Tibetan
སྐུར་བའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་བདེ་ཆེན་ལམ་གྱིས་ཡས་བབ་དགའ་བཞིའི་འགྲོས་ལ་ཐུན་མོང་གི་ས་བཅུ་དང་ལམ་ལྔ། མས་བརྟན་དགའ་བཞིའི་འགྲོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ས་བཅུ་དང་ལམ་ལྔ་རྫོགས་ནས་འཚང་རྒྱ་ཚུལ་གསུངས་པ། ཐུན་ཁྱད་ཀྱི་ས་ལམ་དེའི་གོང་དུ་ཡང་རྫོགས་ཚུལ་བྱུང་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཡས་བབ་ཟག་བཅས་དང་མས་བརྟན་ཟག་མེད་ཅེས་བཤད་པ་ན་རང་ལུགས་ཀྱི་བཞེད་པས་དབྱེར་མེད་བདེ་ཆེན་གྱི་དབང་མ་ཐོབ་པར་ཕྲ་སྒྲིབ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ནས་བསྙད་རུང་ངམ་སྟེ་འོན་ཀྱང་མས་བརྟན་ཡིན་རུང་ཐིག་ལེ་རང་གནས་སུ་མ་སླེབས་པར་བདེ་ཆེན་གྱི་དབང་ཐོབ་པར་འཇོག་ཏུ་མེད་པ་དང་དབང་གསུམ་ཅིག་ཆར་ཐོབ་པ་ཞིག་ཁས་ལེན་དགོས་པས་གནོད་དོ། །ཡས་མས་ཀྱི་དགའ་བཞིའི་འགྲོས་ལ་ཟབ་དབང་གི་རིམ་པ་བརྩི་ཚུལ་ཡབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་སམ་ཡུམ་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བཞག་ཅེས་པ་དང་། ཁུ་རྡུལ་རླུང་གསུམ་གྱི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོ་ལྷག་མེད་དུ་འགགས་པ་ན་དཀར་ཆ་སྤྱི་བོ། དམར་ཆ་མགྲིན་པ། རླུང་སེམས་སྙིང་གར་དག་དགོས་པར་ངེས་པ་ཞིག་གམ་དེ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་དག་པ་ན་གནས་དེ་དེར་དག་ཅེས་བཏགས་སམ་ཞེས་དཔྱད་དོ། །འཚང་རྒྱ་ཚུལ་ཡང་སྐུ་ལྔ་དང་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར་དང་། གང་དག་མདོ་སྔགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་བཞེད་པ་དེའི་ལྟར་ན་མདོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་གསུམ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་མི་དགོས་སམ་སྙམ་མོ། །འདིར་གྲོལ་ལམ་དང་སྟེང་སྒོའི་ལམ་ལྟར་གྱི་ཟབ་དབང་གསུམ་པོ་བསྐུར་ཚུལ་འཇོག་ཆོག་མིན་དང་། དབང་གཉིས་ཀྱི་ལས་ཐུན་མོང་དུ་འགྲོ་ཚུལ་གཞུང་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་དབང་གཉིས་བྱུང་ཞིང་གཉིས་ཀའི་སྔོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པས་སམ། སེམས་བཞི་པོ་དེ་དབང་གཉིས་ཀའི་སྔོན་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་དང་། འགྲོ་འོང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དངོས་གཞི་ཐུན་མོང་པར་འདུག་པས་ཡིན་ ཞེས་བརྟག་གོ །ཡང་མཐར་ལམ་པ་ལ་དབང་གསུམ་རིམ་པས་སམ་ཅིག་ཆར་དུ་བསྐུར། དང་པོ་ལྟར་ན་མན་ངག་དག་དང་འགལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དབང་གསུམ་བསྐུར་བ་མི་འཐད། ལར་རིམ་ཅིག་ཆར་གཉིས་ཀ་རུང་བ་ཞིག་ཁས་ལེན་ན་འདིའི་སྐབས་དེ་གང་ཡིན་དཔྱད་དགོས། ཟབ་དབང་གསུམ་པོ་འདི་གླེང་བསླང་ངམ་རྒྱུད་དོན་ཡིན། སྔ་མ་ལྟར་ན་ལྷན་ཅིག་པས་དབང་ཐོབ་ཚེ་རྒྱུད་གོ་བར་མི་འགྱུར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མན་ངག་དང་འགལ་ཞིང་བསྟན་པ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་མིན་པར་ཐལ་བའི་རིགས་པས་ཀྱང་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཟབ་མོ
Chinese
关于灌顶时，通过欲乐大乐道，以上降四喜之次第，圆满了共同的十地和五道，以及下稳四喜之次第的差别十地和五道后，宣说了成佛之理。共同和差别的地道在那之前也已经圆满的情况是怎样的呢？如果说上降是有漏，下稳是无漏，那么按照自宗的观点，在没有获得无别大乐的灌顶时，从有细微障碍的方面来说，可以这样安立吗？即使是下稳，在明点没有回到自位之前，也不能安立为获得大乐的灌顶，并且必须承认同时获得三个灌顶，这样是有妨害的。上下四喜的次第，安立深观灌顶的次第，是从父续方面还是母续方面安立的呢？当精液、血、风三种的细微习气完全止息时，是否一定要白色明点在顶轮，红色明点在喉间，风心在心间清净呢？还是说这三者清净为身语意的自性时，就在那个位置安立为清净呢？请思考。关于成佛之理，也宣说了以五身和四身的自性成佛，这有什么差别吗？那些认为显宗和密宗的佛有差别的人，按照他们的观点，是否必须承认显宗的佛有三现分迁变的细微习气呢？我认为是这样的。这里，像解脱道和上门道那样的三种深观灌顶的授予方式是否可以安立？以及两个灌顶的业共同进行的方式，是在一个本尊上出现两个灌顶，并且两个灌顶之前都需要发菩提心吗？或者说，这四个心是两个灌顶共同的前行，并且往返菩提心的正行是共同的，是这样吗？请考察。还有，最终对道者是次第授予三个灌顶还是同时授予？如果是前者，则与口诀相违。如果是后者，则不应授予三个灌顶。一般来说，如果承认次第和同时两种都可以，那么需要考察这属于哪一种情况。这三种深观灌顶是引发争论还是经续的要义？如果是前者，那么以俱生智获得灌顶时，就不会理解经续的意义。如果是后者，则与口诀相违，并且以不是产生教法之因的道理也有妨害。第二点是，像那样甚深的...
English
