Tibetan
ད་དེ་རང་ངོས་ནས་སྟོང་ངམ་མ་སྟོང་། སྔ་མ་ལྟར་ན་རང་གི་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱིས་དོར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་ཐལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཉི་ཚེ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པར་བརྟག་གོ །དབྱེ་བ་ནི། ཐུན་མོང་པ་དག་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱང་འདིར་ནི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་ངེས་པ་གང་ཞིག དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་མ་བྱས་དང་། འབྲས་བུ་དང་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་བྱེ་བྲག་དང་། རང་བཞིན་དང་ཡེ་ཤེས་གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཆ་ལས་ཕྱེ་བ་སྔ་རབས་པ་དག་གིས་བཞེད་ཀྱང་གཞི་འབྲས་གཉིས་དམིགས་འདྲེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བར་དོགས་ཤིང་། རང་ལུགས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རང་གསལ་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་འབྲས་ཆོས་ལྔ་པོ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་དོན་དམ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་དང་ཁྱད་པར་འབྱེད་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་སྣང་ལྡོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོས་ནས་གཏན་ལ་དབབ་ན། རྗེ་ཐག་པ་ནི་སྔར་གྱི་སྐྱེ་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་དེ་ཉིད་འགག་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་དུའང་རུང་བར་བཞེད་ཀྱང་། རང་ལུགས་ནི༑ རིག་པ་ལ་སྣང་ཙམ་འགག་མེད་དུ་དང་། བདེན་སྟོངས་ཀྱི་སྣང་བ་རིས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་གསུངས་ཤིང་། དང་པོ་ལ་ནང་གསེས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་གྲུབ་ན་འཁྲུ ལ་སྣང་འབྱུང་མི་རིགས་པ་དང་། དོན་དམ་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། སྣང་ཙམ་པ་འདི་སུས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་པ་དང་། རང་རིག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྩལ་མ་འགག་པར་རང་སྣང་བའི་གཏན་ཚིགས་བཞིར་གྲུབ་པ་གང་ཞིག དེའི་ཚུལ་བསྒྲུབ་པ་ན་གཞན་སྡེ་ཆད་པར་སྨྲ་བའམ་རང་སྡེ་དབུ་ མ་རྒྱུན་ཆད་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཅན། རྟགས་དེ་དག་གི་ཚུལ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྣང་བ་བདེན་པ་ལྟ་ཞོག་སྣང་ཙམ་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྤྱི་མཚན་གྱི་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། དང་པོ་ལྟར་ན་དེའང་འཁྲུལ་སྣང་ལོག་ཤེས་སུ་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ལ་རིགས་སྤྱི་ཁེགས་པར་ཐལ། འདོད་ན་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དངོས་པོ་ལ་མི་གནས་པར་ཐལ་ལོ། །ཞེས་དཔྱད་དོ། །ཡང་ལྷག་ཀུན་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ལྷའི་དལ་དུ་འདོད་པ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་སམ་ཡོངས་གྲུབ་ཅིག་ཡིན། སྔ་མ་ལྟར་ན་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གསེར་ས་ལེ་སྦྲམ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་{ལ་} གཞན་: མ་༼ལ་༽མ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ལྷ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཙམ་ལའང་མ་ལྟོས་པར་ཐལ་ལོ། །མ་ཟད་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀར་ལུང་དང་མན་ངག་གིས་ཀྱང་གནོད་དོ། །གཞན་ཡང་ལྷག་ཀུན་འདི་དང་གོང་དུ་འབྲས་བུའི་དོན་དམ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་ཚུལ་ལ་ལེགས་པར་བརྟག་དགོས་ཤིང་། མ་ཧཱའི་སྤྱི་སྐད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དཔག་ན། རྒྱུད་འགྲེལ་དག་ཏུ་རྩལ་སྣང་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་ཆོ་འཕྲུལ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་རུང་མོད་དེ་ལྟར་སྨོས་པ་ལ་འཆོལ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་སྟེ། རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་གསུམ་གྱིས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ལུང་ཨ་ནུས་འདོད་པ་དང་འདིར་བསྟན་གྱི་རྩལ་སྣང་གཉིས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་རིགས་པའི་དམ་བཅའ་འཐད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་མོ༑ ༑དབྱེ་ན་དབུ་མ་པ་དག་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱང་འདིར་ནི་དེའི་ཡང་དག་ཀྱང་ལོག་པ་ཉིད་དུ་བཞག་ཅིང་། ཡང་དག་པ་ནི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཡེ་ནས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྫོགས་པར་འདོད་པ་གང་ཞིག མཚན་བཅས་ཡིག་འབྲུ་སོགས་ཀྱི་གཟུངས་སུ་སྣང་བ་ཞིག་གམ་ཞེས་བརྟག་གོ ། གསུམ་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོས་ནས་གཏན་ལ་དབབ་ན། སྒྲོལ་ཊཱིཀ་པ་མ་ཡིན་པ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་པ་དང་། ཡིན་པ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་ཕྱི་མ་ལ་ནང་གསེས་ཀྱི་གསེར་གཡུ་མཚོ་དང་འཇའ་ཚོན་གྱི་དཔེ་བཞིན་དབྱེ་བས་བསྒྲུབ་པར་བཞེད། རྒྱལ་བ་གཡུང་སོགས་ གོང་མ་ཕལ་ཆེར། བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་རང་བཞིན་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། ངོ་བོ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་དང་། འདུག་ས་ཐ་མི་དད་པ་དང་། དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་རིགས་པ་བཞིས་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ་གང་ཞིག དེའི་ཚུལ་བསྒྲུབ་པ་ན། གཞན་དག་ན་རེ། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཅན། རྟགས་དེ་དག་གི་ཚུལ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྣང་སྟོང་གང་རུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཆད་པའམ་དེ་གཉིས་རྫས་སུ་ཐ་དད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། གནས་ཚུལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་གསུམ་དུ་ཐལ་བ་དང་། སྣང་སྟོང་གཉིས་ངོ་བོ་བདག་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ཚེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་དེར་ཐལ་ལོ་ཞེས་པ་ལ་བརྟག་གོ །དབྱེ་ན་སེམས་ཙམ་པས་གཅིག་ལ་གཉིས་མེད་པའི་དང་། དབུ་མ་པས་མཐའ་གཉིས་བཀག་པའི་དབྱེར་མེད་འདོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུ་འདོད་པ་གང་ཞིག དེ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་ཏུ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ཉམས་ལ། མེད་ན་གཏན་ཚིགས་རྣམས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཞི་དེ་ཤེས་བྱ་ཙམ་དུ་རུང་བ་ལུང་རིགས་མན་ངག་གསུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་དམ་མི་ཆོད། ཆོད་ན་གནས་ལུགས་དེ། དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཐར་ཐལ་ལ། མ་ཆོད་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཕུང་གསུམ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་བསྟན་བདེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་དག་རྒྱུའི་ཐེ ག་པའི་དོན་ཀུན་དབྱེར་མེད་ལས་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་གསུམ་གསུམ་གྱིས་སྤགས་ལུགས་དང་། དེ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་རིགས་ངེས་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག རིགས་སམ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་ཐལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རིགས་ཞེས་སྨོས་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཉིད་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་གསུམ་མམ་གཅིག་གིས་བསྒྲུབ། སྔ་མ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཐལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དེ་རིམ་གྱིས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བདེན་གསུམ་རིམ་པར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་མིན་གྱི་དོགས་པའང་དེ་དང་མཚུངས་སོ། །གཏན་ལ་དབབ་བྱ་ལྟ་བའི་དོན་ལེའུ་གསུམ་པར་བདེན་ པ་གཉིས་སུ་དང་། བཞི་པར་བདེན་པ་བཞིར་དང་། འདིར་བདེན་པ་གསུམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་རྣམས་མི་ཟློས་པའི་ཤེས་བྱེད་འགོད་དགོས་ཤིང་། བརྗོད་བྱའི་མཐིལ་ལྷག་པ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་ལ་བརྟག་ཚེ་འགྲོ་དྲུག་གིས་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་སྤངས་རྟོགས་མེད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགལ་བ་ཞིག་ཁས་ལེན་དགོས་པར་མངོན་ཏེ་ཞིབ་ཏུ་བསྙད་པ་གཅེས་སོ༑ ༑ལྟ་བ་དེའི་རྣམ་གྲངས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་དམིགས་བཟུང་ན། མིང་གྲངས་ལ་ཉང་ཇོ་མདོ་དང་རྒྱ ལ་བ་གཡུང་གི་བཞེད་པས་ལམ་རིམ་གྱི་ཁུངས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་འདོད་པ་དང་། ཐུགས་ཐིག་ལས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལམ་རིམ་གྱི་ལུང་དོན་གཞན་དུ་འདྲེན་ཏེ་ཚོགས་དྲུག་གི་ལྟ་བར་བཤད་པ་ལས་རང་ལུགས་གང་ལྟར་བཟུང་ཞིང་། དོན་གྲངས་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་བྱེད་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་དང་། བླང་བྱ་རྒྱུད་དོན་གྱི་ལྟ་གྲངས་དགུ་དགུར་གསུངས་པ་གང་ཞིག གཅིག་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་འགྱུར་མིན་དཔྱད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕལ་ཆེར་འཆད་གྱུར་དུ་སྤྲོ་ཞིང་། མཆོག་ཐུན་གྱི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་རིམ་པ་ལྟར་རྫོགས་རིམ་དང་བསྐྱེད་རིམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་རྒྱུད་ཕྱི་མ་སོགས་ལས་བཤད་པ་གང་ཞིག བསྐྱེད་རིམ་གྱིས་མཆོག་སྒྲུབ་དང་རྫོགས་རིམ་གྱིས་ཐུན་སྒྲུབ་འགྲུབ
