Tibetan
་སྤྱི་སྐད་དང་བསྟུན་ན་དང་པོ་གང་ལ་སྣང་བའི་སེམས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་ཞིང་དེ་ནས་སྣང་བ་ལྟར་སླར་ཡང་ཞེན་པས་ན་ཞེན་སྣང་ཞེས་སྦྱོར་དགོས་པར་མངོན་ཡང་། འདིའི་བཀའ་སྲོལ་ཚུལ་ལམ་ཆོས་སྐད་དུ་སྣང་གཞི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་འདས་པ་དག་པའི་ཆོས་སྣང་ཡང་སེམས་ཀྱི་ངོར་རང་རྒྱུད་པར་སྣང་ཞིང་མ་དག་འཁོར་བར་ཞེན་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྣང་བ་ལྟར་མ་རྟོགས་པར་གཞན་དུ་ཞེན་པ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མིན། ཞེན་སྣང་དང་། ཞེན་པ་ཞེས་གང་ལྟར་ཡང་དོན་དུ་འཁྲུལ་པ་བཏགས་པའི་མ་རིག་པ་ཡང་ཟེར་བ་གཉིས་མེད་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལ་འཇོག་པར་བཤད་དེ། ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷག་པའི་དོན་དམ་ལས་གཞན་དུ་ཐོག་མར་བྱུང་བ་དང་། ད་ལྟ་གནས་པའི་དུས་རྣམས་སུ་ངོ་བོ་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའི་འམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དག་པ་དངོས་པོ་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ལ་རང་མིན་གྱི་གཞན་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་ཚུལ་གྲུབ་པར་སྣང་བ་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་པའམ་རང་དབང་བ་དང་རང་མཚན་པར་ཞེན་པའོ། །གནས་ལུགས་ལས་གཞན་དུ་ཞེན་པའི་ལོག་རྟོག་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ཞེན་སྣང་དེའང་སྤྱིར་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལས་གཞན་དུ་གོལ་ཏེ་སྲིད་པར་འཁོར་འི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་རྨོངས་པ་མ་རིག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བཏགས་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱང་འདིར་གཞུང་སྤྱི་སྐད་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བཏགས་ཏེ་གཙང་བདེ་སོགས་བློ་ངོར་འཐད་འཛིན་དང་མ་བཏགས་པར་ཐོག་མ་ནས་རྟག་འཛིན་སོགས་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལ་མ་བཞག་པར་ངོ་བོའི་དབྱིངས་ལ་དོན་རྫོགས་པར་མ་མཇལ་ཏེ་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རྟོགས་པའི་མ་རིག་པ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་དང་། རྟོག་ཚོགས་རང་སར་མཆེད་དེ་སྣང་སེམས་རང་རྒྱུད་དུ་ཞེན་པའི་ལོག་རྟོག་གི་མ་རིག་པ་ཀུན་བཏགས་གཉིས་ལ་བཤད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་སྲིད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཕྱི་མ་སྟེ། འདིར་བསྟན་གཉིས་མེད་ལ་གཉིས་སུ་ཞེན་པའི་ཞེན་སྣང་ནི་དེའོ། །གཞི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ནི། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གཟུགས་སུ་འགྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་མ་ཡིན་པར་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུ་དང་རིགས་ མཐུན་པའི་བསྒྲུབ་གཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ངོ་བོའི་གཞི་དང་། སྤྱིར་འཁོར་བ་རགས་པའི་རྩ་བའང་བྱེད་མོད་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་གོ་སྐབས་བཀག་ནས་སེམས་ཅན་དུ་གོལ་བའི་འཁོར་བ་ཕྲ་མོའི་ཡིད་ལུས་སོགས་ཀྱི་རྩའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་
Chinese
如果按照普通话来说，最初显现的，心会颠倒地显现，然后又会执着于所显现的，所以应该组合成“执显”。但是，这里的教规方式或者说佛法术语是，显现之基在智慧的面前是已逝的清净法显现，但在心的面前却显现为自续，并且执着于不清净的轮回。这样说来，就应该说成是不如实地了知显现，而是执着于其他。共同和不共，执显和执着，无论怎样，实际上都是安立在将错乱假立为无明的二取之上。如果想知道是什么样的，那就是从无自性的法性空性智慧，殊胜的胜义谛之外，最初产生的，以及现在存在的时期中，本体没有变成其他的，或者说是无二的清净事物，殊胜的世俗谛，显现为不是自己的他者，外在的，变成他体的对境之相，执着于自续的庸常或者说自主的和自相。虽然有许多执着于实相之外的邪分别念，但这里所说的执显，总的来说也是从实相的意义之外迷失，是轮回于有寂的主要原因愚昧无明。它有俱生和遍计两种。这两种，在这里按照共同的说法，不是安立为被恶劣的宗派所假立的清净安乐等在意识中认为合理，以及没有假立的最初就执着常等为俱生，而是没有见到本体的法界圆满，仅仅是愚昧的不了知无明是俱生。念头之流在自身扩展，执着于显现心为自续的邪分别念的无明是遍计。这样所说的有寂之因的主要原因是后者。这里所说的执着于无二为二的执显就是它。总结上述两种基础来说，因此，不是成就佛法的形象的断灭空，而是以空性智慧与果和种性
English
If we follow the common language, what appears first, the mind appears in a reversed way, and then it clings to what appears, so it should be combined as "clinging appearance." However, the teaching tradition here, or the Dharma term, is that the basis of appearance is the past pure Dharma appearance in the face of wisdom, but in the face of the mind, it appears as self-continuum, and it is said to cling to impure samsara. In this way, it should be said that one does not truly understand the appearance, but clings to others. Common and uncommon, clinging appearance and clinging, in any case, in reality, they are established on the two grasps that falsely establish delusion as ignorance. If you want to know what it is like, it is from the nature of no self-nature, the emptiness wisdom, the supreme ultimate truth, that it first arises, and in the times that exist now, the essence has not become other, or the pure things that are non-dual, the supreme conventional truth, appear as not their own others, external, becoming the aspect of other objects, clinging to the self-continuum ordinary or autonomous and self-characteristic. Although there are many wrong thoughts that cling to other than the reality, the clinging appearance mentioned here, in general, is also lost from the meaning of the reality, and is the main cause of wandering in existence, the ignorance of ignorance. It has two kinds, innate and imputed. These two, here, according to the common saying, are not established as the pure bliss and so on that are falsely established by evil sects and are considered reasonable in consciousness, and the initial clinging to permanence and so on without falsely establishing is innate, but the Dharmadhatu of the essence is not fully seen, and the ignorance of mere ignorance is innate. The stream of thoughts expands in itself, and the ignorance of wrong thoughts that cling to the appearance mind as self-continuum is imputed. The main cause of existence as described in this way is the latter. The clinging appearance of clinging to non-duality as duality mentioned here is it. Summarizing the above two foundations, therefore, it is not the annihilation emptiness that accomplishes the image of the Buddha's Dharma, but with the emptiness wisdom and the fruit and lineage