Tibetan
ཞིན་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བཤད་ཅིང་དེ་ནི་ཐུན་མོང་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ལས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། མདོ་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། དག་པ་དྭངས་པ་འོད་གསལ་བ། །མི་འཁྲུགས་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། སྟོང་གསུམ་དར་ཡུག་གི་དཔེར་བཀོད་ནས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཚད་མེད་པའི་སེམས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་འཚོ་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བཞུགས་སོ། །ཞེས་དང་། འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་ བ་སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་ཚིགས་བླ་དྭ གས་སོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་བྱོན་ཀྱང་རུང་། མ་བྱོན་ཀྱང་རུང་། སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། རྟག་ཏུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཏེ། དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན། ཞེས་རྒྱུ་མཚན་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་དང་། ཡང་སྔ་མ་ལས། ཉོན་མོངས་སྦུབས་ནང་གནས་པ་ཡི། །དཔེ་དག་གིས་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ཞེས་དཔེ་དགུའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏེ༑ དཔེ་དགུ་ནི། སངས་རྒྱས་པད་ངན་སྦྲང་མ་སྦྲང་རྩི་དང་། །སྦུབ་ནང་སྙིང་པོ་མི་གཙང་ནང་ན་གསེར། །ས་ནང་གཏེར་དང་མྱུག་སོགས་འབྲས་ཆུད་དང་། །གོས་ཧྲུལ་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ནི། །བུད་མེད་ངན་པའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང་། །ས་ན་རིན་ཆེན་གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་སྒྲིབ་པ་ཡི། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་འདི་བསྟན། ཞེས་དཔེ་དགུའི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་དུ་བཤད་པ་དང་། རྒྱས་བཤད་རྣམ་བཞག་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་མདོར་ཧྲིལ་གྱིས་བསྡུ་ན་སེམས་ཉིད་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་གནས་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། །སེམས་ཉིད་དེའི་སྟོང་ཆ་ནས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྣང་ཆ་ནས་གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་སྣང་ཡང་དྲི་མ་མ་དག་གི་བར་
Chinese
安住于彼者，被说为如来藏，此亦出自共同了义之甚深经部。如《三摩地王经》云：“清净澄澈光明者，不乱无为之自性，乃为如来之藏性，本来自在之法性。”又如《华严经》中，以三千大千世界之绸缎为例而说：“诸佛子，如来之智慧，无量之心，以及利益一切有情之智慧，无不圆满具足于一切有情之相续中。”又如《无增减经》云：“舍利子，所谓真实者，乃有情界之异名。所谓有情界，乃如来藏之异名。”又说：“如来出世与不出世，一切有情恒常具有如来藏。”彼等之密意解释之论典《宝性论》中云：“圆满佛陀身，为令（功德）不退故，以及彼性无差别故，具种姓故有情众，恒常具有如来藏。”以三个理由说明心性具有如来藏。又如前论中云：“烦恼壳内住者，当以诸譬喻而显示。”以九个譬喻而显示，九喻为：“佛像莲中蜂与蜜，谷壳精髓不净金，地中宝藏芽果实，敝衣佛像丑妇王，地下宝像如是说，示现有情如来藏，为彼客尘所遮蔽。”如是宣说以九喻作简略开示，以及以广说之十一种分类而开示等。然于此处作总摄而言，心性与真谛无别安住之彼性，就其自性为佛之分而言，即说为界如来藏也。心性之空分显现法身之功德，以及显现分圆满色身之功德，然于未净垢染之间
English
That which abides therein is said to be the Essence of the Sugata, and this also comes from the profound Sutras of common definitive meaning. As the Samadhiraja Sutra says: "That which is pure, clear, and luminous, The very nature of being unperturbed and unconditioned, Is the Essence of the Sugata, The very Dharma-nature that has always been." And as the Buddha Avatamsaka Sutra says, using the example of the silk of three thousand great thousand worlds: "O sons of the Victorious Ones, the wisdom of the Tathagatas, immeasurable mind, and the wisdom that closely nourishes all sentient beings, are present without exception in the continuum of all sentient beings." And as the Sutra of No Increase and No Decrease says: "Shariputra, that which is called the ultimate truth is a synonym for the realm of sentient beings. That which is called the realm of sentient beings is a synonym for the Essence of the Tathagata." And it says: "Whether the Tathagatas come or do not