Tibetan
འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཏགས་པའི་འཁྲུལ་བ་བཏགས་པའི་གཞི་བསྟན་པར་སེམས་ཏེ། སྔ་མ་གནས་ལུགས་དག་པ་ཡིན་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་མ་བསྟན་ན་རྒྱུད་འདིའི་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོ་བརྟན་གཡོ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོ་འཕྲུལ་དང་རྩལ་དུ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཚུལ་མེད་པའམ་དབབ་ཏུ་མེད་ལ། །ཕྱི་མ་མ་བསྟན་ན་མཐར་ཐུག་གི་གཞི་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ལམ་གྱི་སྦྱང་བྱའི་གཙོ་བོ་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་འགལ་ཟླར་གྱུར་པའི་དགག་བྱ་ཐུན་མིན་ངོས་མི་ཟིན་པས་དེ་གཉིས་ལས་དང་པོ་དངོས་དང་ཕྱི་མ་ཞར་བྱུང་གི་ཚུལ་དུ་གཉིས་སྨོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱེད་བྱེད་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་བྱ་ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་སེམས་ལྔ་སྐྱེས་ཟིན་སམ་སྐྱེས་བཞིན་པ་སྟེ། བི་མའི་རིམ་གསུམ་ལས། སྒྱུ་འཕྲུལ་འདིར་བསྟན་གྱི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཞེ་ན་རྒྱུ་ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་གྱིས། །འབྲས་བུ་ཉེ་རིང་གཉིས་ཀྱི་ལམ་གྱི་སེམས་ལྔ་སྐྱེས་ཟིན་མ་ཉམས་པ་དང་ད་ལྟ་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཐུན་མོང་གི་སེམས་ལྔ་ནི། ངན་སོང་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལྷ་མིའི་ཐེག་པ་དང་། འཁོར་བ་ལས་ཉན་རང་། མཐའ་གཉིས་ལས་བྱང་སེམས། ཕྱི་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་སེམས་ལྔ་རེ་བརྩི་བ་ཡིན་ལ། མཆོག་གི་སེམས་ལྔ་ནི། མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་རང་གི་ཐུན་མིན་གྱི་ཆོས་སྐད་ཡིན་པས་རང་ལམ་ཉིད་ལ་བརྩི་བ་སྟེ། གང་ལྟར་ཡང་ལམ་དེ་དང་དེ་ལ་དང་པོ་འཇུག་འདོད་ཀྱི་སེམས་དང་པོར་ལྡང་བ་གཡོ་ལྡང་། ལམ་གང་ཡིན་དེ་རྙེད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པའི་ཤུགས་ཆེར་སོང་བ་སྨོན་པ། སྨོན་པ་བཞིན་དུ་གུས་སྦྱོར་འཇུག་པ་འཇུག་པ། ཞུགས་ནས་ལམ་དེ་དང་དེའི་ཉམས་ལེན་གྱི་རྒྱུན་རྟག་སྦྱོར་ལ་གནས་པ་གནས་པ། ལམ་རང་རང་གི་མཐར་འདོད་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སེམས་ཏེ། འདི་རྣམས་རེ་རེའི་མཐར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་སྒྱུ་འཕྲུལ་བླ་མ་གོང་མ་དག་གིས་སྦྱར་སྣང་བ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་སྦྱོར་ཏེ་ཐུན་མིན་གྱི་བརྡ་ཆད་མཆོག་གི་སེམས་ལྔ་ལ་སྦྱོར་དགོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའམ། ཡང་རེ་རེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་སྦྱོར་བའི་དབང་དུ་བཏང་ན་ཉན་རང་གི་ཐེག་པའི་སེམས་ ལྔའང་དེ་དག་རང་གི་གནས་སྐབས་རང་འབྲས་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའམ་ཡང་ན་ལྷ་མི་ཉན་རང་གི་སེམས་ལྔ་ལ་སྒྲ་འཇུག་པ་ལ་བཤད་དུ་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པ་གང་བདེའི་སྟེང་ནས་བསྙད་པར་བྱའོ། །ལམ་དེ་དག་སེམས་ལྔ་ལྔར་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་དེའང་ཐེག་དམན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་རང་ནས་ཉན་ཐོས་དེའི་ལམ་རྣམས་སེམས་ལྔར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་སོགས་མིན་གྱི། རྒྱུད་སྡེ་འདིའི་གཞུང་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་སེམས་ལྔར་བསྡུས་ནས་ལམ་འདིའི་སྟེགས་སུ་བསྟན་པ་སོགས་ཡིན་ནོ༑ ༑ ལམ་དེ་དག་རྣམས་ཅི་ལྟར་ན་སྔགས་ལམ་གྱི་ཐབས་སམ་ལམ་གྱི་རྒྱུད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་དུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཐོབ་བྱ་འབྲས་རྒྱུད་བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པས་ལམ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཐབས་དང་། དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་རྫོགས་བྱང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གང་ཟག་སྔོན་བྱོན་དམ་པ་གང་གིས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་གང་དུ་བགྲོད་པའི་ཤུལ་ཡིན་པས་ལམ་མོ། །ལམ་རྒྱུད་དེ་ལ་གཙོ་ཕལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཉེ་བའི་ལམ་བླ་མེད་སྒྱུ་དྲྭའི་ལམ་འདི་ཉིད་དང་། རིང་བའི་ལམ་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་བཞི་དང་ཕྱི་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམས་ཏེ། སྤྱིར་དེ་དག་ལའང་ཉེ་རིང་ཡོད་མོད། འདིར་ཐམས་ཅད་རིང་ལམ་དུ་འཇོག་པ་དེའང་འདིའི་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱས་ནོར་བུ་ལྟ་བུས་ཚེ་འདིར་ཟུར་འཇུག་གི་སར་བགྲོད་ཆོག་པ་ལམ་འདི་བོར་ནས་དེ་དག་ལ་འཇུག་ན་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ལས་ཆེས་རིང་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཐེག་པ་གཞན་གྱི་རིགས་ཅན་གྱིས་རང་རང་གི་ལམ་དེ་དང་དེ་སྒྲུབ་ནའང་མདོ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནས་རིང་ལམ་དུ་བགྲང་བ་དམན་ལམ་སྔོན་སོང་རིང་ལམ་ཡིན་པ་ལྟ་ཅི། དང་པོ་ནས་ཐེག་ཆེན་ཕར་ཕྱིན་དང་ཕྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཀྱང་དབང་རྣོན་རིམ་གཉིས་ལ་དངོས་སུ་སློབ་པའི་ལམ་འདི་པ་ལ་ལྟོས་ན་རྫོགས་བྱང་དུས་རིང་མོ་ཞིག་གི་མཐར་ནང་རྒྱུད་འདིས་བསྣོན་ཆ་བྱས་ན་འགྲུབ་པས་རིང་ལམ་ཞེས་བྱ་ཡི་ཕྱི་རྒྱུད་དག་ལས་ཚེ་གཅིག་གིས་མཆོག་འགྲུབ་པར་བཤད་པ་ནི་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་རིག་འཛིན་བསྒྲུབ་ནས་ཚེ་བསྲིང་པ་ཡིན་གྱི་ལམ་འདི་པ་ལྟར་སྙིགས་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཐུང་གཅིག་གིས་མཆོག་འགྲུབ་པ་ནི་མིན་ནོ། །ཁོག་གཞུང་ལས། ཉེ་རིང་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་རྟོགས་རིགས་རྣམས་ཐུན་མིན་རིམ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་གཞིའི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བ་སྔོན་འགྲོའི་ལམ་ཉིད་དུ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱོད་ཐབས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཐབས་བྱུང་སྦྱོར་བ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའམ། ཡང་ན་རྒྱུ་གཞན་དོན་དུ་འབྲས་བུ་རྫོགས་ བྱང་དོན་གཉེར་ཏེ། ཡང་ན་རྒྱུ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གིས།
Chinese
我思及要展示将执著颠倒安立的错乱之所依。如果未先确立本来清净的实相，就无法确立此续部的宗义精髓——将一切坚固动摇显现之法，确立为神变和游舞而本自成佛之理，或者说无法安立。如果不展示后者，就无法确定与观待究竟之基的道之所断主要部分，即与证悟实相相违的独特破立，因此二者中先说前者为正文，后说后者为顺带。第二，生起者，通过闻思修三种智慧，所生起的共同和殊胜五种心已经生起或者正在生起。在《毗玛三次第》中说：“幻化此处所说的道之自性是什么呢？是因——三种智慧。果——远近二者的道之五种心，已经生起未退失，以及现在新生的，这些被宣说是道之自性。”这里，共同的五种心是：从恶趣中必定解脱的天人乘；从轮回中解脱的声闻缘觉；从二边中解脱的菩萨；外续三部的道，各自计算五种心。殊胜的五种心是：玛哈瑜伽自己独特的法相术语，因此只在自己的道上计算。无论如何，在那条道上，首先生起想要进入的意乐，即最初生起的动摇；如果得到那条道该有多好，如此追求意义的意愿强烈生起，即希求；如所希求般恭敬进入，即进入；进入后，恒常安住于那条道的修持，即安住；各自道的最终，成就所欲之果，即究竟的心。这些各自的最终，被称为菩提心，幻化上师们如此安立，其他一切显现都不安立为菩提心，因为必须将独特的术语安立于殊胜的五种心上。或者，如果允许各自安立为菩提心，那么声闻缘觉乘的五种心，也观待那些各自的阶段，各自的果位菩提，而如此宣说。或者，也可以解释为将词语安立于天人声闻缘觉的五种心上，因此没有遍及，随宜即可。
English
I think of showing the basis of the delusion of imputing clinging as inverted. If the pure nature of reality is not first established, then there is no way to establish the essence of the tenets of this tantra—establishing all phenomena of solidity and movement as primordially enlightened as miraculous displays and play, or it cannot be established. If the latter is not shown, then the main object to be purified on the path in relation to that ultimate basis, the unique refutation that is the opponent of realizing the nature of reality, cannot be identified, so of the two, the former is mentioned as the main topic and the latter as an incidental matter. Secondly, the five common and supreme minds to be generated are generated by the three kinds of wisdom of hearing, thinking, and meditating, or are being generated. In the Three Stages of Vima, it says: "What is the nature of the path shown here in illusion? The cause is the three kinds of wisdom. The result is the five minds of the path of the two near and far, those that have already been born and have not deteriorated, and those that are now newly born, are shown to be the nature of the path." Here, the five common minds are: the vehicle of gods and humans who will surely be liberated from the lower realms; the hearers and self-realizers from samsara; the bodhisattvas from the two extremes; the paths of the three outer tantra classes, each counting five minds. The five supreme minds are: the unique Dharma language of Mahayoga itself, so it is counted only on its own path. In any case, on that path, the first thought that arises is the desire to enter, that is, the initial wavering; if that path is found, how wonderful it would be, so the desire to pursue the meaning arises strongly, that is, aspiration; entering with reverence as desired, that is, entering; having entered, constantly abiding in the practice of that path, that is, abiding; at the end of each path, the desired result is achieved, that is, the mind of completion. At the end of each of these, it is called bodhicitta, the illusion masters establish it in this way, and bodhicitta is not established in all other appearances, because the unique term must be established on the five supreme minds. Or, if it is allowed to establish each as bodhicitta, then the five minds of the hearer and self-realizer vehicle also speak in this way in relation to their own stages, their own result, bodhi. Or, it can also be explained as establishing words on the five minds of gods, humans, hearers, and self-realizers, so it is not pervasive, whichever is convenient.