Chinese
那么，它本身是空还是非空？如果像前者那样，因为自己的修行法抛弃了它，所以会成为实有；如果像后者那样，因为戏论没有彻底断除，所以会成为片面的。对此进行考察。分类是：共同者们将究竟分为名相和非名相两种，但这里是从种类的角度确定为自性、智慧、果三种。它们的差别在于自性和果是否显现，果和智慧是总相和别相，自性和智慧是从基和果的角度来区分的，虽然前代人这样认为，但担心基和果二者会陷入目标混淆的过失。自宗认为，离戏论的法界本身，从其远离自明和遮蔽的角度来说，是智慧的究竟；而这法界本身，五种果法本来就任运成就地存在，这被称为果的究竟。即使这样说，也必须区分最终的果和差别。第二，从显现和遮蔽世俗的角度来确定。塔巴仁波切认为，以前的无生论证同样可以作为无灭的论证。但自宗认为，对于觉性来说，仅仅是显现无灭，对于空性的显现，则要证成无别。第一种情况，如果内部的显现没有成立，就不会产生错觉；并且也会成为没有究竟的所知；而且这个仅仅是显现者，谁也无法否认；并且在一切时，自明都不会停止，成立为自显现的四种理由。在论证这些道理时，其他宗派会说断灭，或者自己宗派的中观论者会说：心性，有法。在这些理由的方式上没有成立，因为不要说显现为真实，就连仅仅是显现也没有成立。并且，对于世俗总相的增上世俗，是周遍还是不周遍？如果像第一种情况，那么它也会变成错觉和邪见；如果像第二种情况，那么世俗的种类总相就会被否定。如果承认，那么增上世俗就不会存在于事物上。这样进行考察。还有，像这样将增上世俗显现为天界的闲暇，那是假立还是圆成实性？如果像前者那样，那么修持天瑜伽就会变得没有意义；如果像后者那样，就会像金色的萨莱树一样，成为原因。
English
Now, is it empty or not empty in itself? If it is like the former, it will become substantial because one's own practice abandons it; if it is like the latter, it will become partial because the elaboration has not been completely cut off. This should be examined. The distinction is: commoners divide the ultimate into two types, nominal and non-nominal, but here, from the perspective of types, it is determined as three: self-nature, wisdom, and fruition. The difference between them is whether self-nature and fruition are manifested or not, whether fruition and wisdom are general or specific, and whether self-nature and wisdom are distinguished from the perspective of the basis and fruition. Although the ancients thought so, they worried that the two, basis and fruition, would fall into the fault of confusing the objects. The self-tradition believes that the nature of reality, free from elaboration, is the ultimate wisdom from the aspect of being free from self-illumination and obscuration; and in that nature of reality itself, the five aspects of fruition are spontaneously present from the beginning, which is called the ultimate fruition. Even if it is said so, it is necessary to distinguish the ultimate fruition from the difference. Secondly, it is determined from the perspective of appearance and reversion, the conventional. Jowo Takpa believes that the previous reasoning of no-birth can also be used as the reasoning of no-cessation. But the self-tradition says that for awareness, it is only appearance and no-cessation, and for the appearance of emptiness, it is necessary to prove non-difference. In the first case, if the internal appearance is not established, illusion will not arise; and it will also become without ultimate knowable; and this mere appearance cannot be denied by anyone; and at all times, self-awareness will not cease, and it will be established as the four reasons for self-appearance. When proving these reasons, other schools will say annihilation, or some Madhyamikas of their own school will say: Mind-nature, the subject. It is not established in the way of those reasons, because not to mention appearing as true, even appearing as mere appearance is not established. And, for the increasing conventional of the general characteristic of conventional, is it pervasive or not pervasive? If it is like the first case, then it will also become illusion and wrong knowledge; if it is like the second case, then the general characteristic of the conventional will be negated. If you admit it, then the increasing conventional will not exist on things. This is how it is examined. Also, like this, is the increasing conventional appearing as the leisure of the heavenly realm an imputation or perfect reality? If it is like the former, then practicing the yoga of the deity will become meaningless; if it is like the latter, it will become a cause like a golden Sal tree.
