི་མཐུན་ཏེ། འོག་མའི་ལུགས་ལ། དུག་ལྔ་དེ་དག་རང་ལྡོག་ཉོན་མོངས་ཡིན་པའི་དོན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་རྣམ་པ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། གཏི་མུག་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ། ཞེ་སྡང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ། ང་རྒྱལ་ཁེངས་པ། འདོད་ཆགས་ཡུལ་ལ་སྲེད་པ། ཕྲག་དོག་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་མི་བཟོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞིང་། འདིར་ཉོན་མོངས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཉོན་མོངས་རང་སྤྱིའི་འཆར་གཞི་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་དང་། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་རིག་པ་རང་གི་སྣང་བའམ་ཆོ་འཕྲུལ་སྟེ་སྒྱུ་མའི་རྩལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས་མ་འདས་ཏེ། རིག་པའི་ཆ་ཤས་རེ་སྲོག་ཏུ་མ་སོང་བ་མེད་བར་འདོད་པས་མདོ་ལས་འཕགས་ཞེས་གསུངས་ཏེ༑ ཕྱི་མའི་ཉོན་མོངས་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མདོ་ལྟར་གཞི་ལྡོག་དང་མཚན་གཞི་དོན་གཅིག །མཚན་ཉིད་དང་དོན་ལྡོག་དོན་གཅིག་པའི་དོན་ལྡོག་ལ་མི་བྱེད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་དེ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། ཉོན་མོངས་པའི་དེ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལུགས་ལ་སྔར་གཞི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལྡེབ་༤༨སྲིབ་ཕྲེང་༣ནས་བཤད་པ་དྲན་པར་བྱའོ། །བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་མདོ་ལུགས་ཡང་འདིར་མི་བཞེད་པ་མིན་ཡང་། འདིར་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་ལམ་བྱེད་གང་གིས་ལམ་དུ་བྱེད་ན་ཡེ་ཤེས། གང་དུ་ལམ་དུ་བྱེད་ན་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཀློང་དུ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་ ནས་ལམ་དུ་བྱེད་དགོས་ཀྱི་སྐབས་དོན་གཙོ་བོ་ཕྱི་མ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་འོག་མ་མདོ་དང་མི་མཐུན་པའི་འཕགས་ཆོས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐུན་མོང་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་བདེན་མེད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྟག་ཆད་སོགས་མཐར་འཛིན་གྱི་མཐའི་སྤྲོས་པ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། གནས་ལུགས་འཇལ་བྱེད་རིགས་ཤེས་ཡང་དག་པར་ཆ་ཅན་ཆ་ཤས་གང་ཡང་དཔྱད་བཟོད་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་དུ་སྟོང་ཉིད་ལ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་མཐའ་གང་ཡང་མེད་པ་དང་སྒྲ་མཐུན་ཡང་། འདིར་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་སེམས་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ལམ་གྱི་དགག་བྱའི་མཐའི་རྟོག་པ་གང་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མི་རྒྱུ་བར་གོང་གི་རྟགས་སྦྱོར་གྱིས་སྟོན་དགོས་པས་སྤགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་མེད་དེ། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཁྱད་ཆོས་ཆ་ཤས་དུ་མ་དང་ལྡན་པས་བརྟག་ན་ཆ་ཅན་བུམ་པ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་བ་ལྟར་ན། འབྱུང་ཆེན་རགས་པར་སྣང་བ་རྣམས་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཆ་ཤས་ཕྱེ་ན་མི་རྙེད་པའི་རིགས་པས་འགོག་པ་དང་སྒྲ་མཐུན་ཡང་། འདིར་རྒྱུ་མཚན་དེས་ཆོས་དེ་དག་བཛྲ་མཱུྃ་གྱི་དེ་ཉིད་བཞིན་སྟོང་གསལ་ཟུང་འཇུག་གི་འོད་གསལ་གྱི་དབྱིངས་སུ་བསྟིམ་པར་བྱེད་པས་འཕགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནམ་མཁའ་བཞིན། ཞེས་པ་ལྟ་བུར་གཞུང་སྤྱིའི་དཔེ་དོན་སྦྱོར་ཚུལ་དང་སྒྲ་མཐུན་ཡང་། འདིར་ནམ་མཁའི་བརྡ་ཐབས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མཚོན་པ་ཙམ་ལས་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་མ་ཡིན་པས་སྤགས་ཞེས་ཟེར་རམ་དཔྱད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཚིག་དོན་མི་མཐུན་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། སེམས་ཅན་ཐ་མལ་པ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཉིད་ལྷག་པའི་བདེན་གཉིས་དབྱིངས་ཅིར་ཡང་མིན་པ་དང་སྣང་བ་ཅིར་ཡང་ཡིན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ལྷག་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་གནད་གསང་མཐར་གཏུག་ན་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཐུག་ཅིང་། སྣང་བའི་དངོས་པོ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་ཡུལ་རྟེན་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུའི་མིག་འཕྲུལ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་ ལྟ་བུར་ཡོད་པས་དེས་རང་རེ་མ་ཟད་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་སྣང་བ་ལྟར་མི་སྟོང་པར་མགོ་རྨོངས་ནས་དབྱིངས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཁྲུལ་
