Tibetan
མ་རིག་པ་མི་ལྡན་པའི་ཆ་ནས་ཀ་དག་དང་། དེ་མ་སྤངས་པའི་ཆ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དུ་མ་སྤངས་ལ་མི་ལྡན་པར་ལྟ་བ་གོང་མཐུ ན་པ་རྒྱལ་བུ་དམངས་སུ་འཁྱམས་པའི་སྟོང་ཐུན་དང་སྦྱར་བ་མཛད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་། མ་སྤངས་ཞེས་པ་དེ་ཡོད་ཆོས་ཤིག་གམ་མེད་ཆོས་ཤིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་མ་སྤངས་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས་སོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་འདི་འབྱུང་ངོ་། །འདི་དག་གི་སྐབས། རྒྱུ་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མ་རིག་པ་གཉིས་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བཏགས་མ་བཏགས་ལ་འཇོག་པ་དག་དང་མཐུན་ནམ་ཞེས་པ་དང་། སེམས་རང་སྣང་དང་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དམ་མེད། དང་པོ་ལྟར་ན། སེམས་རིག་ཤན་ཕྱེ་དགོས་པའི་རྣམ་བཞག་ཁས་ལེན་ནམ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་སོར་བཞག་འདི་ཁོ་ན་དག་པའི་སྣང་བར་ཐལ་བར་དོགས་སོ། །ཡང་ཐུགས་རྗེས་གཟིགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཡོད་མེད་དབྱེར་མེད་གསུམ་ལས་གང་ལྟར་ཏུ་གཟིགས། སྔ་མ་ལྟར་ན། ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། བར་པ་ལྟར་ན་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུ ར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། གང་ལ་གང་གིས་གང་ལྟར་གཟིགས་ཏེ་གཟིགས་པའི་ཐ་སྙད་རང་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་ པ་དེ་ཐུགས་རྗེར་ཅི་འགྱུར་ཡང་དཔྱད་པར་མངོན་ནོ། །རྒྱུད་དོན་འདི་ཉིད་དགྱེས་ཚུལ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་བསྟན་ཅེས་གསུངས་པ་ཧ་ཅང་གུ་དོག་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བར་དོགས་ཏེ། གཞུང་ཉིད་ནས་སྣ་ཚོགས་མཛད་ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཐུན་མོང་གི་གླེང་བསླང་འདི ར་བཀའ་སྩལ་པ་དང་གསོལ་བ་མི་འདུག་པས། སྟོན་འཁོར་ཞུས་གནང་མི་རིགས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་མིན་དང་། ལེའུའི་མཚན་གྱི་གཞུང་: འགེགས་༼འགེབ་༽པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག་ཐུན་མོང་གི་གླེང་བསླང་མཚན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེས་བརྟག་དགོས་སོ།། །།ལེའུ་གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་བསྡུ་བ་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། བསྟན་པ་འབྱུང་བ་སྤྱིའི་གླེང་གཞི་ལ་དཔྱད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལྟ་བ་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སྔགས་ལུགས་ཀྱི་རྒྱུ་གླེང་གཞི། རྐྱེན་གླེང་བསླང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྒྱུད་བྱ་བ་དེ་ཡིན་དགོས་པ་གང་ཞིག གླེང་བསླང་གི་མཇུག་ཏུ་གླེང་གཞི་འབྱུང་བའི་སྐྱོན་མི་ཞུགས་པའི་འཐད་པ་འགོད་དགོས་ཤིང་། དེའི་ཚེའང་ལེའུ་གཉིས་པར་ལྷན་ཅིག་པས་གསང་བ་བཞིས་ཆོད་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུད་བཤད་པར་
Chinese
从不具无明（藏文：མ་རིག་པ་，梵文天城体：अविद्या，梵文罗马拟音：avidyā，汉语字面意思：无明）的方面来说，只是安立为本来清净（藏文：ཀ་དག་），从没有断除它的方面来说，只是安立为任运成就（藏文：ལྷུན་གྲུབ་），实际上如果像不舍弃和不具备并存的观点那样，与王子沦为乞丐的空谈结合起来，那么，这个“没有舍弃”是指有法还是指无法？如果是前者，则会成为具有；如果是后者，则会产生“没有舍弃的誓言已经破损”的疑虑。在这些情况下，先天（俱生）和遍计的两种无明，与恶劣宗派安立为是否是假立的观点是否一致？以及，心之自显和智慧之自显，两者之间有差别吗？如果没有差别，是否承认必须区分心和觉知的分类？如果是后者，则会担心将错觉的显现原封不动地变成清净的显现。还有，以大悲所见的对境，是以有、无、亦有亦无这三种中的哪一种方式来见？如果是前者，则智慧会变成具有能取所取；如果是中间者，则智慧会变成中断；如果是后者，那么以什么对什么以什么方式见，见这个词本身就不合理。此外，没有对境的那个，又如何能变成大悲，这也是需要考察的。 据说，以六种欢喜的方式，直接和间接地阐述了这部续部的意义，这恐怕会变成过于狭隘的过失，因为经文中说已经做了各种各样的事情。由于这里没有共同的开场白，也没有祈请，因此是否会出现师徒之间不应该请求的情况？以及，章节名称的经文：如何将遍及阻碍（遮盖）的某物包含在共同开场白的名称中，这也是需要考察的。第三品分为二：广说之考察和意义归纳之考察。第一品又分为二：对教法生起之总论的考察，以及对应该完全了解的见地的考察。第一是：在此，真言宗的因是论题，缘是开场白，应该完全了解的事物是续部，这是必须的吗？必须在开场白的结尾处安立没有陷入论题生起之过失的理由，并且在那时，为了在第二品中通过共同的四种秘密来确定，而宣说了续部