Chinese
应当从上面开始讲述。将这些道归纳为五种心来讲述，也不是小乘声闻部的藏经中，将声闻的道归纳为五种心来开示等；而是这部续部的论典中，将声闻的道归纳为五种心，并作为此道的阶梯来开示等。这些道如何能成为密咒道的方便或道的命脉呢？因为在任何地方，圆满的所证之果，即能直接和间接一同显现菩提佛果的因，所以下部的道是方便；又因为直接和间接地为了圆满菩提而努力的先前圣者，无论走到哪里，都是究竟果的遗迹，所以是道。如果从主次的角度来区分道的命脉，那么近道就是无上幻网道本身，远道就是共同的四种乘和外续部三部的道。一般来说，这些道也有远近之分，但这里将一切都安立为远道，这是因为对于此道的直接调伏对象，像如意宝一样的人，如果舍弃此道而进入其他道，那么获得殊胜成就就会变得非常遥远；即使其他乘的种姓修持各自的道，也被所有经续视为远道，更何况是先前已经走过的下劣道是远道呢？即使从一开始就进入大乘波罗蜜多和外续部的道，但相对于直接学习甚深次第的此道之人来说，也要在漫长的时间之后，通过内续部的补充才能成就，所以称为远道。而外续部中说一生就能成就殊胜成就，那是通过修持欲色界的持明来延长寿命，而不是像此道一样，在末法时代的短暂一生中就能成就殊胜成就。总集论典中说：近远二者的共同证悟之理，只是作为不共次第的真实道基的加行道。或者以十度因果的行为方便菩提心，以果位方便生起六度行，或者为了他利为因而求证圆满菩提，或者以小、中士夫为因。
English
It should be explained from above. Explaining these paths by summarizing them into five minds is not like the Hearers' Pitaka of the Lesser Vehicle, which shows the Hearers' paths summarized into five minds; rather, it is like this tantra's treatise, which summarizes the Hearers' paths into five minds and shows them as a stepping stone to this path. How can these paths become the means of the mantra path or the lifeblood of the path? Because in any place, the attainable fruit of perfection, which is the direct and indirect cause of manifesting the Bodhi Buddha fruit, is the means for the lower paths; and because the previous holy beings who directly and indirectly strive for perfect Bodhi, wherever they go, are the traces of the ultimate fruit, so it is the path. If we distinguish the lifeblood of the path from the perspective of primary and secondary, then the near path is this very path of the unsurpassed illusion net, and the far paths are the common four vehicles and the paths of the three outer tantra divisions. In general, these paths also have near and far, but here everything is established as a far path, because for the direct object of taming of this path, like a wish-fulfilling jewel, if one abandons this path and enters other paths, then obtaining supreme accomplishment will become very distant; even if those of other vehicle lineages practice their respective paths, they are all counted as far paths in all sutras and tantras, let alone the inferior paths that have already been traversed are far paths? Even if one enters the Mahayana Paramita and the outer tantra paths from the beginning, but compared to those who directly study the profound stages, it is only after a long time that one can achieve it by supplementing with the inner tantra, so it is called a far path. And the outer tantras say that one can achieve supreme accomplishment in one lifetime by practicing the knowledge holders of the desire and form realms to prolong life, but it is not like this path, where one can achieve supreme accomplishment in one short lifetime in the degenerate age. The Compendium Treatise says: The common realizations of near and far are only the preliminary paths, which are the basis of the uncommon stages of the actual path. Or, with the ten perfections of cause and effect, the conduct of the Bodhi mind, with the fruit of means, generate the six perfections of conduct, or for the sake of others, seek perfect Bodhi as the result, or with small and medium individuals as the cause.