Regarding the empowerment, through the path of desire and great bliss, the process of descending the four joys, the common ten grounds and five paths are completed, and after completing the distinct ten grounds and five paths of the process of stabilizing the four joys, the manner of attaining Buddhahood is explained. How is it that the common and distinct grounds and paths are already completed before that? If it is said that descending is contaminated and stabilizing is uncontaminated, then according to the view of our own school, without having received the empowerment of indivisible great bliss, can it be asserted from the aspect of having subtle obscurations? Even if it is stabilizing, unless the bindu has returned to its own place, it cannot be established as having received the empowerment of great bliss, and it is necessary to acknowledge that three empowerments are received simultaneously, which is harmful. Regarding the sequence of the four joys of ascending and descending, from which side is the order of profound empowerment counted, from the father's side or the mother's side? When the subtle imprints of the three, semen, blood, and wind, are completely extinguished without remainder, is it necessary that the white element be purified in the crown of the head, the red element in the throat, and the wind-mind in the heart? Or, when these three are purified into the nature of body, speech, and mind, is it designated as purified in that place? Please consider. Regarding the manner of attaining Buddhahood, it is also taught that one attains Buddhahood with the nature of the five kayas and the four kayas. What is the difference between them? According to those who believe that there is a difference between the Buddhas of Sutra and Tantra, is it not necessary to acknowledge that the Buddhas of Sutra have subtle imprints of the transformation of the three appearances? I think so. Here, is it permissible to establish the manner of bestowing the three profound empowerments like the path of liberation and the path of the upper gate? And how do the actions of the two empowerments proceed in common? Do two empowerments occur on one deity, and is it necessary to generate bodhicitta before both empowerments? Or are these four minds the common preliminaries of both empowerments, and is the actual practice of going and coming bodhicitta common? Please examine. Furthermore, are the three empowerments bestowed on the ultimate path practitioner sequentially or simultaneously? If the former, it contradicts the pith instructions. If the latter, it is not appropriate to bestow three empowerments. In general, if it is acknowledged that both sequential and simultaneous are possible, then it needs to be examined which of these cases it belongs to. Are these three profound empowerments a matter of instigating debate or the meaning of the tantras? If the former, then when empowerment is obtained through co-emergent wisdom, the meaning of the tantras will not be understood. If the latter, it contradicts the pith instructions, and it is also harmful by the reasoning that it is not a cause for the arising of the teachings. The second point is, such a profound...