Chinese
另外，因为不依赖于其他。甚至也不依赖于生起天尊的智慧。而且，前后两者都被经文和口诀所损害。此外，还需要仔细研究此处的殊胜和之前果位的胜义二者的差别。根据在摩诃通用语中说“一切法显现为智慧的幻化”来衡量，在续部注释中提到“力显现”时，虽然也可以解释为幻化，但不应将这样说视为过失。因为经文、教证和口诀三者区分开来的教证阿努所主张的，与此处所说的力显现二者不同，所以区分其差别是合理的立宗。如果区分，中观派也分为正与邪两种，但此处将他们的正确也视为错误。而正确是指，认为蕴、界、处从一开始就圆满为身和智慧的坛城，或者探究显现为具有名称的字等明咒。第三，从真谛无别的角度来确定，据说分为不属于度母注释者依靠例子来破斥，以及属于度母注释者依靠例子来建立两种，并且后者认为像黄金、绿松石、湖泊和彩虹的例子一样进行区分来建立。嘉瓦永等 大多数上师认为，这两种真谛没有自性好坏，本体不可分割，所处之处不相异，以及通过没有时间先后顺序的四种理证来建立。在建立其方式时，其他人说：心性，作为有法，不成立那些理证的方式，因为要么断定为显现或空性的任何一方，要么安住于二者作为实体而各异。并且，因为以那种方式成立，所以成为自性的三种显现的过失，并且因为显现和空性二者本体为一，所以在显现生起和灭亡时，空性也成为那样的过失，对此进行探究。如果区分，唯识宗认为一中无二，中观派认为遮止二边的无别，但此处认为本体无别。那是否可以通过闻思来确定？如果可以，则会失去与心识的行境分离的体验。如果不可以，则所有理证都变得没有意义。
English
Furthermore, because it does not rely on others. It does not even rely on the wisdom that generates deities. Moreover, both the former and latter are harmed by scripture and oral instructions. In addition, one must carefully examine the difference between this superior and the previous ultimate truth of the fruition. According to the statement in the Mahā common language that "all phenomena appear as the magical display of wisdom," when "power appearance" is mentioned in the tantric commentaries, although it can also be explained as magical display, it should not be regarded as a fault to say so. Because the scriptural authority Anu, which is distinguished by scripture, teachings, and oral instructions, differs from the power appearance mentioned here, it is reasonable to establish the thesis of distinguishing their differences. If distinguishing, the Madhyamikas also divide into correct and incorrect, but here their correctness is also regarded as incorrect. And the correct refers to the view that the aggregates, elements, and sources are complete from the beginning as the mandala of body and wisdom, or examining whether they appear as mantras with names, letters, etc. Third, determining from the perspective of the inseparability of truth, it is said to be divided into those who do not belong to the Tara commentary relying on examples to refute, and those who belong to the Tara commentary relying on examples to establish, and the latter believes that it is established by distinguishing like the examples of gold, turquoise, lakes, and rainbows. Gyalwa Yung, etc. Most of the former lamas establish that these two truths have no inherent good or bad, their essence is inseparable, the places where they reside are not different, and through the four reasonings of having no temporal order. When establishing its manner, others say: Mind-nature, as the subject, does not establish the manner of those reasons, because it either determines to be on either side of appearance or emptiness, or abides in the two as separate entities. And, because it is established in that way, it becomes the fault of the three appearances of self-nature, and because the essence of appearance and emptiness are one, when appearance arises and ceases, emptiness also becomes such a fault, and this is investigated. If distinguishing, the Cittamatrins believe in non-duality in one, and the Madhyamikas believe in the inseparability of negating the two extremes, but here it is believed that the essence is inseparable. Can that be determined through hearing and thinking? If it can, then the experience of being separated from the object of consciousness will be lost. If it cannot, then all the reasons become meaningless.