Tibetan
ན་འདམ་གྱི་དབུས་ན་ཡོད་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའམ། སའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཆུ་བོ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་ མའི་སྦུབས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ལ་སྦྱང་གཞིའི་རྒྱུ་རྒྱུད་དམ། གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ས་ཡི་ནང་ན༴ དྲི་མ་མེད་པར༴ ཉོན་མོངས་ནང༴ དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས། ཞེས་སོ། གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་བཏགས་པའི་གཞི་ནི། ལོག་དང་ཞེན་སྣང་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ནི་སྦྱང་བྱའི་དྲི་མའམ་འདམ་རྫབ་ལྟ་བུ་དང་། མེད་སྣང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་བ་བཏགས་པའི་གཞི་ཞེས་སུ་གསུངས་སོ། ཞེས་དང་། དཔེར་ན་ནོར་བུའི་ཡོན་ཏན་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་འདམ་རྫབ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་ཡུལ་དང་བཅས་པ་མེད་སྣང་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་ན་འཁྲུལ་བ་བཏགས་པའི་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ཞལ་ལུང་ལས། འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐག་ཁྲ་ཡི། །སྦྲུལ་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད། ཞེས་དང་། མདོ་ལས། གང་ཞིག་ལོག་པར་རྟོག་པ་མེད་མཐོང་བ། །བྱིས་པ་འདི་དག་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། ཅེས་སོ། །ཞེན་སྣང་ཉིད་འཁོར་བ་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པ་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་བཅོས་མ་གློ་བུར་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་འབྲས་བུའི་ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་རྒྱུ་རྒྱུད་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ་མཐར་ཐུག་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚེ་དྲི་མ་དག་ནས་རང་སངས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པས་དཔྱད་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་མི་འགགས་ཀྱང་རྒྱུ་རྒྱུད་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པས། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་བཅད་པས་རིག་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་མེད་པར་དགག་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྒྱུ་རྒྱུད་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ༑ འོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱོན་ཡོན་སྐྱེ་བ་དང་གནས་སྐབས་རིག་ངོར་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་གང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཞིའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་གང་གིས་རྟོགས་ཤིང་བསྒྲོད་པ་ཐབས་སམ་ལམ་གྱི་རྒྱུད་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་ རྒྱུད་ཀྱི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཤེས་འཇུག་བྱེད་རྩོལ་བ་དང
Chinese
犹如污泥中央的如意宝珠，又如大地中具有八支的河流。存在于烦恼垢染之中的心性，其自性光明且完全清净，此乃如来藏，是所净之基或实相自性之基。如龙树菩萨所说：于大地之中……无垢染……烦恼中……如是无垢而住。第二，错觉假立之基：与邪见和执着相关的对境，如同所净之垢或污泥。因为是虚假的显现，所以被称为错觉假立之基。例如，如同遮蔽宝珠功德的污泥。虽然轮涅未成立为二，但执二取的八识及其对境，是虚假显现的自性，因此被称为错觉假立之基。如《文殊口授》所说：轮回之法如花绳，应知如蛇本无有。经部中说：若有邪分别，不见真实义，此等愚童，行于无有法。执着本身是成就轮回之因，并且在阿赖耶识的行相未尽之间持续不断，但因为是虚假的造作之法，所以不会成为获得果位的近取因，因为最终获得果位之时，垢染清净而自然成佛。以理智分析，空性本身不会停止，但不是具有体性的因。如是说，五蕴等一切法，以一异离合之理分析，以理智识否定对境的空性，称为无遮的空性。那不是具有体性的因，然而，因为不能仅仅承认为假立，所以缘于此而产生功过，并且暂时在觉知面前持续不断。以上所说的是所证悟之基的自性之解释。第二，以何证悟和超脱，即解释方便或道的自性：使自性远离垢染之方便，即智慧、进入、精进等。
English
Like a wish-fulfilling jewel in the middle of mud, or like a river with eight branches in the earth. The nature of mind, which dwells in the midst of the sheath of afflictions, is naturally luminous and perfectly pure, is the essence of the Sugata, which is called the basis of purification or the basis of the nature of reality. As Nagarjuna said: In the earth... without impurity... in afflictions... thus it dwells without impurity. Secondly, the basis of imputed error: Wrong views and attachments, together with their objects, are like the impurities or mud to be purified. Because it is a false appearance, it is said to be the basis of imputed error. For example, like the mud that obscures the qualities of a jewel. Although samsara and nirvana are not established as two, the eight consciousnesses that grasp at duality, together with their objects, are of the nature of false appearances, and are therefore called the basis of imputed error. As it is said in the "Oral Instructions of Manjushri": "The phenomena of samsara are like a variegated rope, / Know that they are non-existent like a snake." And in the Sutra it says: "Whoever has wrong thoughts does not see the true meaning. / These foolish children engage in non-existent dharmas." Attachment itself is the cause of accomplishing samsara, and it continues until the aspects of alaya-vijñana are exhausted, but because it is a false and artificial dharma, it does not become the proximate cause of obtaining the result, because when the ultimate result is obtained, the impurities are purified and one becomes naturally enlightened. Even if emptiness itself does not cease by analyzing with reason, it is not a cause with characteristics. Thus, all dharmas such as the five aggregates, when analyzed by the reasoning of one and different, and the emptiness that negates the object by rational consciousness, is called the emptiness of non-affirmation. That is not a cause with characteristics, however, since it is not appropriate to merely accept it as imputed, therefore, merits and demerits arise in relation to it, and it is only temporarily continuous in the presence of awareness. What has been explained above is the explanation of the nature of the basis to be realized. Secondly, what is realized and transcended, that is, the explanation of the nature of the means or path: The means to separate the nature from the adventitious impurities, that is, wisdom, entering, diligence, etc.