Chinese
如果像这样讲述确定谁是倾诉或归宿的伟大者的次第，那么，这与娘氏教法自在的亲传弟子曼隆不动金刚的《秘密心髓释》以及敏林大尊者的口诀之意也相符。第二，陈述所立和能立的方式，声音相符的所立和能立二者的意义是：烦恼自共相的，离边的，分别的，象征譬喻的四种理证。第一种是：烦恼五毒法，就其共同而言，作为所断，在究竟的辨别者的理智面前也没有真实成立，因为在名言中存在，是束缚者，因为是自共相的体性二者都能被考察的，本体空性之故。这是说，五毒安立自共相虽然与下文相同，但安立的方式和意义的认识不同。下文的宗派是：五毒这些自相违的烦恼，是共同意义的体性，心极不寂静的相。各自的体性：愚痴是完全的蒙昧，嗔恨是完全的恼乱心，我慢是傲慢，贪欲是对境的贪恋，嫉妒是无法忍受他人圆满的相。这里，烦恼总体的体性是烦恼自共相的计划，觉性离戏的法界，各自的体性是觉性自己的显现或幻变，即幻术的技艺，仅仅显现为不同，但自性没有超出觉性，因为认为觉性的每个部分都没有变成命根，所以说胜于经部。后者的烦恼自共相的体性是，如经部一样，基逆和体相意义相同，体性和意义逆转意义相同，不对意义逆转进行，而是称烦恼的自性或其本身为体性，烦恼的本身或自性，觉性智慧的道理，以前在基续的时候，在第48页背面第3行所说，应当忆念。以前的讲述方式，经部的宗派，这里也不是不认可，但这里观察烦恼的本体，成为道，以什么成为道呢？以智慧。在哪里成为道呢？在离戏法界的虚空中。方式如何呢？认识烦恼的自性后必须成为道，这是主要的意义。
English
If the order of determining who is the great one to whom one speaks or relies on is explained in this way, then it also agrees with the intention of the "Secret Heart Commentary" of Menlung Mikyö Dorje, the direct disciple of Nyangtik Chöwang, and the oral instructions of Minling Chenpo. Secondly, the way to arrange the thesis and the proof is that the meaning of both the homonymous thesis and the proof is: the self-general characteristics of afflictions, the absence of extremes, the distinctions, and the four logical reasons of symbolic examples. The first is: the five poisons of afflictions, in general, as something to be abandoned, are not truly established in the face of the ultimate discriminating wisdom, because they exist in name and are binding, because they are the nature of both self and general characteristics that can be examined, because of the emptiness of essence. That is to say, although the establishment of the two self-general characteristics for the five poisons is the same as the following, the way of establishing and the recognition of meaning are different. The following school is: the five poisons are self-contradictory afflictions, the nature of the general meaning is the state of mind that is not completely pacified. The respective characteristics: ignorance is complete bewilderment, hatred is complete tormenting of the mind, pride is arrogance, desire is craving for objects, jealousy is the state of being unable to bear the perfection of others. Here, the nature of the general afflictions is the plan of the self-general afflictions, the expanse of awareness free from elaboration, the respective characteristics are the appearance or transformation of awareness itself, that is, the skill of illusion, appearing only as different, but the nature does not go beyond awareness, because it is believed that every part of awareness has not become the life force, so it is said to be superior to the Sutra school. The nature of the latter's self-general afflictions is, like the Sutra school, the base reversal and the characteristic base have the same meaning, the nature and the meaning reversal have the same meaning, but the meaning reversal is not done, but the nature of the afflictions or that itself is called the nature, the very nature or nature of the afflictions, the reason why awareness is wisdom, should be remembered as it was said earlier in the context of the base continuum on page 48, line 3 on the back. The previous way of explaining, the Sutra school, is not disapproved here either, but here one looks at the essence of the afflictions, what becomes the path, what becomes the path? With wisdom. Where does it become the path? In the space of the expanse free from elaboration. How is the way? It is necessary to become the path after knowing the nature of the afflictions, this is the main meaning.
