Tibetan
ག དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། གང་གི་བརྗོད་བྱ་འཆད་བྱེད་པ། དེ་ནི་རྗོད་བྱེད་དུ་བཤད་དོ། །ཞེས་པས་བརྗོད་བྱ་འཆད་པར་བྱེད་པ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་སྣང་ཞིང་སྒྲར་གྲགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའམ་རྒྱུད་དམ་གླེགས་བམ་དུ་སྣང་བའི་ཡི་གེའི་རྒྱུད་དུ་གྲགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཚོགས་པ་གསུམ་ལྡན་ཏེ། གདུང་འདེགས་ཀྱི་ཤིང་ལ་ཀ་བ་ཞེས་འདོགས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་གང་ལ་སྒྲ་གང་ཞིག དེ་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟ་བུར་བརྟགས་ནས་བརྗོད་པ་ནི་མིང་ཡིན་ལ། དེ་མང་པོ་འདུས་པ་ནི་མིང་གི་ཚོགས་ཏེ། དཔེར་ན་མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུའོ། །མིང་དེ་ཉིད་སྤྱིར་ཡན་དུ་མ་བཅུག་པར་དང་པོ་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ། གཉིས་པ་ལས་སུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དབྱེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ཆོས་དེ་དང་དེའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པ་ནི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། རྟ་བབས་གྱི་སྟེང་ན་ཆོས་འཁོར་གདུགས་དང་བཅས་པའི་གཡས་གཡོན་དུ་རི་དྭགས་ཕོ་མོས་རྟེན་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །མིང་ཚིག་དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་འབྲུ་ལ་ནི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན༑ ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང་འབྱུང་སྟེ། ཀའ་བ འ་ཞེས་གསལ་བྱེད་བཞི་དང་དབྱངས་ཨ་གཉིས་རྣམས་འདུས་པ་ལ་ཀ་བ་ཞེས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །མིང་འདུས་པ་ལས་ཚིག་འབྱུང་སྟེ། ཀ་བ་དང་། གདུང་མ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཕྲ་ཚོམ་ཞེས་སོགས་མིང་དུ་མ་འདུས་པ་རྣམས་རྣམ་དབྱེས་མཚམས་སྦྱར་ན། ཀ་བས་བཏེགས་པའི་གདུང་མ་རིན་པོ་ཆེ་ཕྲ་ཚོམས་གྱིས་མཛེས་པ་ཞེས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་འདུས་པ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ལྷུག་མ་ དང་། ལེའུ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་གླེགས་བམ་གྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལས་གཞུང་ཚོགས་ཡི་གེའི་རྒྱུད་དམ་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་རྒྱུད་མཚོན་པར་ནུས་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་རྒྱུད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། ཡི་གེ་སྒྲ་བཏགས་མིང་ཚོགས་ལས། །བརྟེན་པའི་ཚིག་གིས་རབ་མཚོན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡང་རྐང་པ་གཅིག་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཡོད་དོ། །སྤྱི་མདོ་ལས། བྲམ་ཟེ་ཆུ་ལ་ཅི་ཙམ་ཞིག ཅེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། མི་ཡི་བདག་པོ་པུས་ནུབ་ཙམ། ཞེས་ཚིགས་བཅད་རྐང་པ་གཅིག་པའི་དཔེར་བརྗོད་དང་། མཚོ་ཡི་ནང་གི་པདྨ་དེ། །འདར་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གང་ཞིག ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྐང་པ་གཉིས་པའི་དཔེར་བརྗོད་དང་། ཇི་ལྟར་ཆུ་དང་ཐང་ལས་བསྐྱེད། །མེ་ཏོག་རྣམ་པ་
Chinese
庚、三种分类中，第一种是出自《后论》：“凡所诠释之对境，即是能诠说。”因此，能诠释对境者，即是能诠之音声，是显现且可闻之音声自性，是能诠之音声或续部，或是显现为书本之文字续部，凡是被称为文字续部者，即是此。此亦具足三种自性之集合，如以柱子称呼支撑屋顶之木材一般，任何法以任何声音，如是观察而宣说者，即是名。众多名之集合即是名之集合，譬如《名义集》之论典。此名本身，未普遍容纳，首先仅示现自性，其次如业等，区分种种词类之差别，而示现彼彼法之意义差别者，即是词。如“于马车之上，法轮伞盖左右有雌雄鹿支撑”等。能阐明彼等名、词之字，即是文字。如是，文字集合产生名，如“ཀའ་བ འ་”四个辅音和“ཨ་”两个元音集合而成立“ཀ་བ་”一样。名集合产生词，如“ཀ་བ་”和“གདུང་མ་”和“རིན་པོ་ཆེ་”和“ཕྲ་ཚོམ་”等众多名，以词类连接，则成立“ཀ་བས་བཏེགས་པའི་གདུང་མ་རིན་པོ་ཆེ་ཕྲ་ཚོམས་གྱིས་མཛེས་པ་”一样。彼等集合，以诗偈和散文，以及章节等次第，持续至书本，由此，能表示经文集合之文字续部，或所诠释之意义续部，即成立能诠之音声续部。如其所说：“文字依于声音，名之集合，依靠词而善诠释。”因此，彼之诗偈、散文、混合之体性是：诗偈亦有一句至七句。总经中：“婆罗门，水中有多少？”提问之回答：“人之主，及膝深。”是诗偈一句之例证。以及“海中之莲花，摇动之因何在？”等，是二句之例证。如何从水和陆地生出，花之种类
English