Tibetan
་གསང་བའི་དོན་དེ་གསང་བ་བཞིས་ཆོད་པ་དག་ནི་འཁྲུ ལ་བའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ཚུལ་ལ་གཉགས་པད་འབྱུང་སོགས་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པ་ལས་འཁྲུལ་བར་བཞེད། འགའ་ཞིག་མེད་པ་དང་དབྱེར་མེད་ལས་འཁྲུལ་བར་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་དོགས་པ་འདི་ལྟར་སྣང་སྟེ། དང་པོ་ལྟར་ན། འཁྲུ ལ་པ་རང་རྒྱུད་པ་རྟག་པར་དང་། གཞི་འཁོར་བའི་མཐར་ལྷུང་བ་དང་། འཁྲུ ལ་བ་མི་སེལ་བར་དང་། གཞི་གཟུང་འཛིན་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་བཞིས་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་མ་གྲུབ་པར་དང་། གཞི་མྱང་འདས་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བར་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་འབྱུང་བར་དང་། སངས་རྒྱས་ལའང་འཁྲུལ་པ་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་བཞིས་གནོད་དོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། གཞི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་བ་ནི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡིན་པས་གནོད་དོ། །སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱས་པར་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཐུགས་ཐིག་སོགས་དང་རྒྱུད་ཊིཀ་དུ་མ་ལས་གསལ་ལོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་འདོད་དམ། མ་རིག་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལ་འདོད། སྔ་མ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མི་རྙེད་པར་འགྱུར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་འཁྲུ ལ་བའི་ངོ་བོ་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །བརྟག་གཞིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔ་རབས་པ་ལ་ཕལ་ཆེར་ལམ་པའི་བློས་བརྟགས་པས་དང་། རོག་གིས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟག་དཔྱད་བྱ་བའི་གཞིར་གྱུར་པས་དེ་སྐད་སྨོས་པར་བཞེད་ཀྱང་། རང་ལུགས་ནི་གནས་ལུགས་ལ་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་པ་ལས་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཞེན་སྣང་ངོ་གསུངས། དེ་ལ་འདི་ལྟར། འདས་པའི་ཆོས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱང་ལོག་རྟོག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། བརྟག་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན་དཔྱད་དགོས་སོ། །འདིར་ཞེན་སྣང་དང་ཞེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་པར་སེམས་ཏེ། དེ་གཉིས་བློ་རྫས་ཐ་དད་ན་ཞེན་འཁྲུལ་སྤངས་ཚེ་སྣང་འཁྲུལ་མི་སྤང་བར་ཐལ་ཞིང་། ལྡོག་པ་ཐ་དད་ན་གཞལ་བྱ་གཅིག་པར་འགལ་ལོ། །གཉིས་སུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་འགྲོ་ལ་ཤེས་རྒྱུད་གཉིས་ཆར་དུ་ཐལ། མིན་ན་ལུང་དང་འགལ་ལོ། །གཞི་འཆི ང་གྲོལ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གཅོད་དུ་ཀ་ལྷུན་སྐྱོན་ཅན་དགག་ནས་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཀ་ལྷུན་སྐྱོན་མེད་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ན། གོང་མ་ཕལ་ཆེར་ཀ་དག་ལྟར་དང་ལྷ་རྗེ་ཟུར་ཆུང་བ་ལྷུན་གྲུབ་ལྟར་འཐད་ཅེས་གསུངས་ཀྱང་། རང་ལུགས་ཀྱི་འཇོག་མཚམས་ནི་རྗེ་སྒྲོལ་གཡུང་གཉིས་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་གཞི་འབྲས་ལ་
Chinese
以四种秘密决定的秘密之义，关于如何转变为错乱的他力自在，涅·贝炯（Nyag Pema Jung）等认为是从有错乱之基而错乱。有些则说是从无有和无别而错乱。然而，有这样的疑问：如果按照第一种说法，错乱成为自续部常有；基堕入轮回的边际；错乱无法遣除；基成为能取所取者，有这四种过失的损害。如果按照第二种说法，俱生无明无法成立；基堕入涅槃的边际；轮回有初始；甚至佛陀也可能产生错乱，有这四种过失的损害。如果按照第三种说法，基的自性本来就是清净的，而错乱是突如其来的垢染，因此会受到损害。这些成为过失的方式，在幻化心滴等以及众多续释中都有详细说明。为什么将“错乱之基”称为如来藏呢？还是称为具有因的无明呢？如果按照前一种说法，将无法领会佛陀的密意；如果按照后一种说法，将无法领会错乱的体性。考察之基的定义，早期的人大多是用道者的智慧来考察，而若（Rog）则认为是用各自辨别的智慧来作为考察研究之基，所以这样说。但自宗认为，是从未如实成立实相，而错误地执着的显现。对此，如下： 过去的法，有法。你也太过于错乱的分别念了，因为是考察之基的缘故，如果这样说，就需要进行分析。这里，我认为区分执着显现和执着是不合理的，如果这两者是心识的实体不同，那么舍弃执着错乱时，就会出现无法舍弃显现错乱的过失，如果反体不同，那么衡量之境相同就会有矛盾。以二取而产生的错乱显现是还是不是？如果是，那么众生的相续中就会出现两种识流；如果不是，那么就与经论相违背。为了显示基的系缚和解脱无别，在破斥具有过失的俱生（ཀ་ལྷུན་，ka lhun）时采用的是遮诠，而在成立无有缺失的俱生（ཀ་ལྷན་，ka lhun）时采用的是遣余，虽然有人说，前者大多类似于本来清净（ཀ་དག་，ka dag），而拉杰·祖琼巴（Lhaje Zur Chungwa）则认为类似于任运成就（ལྷུན་གྲུབ་，lhun grub）是合理的，但自宗的安立界限是按照杰·卓雍二者（Je Drolyung）等的观点，对于基果
