Tibetan
་པའི། །ཡེ་ནས་ལྷུན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཆོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཞི་འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ཡེ་ནས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཞེས་པས། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་བཅིངས་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྲོལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་། དོན་ལ་ལྟོས་གཞི་བཅིངས་པ་མེད་པས། དེ་ལྟོས་ཀྱིས་གྲོལ་བའང་མི་སྲིད་པས་འཆིང་གྲོལ་མེད་པ་ཞེས་བྱ། འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་པ་ནི། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུས་ཤིང་སེམས་ ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སྒྲིབ་པས་གོས་མ་མྱོང་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྒྱས་པ་ལས། ཐམས་ཅད་རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་ནི་ལུང་གི་ཚད་མར་བཤད། །ཅེས་གསུངས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་ནི་སྤང་ཐོབ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་རྒྱུ་དང་ཐོབ་བྱའི་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ། དེ་ལ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བར་ཡེ་ནས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་དེའི་ངོ་བོ་དོན་དམ་དཀོར་བདུན་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་ལྷག་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ཡང་རྣམ་གསུམ་གནས་ཚུལ་བཞག ། ཅེས་པས། དབྱིངས་དོན་དམ། ཡེ་ཤེས་དོན་དམ། འབྲས་བུ་དོན་དམ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་སྟེ། དེའི་དཔེ་ནི་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའམ་མེ་ལོང་ནག་ལིང་ངེ་བ་ལྟ་བུ་ནི་དབྱིངས་དོན་དམ། དེ་ལ་གསལ་དྭངས་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཆ་ནི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ། མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་འཆར་རུང་གི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལྟར། སེམས་ཉིད་དྭངས་གསལ་སྒྲིབ་གཡོག་མེད་པའི་ཀློང་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འཆར་རུང་མ་འགགས་པར་གནས་པ་ནི་འབྲས་བུ་དོན་དམ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། བདུན་དང་གསུམ་ཕྱིར་དོན་དམ་པ། །ཞེས་གསུངས་པས། འབྲས་བུ་དོན་དམ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔར་ཕྱེ་བས་སེམས་ཉིད་དོན་དམ་དཀོར་བདུན་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལྷག་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། སེམས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་རྩལ་སྣང་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་ཤར་བ་ནི་ལྷག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱང་ངོ་བོ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར། གསེར་དང་གསེར་གྱི་སེར་པོ་དང་། གཡུ་དང་གཡུ་ཡི་སྔོན་པོ་དང་། མར་མེ་དང་མར
Chinese
པའི། །本来自成圆满佛法。正如所说，基无束缚解脱之自性，自证菩提心，真谛无别，离戏论，本来安住之为何。如是说，心之法性，此于轮回之境显现为束缚，于寂灭之境显现为解脱，然实则无所待之束缚，故依彼而解脱亦不可能，故称无束缚解脱。无束缚解脱之自性，自证菩提心者，轮回涅槃之诸法皆摄于心，且心 之自性未曾被垢染所染污，故称菩提心。幻化网续云：一切自证菩提心，此乃教证之量。菩提之义为无须断证之义，谓所断二障无须断除，所证功德无须新证，本来自成，故称菩提心。彼中真谛无别，离戏论，本来安住之为何者，谓彼心之自性，胜义七宝自性任运成就，乃胜义谛，如道次第论云：彼亦安立三种体性。如是，法界胜义，智慧胜义，果胜义三者之自性而安住。其譬如心性如虚空般，或如黑黝黝之镜子般，乃法界胜义。彼中无有明澈无垢染之分，乃智慧胜义。如镜子具有显现影像之能力般，心性清净明澈无垢染之界中，身与智慧之功德显现不灭而安住，乃果胜义。如道次第论云：七与三故胜义谛。如是说，果胜义分为身语意功德事业五者，故心性胜义七宝自性任运成就，乃胜义谛，且心性胜义谛之妙力显现为身与智慧之坛城，乃世俗谛。彼二亦本体无别，如金与金之黄色，绿松石与绿松石之蓝色，酥油灯与酥
English
Pa'i. Originally, the spontaneously perfect Buddha Dharma. As it is said, the nature of the ground without bondage or liberation, self-awareness, Bodhicitta, the indivisibility of truth, free from conceptual elaboration, whatever is originally abiding. As it says, the nature of mind, this appears as bondage in the state of Samsara and as liberation in the state of Nirvana. However, in reality, there is no dependent bondage, so liberation dependent on that is also impossible, hence it is called without bondage or liberation. The nature without bondage or liberation, self-awareness, Bodhicitta, means that all phenomena of Samsara and Nirvana are gathered into the mind, and the mind's nature has never been stained by obscurations, hence it is called Bodhicitta. The Guhyagarbha Tantra says: All self-awareness is Bodhicitta, this is said to be the measure of scripture. The meaning of Bodhi is the meaning of without abandonment or attainment, meaning that the two obscurations to be abandoned do