G. Among the three divisions, the first is from the Later Treatise: "Whatever explains the object to be expressed, that is said to be the expression." Therefore, that which explains the object to be expressed is the sound of expression, which is the nature of appearing and audible sound, the sound of expression or the continuum, or the continuum of letters appearing as a book, whatever is known as the continuum of letters, that is it. It also possesses a collection of three natures, just as calling the wood supporting the roof a pillar, whatever dharma with whatever sound, thus examining and proclaiming is the name. The collection of many names is the collection of names, like the treatise of synonyms. That name itself, without being generally included, first only shows the nature, secondly, like actions, distinguishing the differences of various cases, and showing the differences in the meaning of that particular dharma, is the word. For example, "On the horse-carriage, the Dharma wheel and parasol are supported on the left and right by male and female deer." The letters that clarify those names and words are the letters. Thus, names arise from the collection of letters, just as the four consonants "ཀའ་བ འ་" and the two vowels "ཨ་" are combined to form "ཀ་བ་". Words arise from the collection of names, such as "ཀ་བ་", "གདུང་མ་", "རིན་པོ་ཆེ་", and "ཕྲ་ཚོམ་", etc., when many names are connected by cases, it becomes like "ཀ་བས་བཏེགས་པའི་གདུང་མ་རིན་པོ་ཆེ་ཕྲ་ཚོམས་གྱིས་མཛེས་པ་". When these are collected, in the order of verses, prose, and chapters, they continue to the book, and thus the continuum of letters of the collection of scriptures, or the continuum of meaning of the object to be expressed, can represent the continuum of sound of the expression. As it says, "Letters rely on sound, the collection of names, rely on words to be well expressed." Therefore, the characteristics of verse, prose, and mixed are: verses also have from one to seven lines. In the General Sutra: "Brahmin, how much in the water?" The answer to the question: "Lord of men, knee-deep." is an example of a verse with one line. And "What is the cause of the lotus in the sea trembling?" etc., is an example of two lines. How are the kinds of flowers produced from water and land?
Tibetan
སྣ་ཚོགས་པ། །མཆོད་འོས་གྱུར་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། ཅེས་པ་ལྟ་བུ་རྐང་པ་གསུམ་པའི༴ ཁྱད་པར་སྙན་ངག་མེ་ལོང་དང་། སྡེབ་སྦྱོར་རིན་འབྱུང་དུ། ཚིགས་བཅད་རྐང་བཞི་དེ་ཡང་ནི། ཞེས་ཚིག་རྐང་བཞིར་ལོངས་པ་ལ་ཤོ་ལོ་ཀ་གཅིག་དང་། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པ་ལྔ་པ་དྲུག་པ་བདུན་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པ་རིགས་སོ། །ཚིག་ལྷུག་མ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སྤེལ་བ་ལ་ལྷུག་མ་དང་། བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མར་འབྱུང་བ་ལ་སྤེལ་མའི་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་དག་ལས་ཀྱང་དོན་མཚན་མ་འདྲེས་པར་སྐྱོབ་པ་ལ་ལེའུ་སྟེ་པ་ཊ་ལའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་རིས་སུ་བཅས་པ་དང་། ཡང་ན་པ་ཊ་ནི་གོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་སྐྱོབ་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ལ་ནི་འཛིན་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པས་གཞུང་དུམ་བུར་བཅད་པ་དོན་མཚན་མ་འདྲེས་པ་སྐྱོབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཁ་ཡར་ལྟ་བའོ། །བམ་པོ་ནི་ཤོ་ལོ་ཀ་སུམ་བརྒྱ་ལོངས་པ་ལ་རྩི་བས་ཁ་མར་ལྟའོ། །དེ་དག་དཔྱད་ན་སྟོན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ལས། ལོངས་སྐུ་དགོངས་པ་བརྡའི་གསུང་གིས་ཚིག་ཏུ་མི་གསུང་པའི་གསུང་པ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་དངོས་ཀྱི་འཁོར་རྣམས་འབྲས་དབང་ཐོབ་པས་སྟོན་འཁོར་དགོངས་པ་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་རྒྱུད་དོན་རང་སྣང་བའོ། །དེ་ཉིད་མ་འོངས་པའི་གདུལ་བྱ་གོ་ཕྱེ་བའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་རྒྱུད་དོན་སྒྲ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤར་ བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུད་གཞུང་སྒྲར་སྣང་བའི་རྒྱུད་དང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་སྒྲ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་དང་། ལྕེ་མཆུའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་སོགས་ཕྲད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲར་གྲགས་པའི་རྒྱུད་དང་། དེ་བརྗོད་པའི་རྟེན་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡི་གེའི་གཟུགས་ཅན་གླེགས་བམ་ལ་བཀོད་པ་ནི་བརྡར་གྱུར་པའི་རྒྱུད་གཞུང་དེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་དེ་ཙམ་མོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། བརྗོད་བྱའི་དོན་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲར་སྣང་ཞིང་སྒྲར་གྲགས་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྒྲ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོགས་གཞུང་གི་ཚོགས་རྒྱུན་ཆགས་པའམ་གླེང་གཞི་ལ་སོགས་པ་ལྔ་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་འགྲེལ་བས་ན་རྒྱུད་དོ། །གཞན་དུ་ན་བརྗོད་བྱ་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་མིང་ཐོབ་པས་རྗོད་བྱེད་ལ་ཡང་རྒྱུད་ཅེས་བཏགས་སོ། །དབྱེ་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་འཆད་གཞིར་གྱུར་པ་དང་། འཆད་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་བཤད་པའི་རྒྱུད་གཉིས་སོ། །རྩ་བའི་རྒྱུད་ལའང་ཚིག་གི་ཚོགས་པ་ལེའུ་ཉི་