English
From the aspect of not possessing ignorance (Sanskrit: avidya), it is merely designated as primordial purity (Tibetan: ka dag), and from the aspect of not abandoning it, it is merely designated as spontaneous accomplishment (Tibetan: lhun grub). In reality, if one combines the view of not abandoning and not possessing with the empty talk of a prince wandering as a beggar, then, is this "not abandoning" referring to an existent phenomenon or a non-existent phenomenon? If it is the former, then it would become possessing; if it is the latter, then the doubt arises that "the vow of not abandoning has been broken." In these cases, do the two kinds of ignorance, innate and imputed, accord with the views of evil schools that posit whether or not they are fabricated? And, is there a difference between the self-appearance of mind and the self-appearance of wisdom? If it is the former, then do you acknowledge the classification that mind and awareness must be distinguished? If it is the latter, then there is a concern that the deluded appearance itself will be transformed into a pure appearance. Furthermore, in what way does compassion view its object, as existent, non-existent, or neither existent nor non-existent? If it is the former, then wisdom will become possessive of grasper and grasped; if it is the middle one, then wisdom will become interrupted; if it is the latter, then the term "viewing" itself is unreasonable, as it involves seeing something with something in some way. Moreover, it needs to be examined how that which has no object can become compassion. It is said that the meaning of this tantra is explained directly and indirectly through the six modes of delight, which may lead to the fault of being too narrow, because the text itself says that various things have been done. Since there is no common introduction or request here, is there a risk of a situation where the teacher and students should not be making requests? And, regarding the text of the chapter title: how is something that pervades obstruction (遮盖) included in the name of the common introduction, which needs to be examined. The third chapter is divided into two: examination of the detailed explanation and examination of the summary of meaning. The first is further divided into two: examination of the general basis for the arising of the teachings, and examination of the view that should be fully understood. The first is: here, is it necessary that the cause of the mantra system is the topic, the condition is the introduction, and the object to be fully understood is the tantra? It is necessary to establish at the end of the introduction the reason why the fault of the topic arising does not occur, and at that time, in order to establish the four secrets together in the second chapter, the tantra was explained.