English
The meaning of the secret decided by the four secrets is that, regarding how it transforms into the other-powered dependence of delusion, Nyag Pema Jung and others consider it to be deluded from having a basis of delusion. Some say it is deluded from non-existence and non-duality. However, there seems to be this doubt: According to the first statement, delusion becomes a permanent Svātantrika; the basis falls to the extreme of samsara; delusion cannot be eliminated; and the basis becomes one with grasper and grasped, which are harmed by these four faults. According to the second statement, innate ignorance cannot be established; the basis falls to the extreme of nirvana; samsara has a beginning; and even Buddhas are likely to have delusions, which are harmed by these four faults. According to the third statement, the nature of the basis is primordially pure, and delusion is a sudden stain, so it is harmed. The ways in which these become faults are explained in detail in the Magical Net of the Heart Drop and many tantric commentaries. Why is the so-called "basis of delusion" considered to be the Tathāgatagarbha? Or is it considered to be ignorance with its causes? According to the former, the intention of the Buddha will not be found; according to the latter, the nature of delusion will not be found. The definition of the basis of investigation is that the early scholars mostly investigated with the minds of the path, and Rog considered it to be the basis for investigation and analysis with the wisdom of individual discernment, so it is said. However, the self-tradition says that it is the appearance of clinging that wrongly conceives from not truly establishing the reality. To this, like this: The past dharma, dharma possessor. You are also too much of a wrong conception, because you are the basis of investigation, if you say so, it needs to be analyzed. Here, I think it is unreasonable to distinguish between clinging appearance and clinging, if these two are different entities of mind, then when abandoning clinging delusion, there will be a fault of not abandoning appearance delusion, and if the reverse is different, then it contradicts that the object to be measured is the same. Is the deluded appearance produced by grasping at duality or not? If it is, then there will be two streams of consciousness in beings; if it is not, then it contradicts the scriptures. In order to show that the basis's bondage and liberation are inseparable, the exclusion is used to refute the flawed co-emergent (ཀ་ལྷུན་, ka lhun), and the exhaustive is used to establish the flawless co-emergent (ཀ་ལྷན་, ka lhun). Although some say that the former is mostly like primordial purity (ཀ་དག་, ka dag), and Lhaje Zur Chungwa thinks that it is reasonable like spontaneous accomplishment (ལྷུན་གྲུབ་, lhun grub), but the boundary of the self-tradition is according to the views of Je Drolyung and others, regarding the basis and result.