Chinese
就像之前的论述一样，但接下来的就与经部（mdo）不一致，是殊胜的佛法。第二点是：如同共同之处，一切法的实相是无自性，作为所立宗，你（指一切法）不成立常断等执著的边执戏论，因为衡量实相的正理智慧，在任何可分析的整体和部分上，都远离一和多。也就是说，虽然在共同之处，与空性上不存在有无常断等戏论的说法一致，但在这里，在此之上，将心和智慧分开，心的分别念集合是道的所断，任何边执的分别念都不会流入智慧的法界中，需要用上面的理由来证明，所以是殊胜的。第三点是：瓶子，作为所立宗，没有自性，因为如果观察具有形状和颜色等众多特征部分的瓶子，作为整体的瓶子是远离真实成立的。也就是说，如同共同之处，粗大的显现的诸大种，如显现般真实成立，如果分析成部分就无法找到，用这种道理来遮破，这与共同之处的说法一致，但在这里，因为这个原因，这些法如同金刚吽（བཛྲ་མཱུྃ་，vajra hūṃ，金刚吽）的真如一般，融入空明双运的光明法界中，所以是殊胜的。第四点是：心性，作为所立宗，本体什么也不成立，因为不可执取，如同虚空一样。像这样，虽然与总的论典的例子和意义的结合方式一致，但在这里，仅仅是用虚空的象征来表示法性，而不是为了成立三相推理，所以说是殊胜，或者说似乎有少许需要考察的地方。第二，词义不一致的理证是：对于普通的有情来说，直接显现的这些事物，与殊胜的二谛法界什么也不是，以及显现什么也是，无有分别地本来成佛，但却不这样认为的原因是：如果追究殊胜的二谛的要诀，最终会归结于心性的法界什么也不是，也就是什么也不成立。而显现的事物是显现各种各样的东西，如同作为所依的迷乱之因的幻术师所变的城市一般存在，因此不仅是我们，甚至包括自续派以下的人，都迷惑于显现如同真实存在一般，而颠倒了法界的安住方式。
English
Just like the previous discourse, but what follows is inconsistent with the Sutra school (mdo), and is a superior Dharma. The second point is: as in common, the reality of all dharmas is selflessness, as the subject to be established, you (referring to all dharmas) do not establish any extreme elaborations of clinging to extremes such as permanence and annihilation, because the valid wisdom that measures reality, on any analyzable whole and part, is separated from one and many. That is to say, although in common, it agrees with the statement that there are no elaborations of extremes such as existence, non-existence, permanence, and annihilation on emptiness, but here, on top of that, separating mind and wisdom, the collection of mental thoughts is what is to be abandoned on the path, and any extreme thoughts of clinging do not flow into the realm of wisdom, it is necessary to prove it with the above reason, so it is superior. The third point is: the vase, as the subject to be established, has no self-nature, because if one examines the vase with many characteristic parts such as shape and color, the vase as a whole is devoid of true establishment. That is to say, as in common, the manifested great elements that appear coarse are truly established as they appear, and if analyzed into parts, they cannot be found. This is refuted by this reasoning, which is consistent with the common statement, but here, for this reason, these dharmas, like the suchness of Vajra Hum (བཛྲ་མཱུྃ་，vajra hūṃ，金刚吽), are dissolved into the luminous realm of emptiness and clarity inseparable, so it is superior. The fourth point is: mind-essence, as the subject to be established, the entity does not establish anything, because it cannot be grasped, like space. Like this, although it is consistent with the way the example and meaning of the general treatise are combined, here, it is only using the symbol of space to represent the nature of reality, and not for the purpose of establishing the three aspects of reasoning, so it is said to be superior, or it seems that there is a little something to be examined. Secondly, the reasoning of inconsistent word meaning is: for ordinary sentient beings, these things that directly appear, and the realm of the two truths of the superior are nothing, and what appears is also nothing, without distinction, are originally enlightened, but the reason why they do not think so is: if one pursues the secret key of the two truths of the superior, it will ultimately come down to the fact that the realm of mind-essence is nothing, that is, nothing is established. And the things that appear are the appearance of various things, like the city transformed by a magician, which is the cause of delusion as the basis, so not only we, but even those below the Svatantrika school, are confused by the appearance as if it were real, and have inverted the way of abiding in the realm of reality.