Tibetan
ཞུས་པའི་ཚེ་སྟོན་པས་རྒྱུད་འདི་ཉིད་གསུང་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པས་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་སྨྲ་ན་དཔྱད་དོ། །ཕལ་ཆེན་ལས་བཤད་པ་ལྟར་གཞུང་ཚིག་འཇིག་རྟེ ན་དྲུག་གི་ཕྱོགས་བཅུ་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་ཅེས་པ་ཉིད་སྤྲུལ་སྐུའི་ཞིང་དང་སྦྱར་ན་ཆོས་ལོངས་ཀྱི་གླེང་གཞི་སྨོས་པས་སྐབས་འཆོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་དོགས་མི་དགོས་ཤིང་། སྟོན་པ་ཐུབ་དྲུག་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་མིན་དང་། ཐུབ་པ་གཞན་ལྔ་ལ་བསྟན་པ་དང་དེ་འཛིན་གྱི་འཁོར་དང་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་མེད་བརྟག་གོ ༑འདིར་བསྟན་གྱི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་པོ་འོག་མ་པའི་འཇོག་ལུགས་གཉིས་གང་རུང་དང་མཐུན་པ་ཞིག་གམ། ཐུན་མིན་གྱི་ལུགས་ཟུར་པ་ཞིག་འཇོག་ཅེས་པ་དང་ཐུན་མོང་པའི་ལུགས་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་འབྲས་དབང་བསྐུར་དགོས་སམ་མི་དགོས། དང་པོ་ལྟར་ན་ ཐུན་མོང་པས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་གྱི་རྣམ་བཞག་ཁས་ལེན་ནམ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་མི་འཐད་པར་ཐལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབང་སྐུར་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་འབྱེད་རིགས་སོ་སྙམ་ན་གོང་མ་ཕལ་ཆེར་གྱི་བཞེད་པ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་སྤང་དགོས་སོ། །ཡང་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་དུས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བརྟག་སྟེ། གཅིག་ན་ལོ་ཚེས་གཟའ་སྐར་སོགས་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་དང་མི་མཐུན། ཐ་དད་ན་རྒྱུད་སྡེ་དག་དང་འགལ་བར་མ་ཟད་ཐུ ན་མོང་པའི་མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེའི་གདན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་པ་དང་བྱ་རྒོད་ཕུང་རིར་ཆོས་གསུང་བ་རྣམས་དུས་ཅིག་ཆར་བཤད་པ་དང་ཡང་འགལ་ལོ། །ཀླད་ནས་སྟོན་པ་ལས་སྤྲུལ་པར་བཤད་པ་དང་། འདིར་དགའ་ལྡན་ནས་བབས་པར་གསུངས་པ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་དང་། སྐུའི་མཛད་པ་འདི་གཙོ་བོའམ་གཞི་མའམ་ཕལ་ཆེ་བའི་སྒྲ་གང་ལས་བཏགས་པ་དང་། དུས་བཞི་ཀུན་ཏུ་མཁྱེན་ཚུལ་རེ་མོས་སམ་མཉམ་པར་མཁྱེན། སྔ་མ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་ཞིང་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དུས་བཞི་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་མཁྱེན་ཚུལ་གནས་ལུགས་དུས་ལས་འདས་པ་དང་བློ་དུས་ལྟར་དུ་འཁྲུ ལ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་དུས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་གང་ལྟར་མཁྱེན་ཞེས་དཔྱད་དོ། །གཞན་ཡང་ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་འདི་དག་མངོན་ཤེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུ ལ་བ་ཡིན་པས་བཞེད་པ་དེའི་ལྟར་ན་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱང་དེར་ཐལ་བར་དོགས་ཤིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ། སྟག་དང་སྤྲེའུ་ལྟར་དང་། ཅ་ཅོ་མི་མཛད་ཅིང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་མེད་པས་ཐུབ་པ
Chinese
如果有人说，当被请求时，导师承诺宣说此续部，因此宣说共同乘是不合理的，那么就应该考察。正如《华严经》中所说，经文词句“六道世界，十方无边无际”如果与化身的刹土相联系，那么提及法身和报身的讨论基础，就不必担心会犯下场合错乱的过失。导师是否具有六种解脱的形态，以及其他五位导师是否具有教法、持有教法的眷属和十二事业，都需要考察。这里所说的十二事业，是与下部（密宗）的两种安立方式中的任何一种相符，还是安立一种独特的非共同方式？或者，按照共同的方式成佛，是否需要或不需要授予果位灌顶？如果按照第一种方式，
English
If someone says that when requested, the teacher promised to expound this tantra, therefore it is unreasonable to expound the common vehicle, then it should be examined. As stated in the Avatamsaka Sutra, the scriptural words "the six realms of the world, the ten directions are boundless and limitless," if connected with the realm of the emanation body, then mentioning the basis of discussion for the Dharma body and Enjoyment body, there is no need to worry about committing the fault of inappropriate occasion. Whether the teacher has the form of six liberations, and whether the other five teachers have teachings, retinues holding the teachings, and the twelve deeds, needs to be examined. Are the twelve deeds mentioned here in accordance with either of the two ways of establishing them in the lower (tantra), or is a unique uncommon way established? Or, according to the common way of attaining Buddhahood, is it necessary or unnecessary to bestow the fruit empowerment? If according to the first way,