come, all these sentient beings constantly possess the Essence of the Sugata." In their commentary, the Uttaratantra Shastra, it says: "The body of the Fully Awakened One is undiminishing, And because thatness is undifferentiated, And because of the presence of the lineage, all embodied beings Constantly possess the Sugata-garbha." It shows that mind-nature possesses the Essence of the Sugata through three reasons. And again, from the former text: "That which dwells within the husk of afflictions, Should be shown by means of examples." It shows it by means of nine examples. The nine examples are: "Buddha image, lotus, bee and honey, Husk, essence, impure gold, Treasure in the earth, sprout, fruit, and husk, Buddha image in tattered cloth, king in a vile woman's womb, Precious image in the earth, thus it is said, Showing the Tathagata-garbha to sentient beings, Obscured by adventitious stains of affliction." Thus it is said to show it briefly through nine examples, and to show it through eleven categories of extensive explanation, and so on. However, here, to summarize it all, that nature of mind abiding inseparably from truth, in terms of its own nature being Buddha, is said to be the realm of the Sugata-garbha. From the empty aspect of that nature of mind, the qualities of the Dharmakaya appear, and from the appearing aspect, the qualities of the Rupakaya are perfected, but in between the uncleared impurities
Tibetan
དུ་རང་གི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པས་ན་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པའི་རིགས་དང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པོ་ཡིན་པས་ན་ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་དང་། གནས་སྐབས་སུ་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་ནས་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ལ་སོགས་པ་ཞེས་པའི་ཁོངས་ནས། ཀྲྀ་ཡ་བས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང་། ཨུ་པ་ཡ་དང་ཡོ་ག་བ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་ཀུན་རྫོབ་འོག་མིན་རྡོ་ རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བལྟ་བ་དང་། མ་ཧཱ་ཡོ་གས་སེམས་ཉིད་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལྷག་པ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་བལྟ་བ་དང་། ཨ་ནུ་ཡོ་གས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྲས་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྟ་བ་དང་། ཨ་ཏི་ཡོ་གས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་གང་ལ་འཇུག་པའི་གཞིའོ། དེ་ཉིད་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ལྡོག་ཆ་གང་རུང་དང་མ་བསྟུན་པར་སྤྱིར་བཞག་པ་ན་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་ཙམ་ལས་མིང་གི་ཐ་སྙད་གང་ཡང་མི་འབྱུང་ལ། དེ་ཉིད་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་འདོགས་ཆ་གང་རུང་དང་བསྟུན་ཚེ། དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མ་སྤངས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་གཞི། དྲི་མ་སྦྱོང་བཞིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ལམ། དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཚིག་ནི༑ ཅིའི་ཕྱིར་གཞིའམ་རྒྱུའི་རྒྱུད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐབས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པ་ལས་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་སུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་འབྱུང་གཞིའམ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་གྱི་བར་དུ་གསེར་བཟང་པོའི་ཁམས་ལྟར་འགྱུར་བ་མེད་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་གནས་པས་ན་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ཞེས་དང་། རིམ་གསུམ་ལས། ཐ་སྙད་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །མ་ལུས་འབྱུང་ཕྱིར་གཞི་ཞེས་བྱ། ཞེས་སོ། གཞི་རྒྱུད་དེ་ལ་དབྱེ་ན། སྔ་མ་ལས། ངོ་བོའི་གཞི་དང་བཏགས་པའི་གཞི། ཞེས་པས། གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དང་། འཁྲུལ་བ་བཏགས་པའི་གཞི་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་བཤད་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་དྲི་མ་སྦྱོང་བའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་སྟེ་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དང་ཞེས་པ་དེས་བསྟན། དེའི་དོན་ནི་དཔེར་