Chinese
种种等。何者堪为供养？如是三句等。特别是《诗镜》和《韵律宝藏》中，四句偈颂亦是。如是四句构成一个颂（梵文，śloka，梵文罗马拟音，śloka，汉字字面意思：颂），另外，同样地，也有说到五句、六句、七句的。不间断地使用散文称为散文，而诗歌和散文交替出现则称为混合体。在这些之中，为了保护意义和名称不混淆，设立章节，从“paṭala”这个词引申而来，意为有条理的。或者，“paṭa”是衣服的意思，因此具有保护的性质。“la”有执持的意思，因此将文本分割成段落，保护意义和名称不混淆，具有朝上的性质。一“བམ་པོ”相当于三百个颂，因此被认为是朝下的。如果分析这些，它们是从导师的智慧的显现中产生的。报身佛通过意念的符号语言，以不以言语表达的伟大宣说之门，使真实的眷属获得果位，从而使导师和眷属的意念变得无二无别，这些都自然显现在他们的心中。同样地，为了开启未来可调伏者的智慧，在眷属的心中，经续的意义以声音的普遍形式显现。 由名、词、字母三者组成的经续，显现为声音的经续。与此相符，由于想要表达声音，依靠头部等处和舌唇的结合等，在口中说出，这就是被称为声音的经续。将此表达的所依，以外在的文字形式记录在书本上，这就是转化为符号的经续。如果从能表达的角度来区分经续，就只有这些。定义是：为什么称为声音的经续呢？因为所表达的意义本身是作为能表达的声音而显现的，并且通过声音而为人所知，所以声音和偈颂等经文的集合是连续不断的，或者说，由于以原因、条件、结果的方式来解释开端等五种，所以称为经续。另一种说法是，因为所表达的对象获得了经续的名称，所以能表达的也称为经续。分类的话，有作为讲解基础的根本经续，以及作为讲解者的讲解经续两种。根本经续也有词语的集合，即章节。
English
Various kinds. Who is worthy of offering? Like that, three lines, etc. Especially in the "Mirror of Poetry" and the "Treasure of Prosody," the four-line verse is also. Thus, four lines constitute one śloka (Sanskrit, śloka, Romanized Sanskrit, śloka, literal Chinese meaning: verse), and similarly, there are also mentions of five, six, and seven lines. Continuously using prose is called prose, and the alternating appearance of poetry and prose is called a mixed form. Among these, in order to protect the meaning and name from being confused, chapters are established, derived from the word "paṭala," meaning organized. Or, "paṭa" means clothing, so it has the nature of protection. "La" means holding, so dividing the text into sections, protecting the meaning and name from being confused, has an upward-looking nature. One "bam po" is equivalent to three hundred ślokas, so it is considered downward-looking. If we analyze these, they arise from the manifestation of the teacher's wisdom. The Sambhogakaya Buddha, through the symbolic language of intention, through the great gate of proclamation that does not speak in words, enables the real retinue to attain the fruit, thereby making the teacher and the retinue's intention inseparable, all of which naturally appears in their minds. Similarly, in order to open the wisdom of future disciples, in the minds of the retinue, the meaning of the tantra appears in the universal form of sound. The tantra consisting of name, word, and letter, appears as the sound tantra. In accordance with this, due to the desire to express sound, relying on the head and other places, and the combination of tongue and lips, etc., speaking it out in the mouth is called the sound tantra. Recording this basis of expression in external written form on books is the tantra transformed into symbols. If we distinguish the tantra from the perspective of the expresser, there are only these. The definition is: Why is it called the sound tantra? Because the meaning of what is expressed itself appears as the sound that expresses it, and is known through sound, so the collection of sound and verses, etc., is continuous, or because the five beginnings, etc., are explained in terms of cause, condition, and result, it is called tantra. Another explanation is that because the object of expression obtains the name of tantra, the expresser is also called tantra. If classified, there are the root tantra, which is the basis of explanation, and the explanatory tantra, which is the explainer. The root tantra also has a collection of words, namely chapters.