Chinese
由于自己不能行使自己的作用，因此是自性存在的根源，并且是轮回和涅槃二者的作者，所以是阿赖耶识。暂时来说，从与烦恼垢染相关的角度来说，是具垢如来藏。在“等等”的范畴中，克里亚者视其为自我的真如，乌巴亚和瑜伽者从胜义无相的加持中，视其为世俗色究竟天金刚界坛城，玛哈瑜伽者视心性真假无别为殊胜法身，阿努瑜伽者视虚空与智慧无二的圣子根本菩提心坛城，阿底瑜伽者视本体、自性、大悲三者等等，是任何名相所指的基础。如果不对照基础、道、果三者的任何一个方面而普遍地安立，那么除了自性或实相之外，不会出现任何名称术语。如果对照基础、道、果三者的任何一个方面，那么相对于丝毫未舍弃垢染的状态，就安立为基础；相对于正在净除垢染的状态，就安立为道；相对于远离一切垢染的状态，就安立为果。定义是：为什么成为基础或因的续流呢？因为由方便的因缘所摄持和未摄持，能使之成就轮回和涅槃，所以是轮回和涅槃二者的来源或因；并且，它从有情到佛陀之间，如纯金之矿一样不变地恒常存在，所以称为续流。怙主慈氏菩萨说：‘如何先前一样，后来也一样，是不变的法性。’《三类分别经》中说：‘以二种名言，一切诸法，无余生起，故名为基。’如此等等。如果对基础续流进行分类，从前面所说：‘本体之基础和假立之基础。’因此，有实相本体之基础和错乱假立之基础两种。其中，首先解释实相本体之基础：心之法性自性清净的如来藏，如同净除垢染的珍宝一样，这就是实相本体之基础所指。它的意思是，例如
English
Since it cannot perform its own function, it is the source of its own nature and the author of both samsara and nirvana, so it is the Alaya-jnana. Temporarily, from the perspective of being related to the defilements of afflictions, it is the Tathagatagarbha with defilements. Within the category of "etc.," the Kriya practitioners view it as the true nature of the self, the Upaya and Yoga practitioners view it as the mandala of the Vajra realm in the Akaniṣṭha of the conventional from the blessing of the ultimate non-conceptual, the Maha Yoga practitioners view the nature of mind, the inseparability of truth and falsehood, as the supreme Dharmakaya, the Anu Yoga practitioners view the mandala of the son's root Bodhicitta, which is the non-duality of space and wisdom, and the Ati Yoga practitioners view the essence, nature, and compassion, etc., as the basis to which any term applies. If it is generally established without comparing it to any aspect of the three aspects of the base, path, and fruit, then no name or term will arise other than nature or reality. If it is compared to any aspect of the three aspects of the base, path, and fruit, then it is established as the base in relation to the state of not abandoning even a slight amount of defilement; it is established as the path in relation to the state of purifying defilement; it is established as the fruit in relation to the state of being free from all defilements. The definition is: Why does it become the continuum of the base or cause? Because it is grasped and not grasped by the causes of means, it can accomplish samsara and nirvana, so it is the source or cause of both samsara and nirvana; and it remains constantly unchanged from sentient beings to Buddhas like a vein of pure gold, so it is called continuum. Lord Maitreya said: 'How it was before, so it is later, it is the unchanging Dharma nature.' The Sutra of Three Distinctions says: 'Because all dharmas arise without exception through two kinds of terms, it is called the base.' And so on. If the base continuum is classified, from what was said earlier: 'The base of essence and the base of imputation.' Therefore, there are two types: the base of reality essence and the base of mistaken imputation. Among them, the first explanation is the base of reality essence: The nature of mind, the Tathagatagarbha that is naturally pure, is like a precious jewel that purifies defilements, which is what the base of reality essence indicates. Its meaning is, for example,