not need to be abandoned, and the qualities to be attained do not need to be newly attained, but are spontaneously perfect from the beginning, hence it is called Bodhicitta. In that, the indivisibility of truth, free from conceptual elaboration, whatever is originally abiding, means that the nature of that mind, the ultimate seven treasures, spontaneously accomplished as the nature of reality, is the ultimate truth. As the Lamrim says: That also establishes three aspects. Thus, the Dharmadhatu ultimate, the wisdom ultimate, and the fruit ultimate abide in their nature. Its example is that the nature of mind is like space or like a dark, black mirror, which is the Dharmadhatu ultimate. The aspect of clarity and purity without obscurations is the wisdom ultimate. Just as a mirror has the ability to reflect images, in the realm of mind's clear and pure nature without obscurations, the qualities of body and wisdom arise unceasingly and abide, which is the fruit ultimate. As the Lamrim says: Because of seven and three, the ultimate truth. As it is said, the fruit ultimate is divided into five: body, speech, mind, qualities, and activity, so the nature of mind, the ultimate seven treasures, spontaneously accomplished as the nature of reality, is the ultimate truth, and the manifestation of the power of the nature of mind, the ultimate truth, as the mandala of body and wisdom, is the relative truth. These two are also inseparable in essence, like gold and the yellowness of gold, turquoise and the blueness of turquoise, butter lamp and but
Tibetan
་མེའི་འོད་ལྟ་བུར་ཟུང་འཇུག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ལྷག་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བར་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཞེས་པས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དེ་ནི་བློས་བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། ངག་གིས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་དོན་ཏེ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ ལས། དོན་དེ་གང་ཡིན་ནམ་མཁའ་དག་ལ་བརྟག་པར་གྱིས། །ཞེས་སོགས་གསུངས། དེ་ལ་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནི་བཅོས་མ་གློ་བུར་གྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་གདོད་མ་ཁུངས་ཐུབ་ཀྱི་ཆོས་སེམས་ཉིད་དེ་གའི་གནས་ལུགས་སམ་ཡིན་ལུགས་སམ་གཤིས་ལུགས་སུ་གདོད་མ་ནས་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ཞིག་བཤད་པ་ཡོད་དེ། ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་དང་། ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་གང་ལའང་འཇུག་པའི་གཞིའོ། །ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ། སྤྱིར་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་རིགས་ཞེས་གྲགས་པ་ལ་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྣང་སྟེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ནི། སྲིད་པ་དང་སྲིད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་མ་ཆགས་པའི་སེམས་བྱུང་ཆོག་ཤེས་པ་ལ་འཕགས་པའི་རིགས་སུ་འདོད། མདོ་སྡེ་པས་ནི། སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་རུང་གི་ནུས་པ་ལ་འདོད། སེམས་ཙམ་པས་ནི། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སེམས་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ལ་འདོད། དེ་རྣམས་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འདུས་བྱས་སུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཏེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་སོ། །དབུ་མ་པས་ནི། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རིགས་སུ་ཕལ་ཆེར་འདོད་པ་མཐུན་ཡང་། ངོས་འཛིན་ལུགས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་སྣང་མོད། འདིར་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་ལྟར་ན། སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟོང་གསལ་འགགས་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ངོ་བོར་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་གནས་པ་ནི་ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། དག་པ་དྭངས་པ་འོད་གསལ་བ། །མི་འཁྲུགས་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། སྟོང་གསུམ་དར་ཡུག་གི
Chinese
如灯之光般，安住于双运本体一味之自性，是胜义谛无别。又，所谓远离行境而本自安住，即是说，无别之真谛，超越心识思虑之境，超越言语表达之境，是不可言说、不可思议之义。如云：“不可言说、不可思议般若波罗蜜。”又，《摄颂》中云：“彼义为何？当观虚空之清净。”等等。其中，所谓本自安住，是指它并非造作、突发之法，而是原始、根源可靠之法，即心性本然之安住方式、实有方式或本性方式，从原始以来即是如此，故称为本自安住。据说，在经续中对此有诸多名称，如：界如来藏、自性安住之种姓、阿赖耶识、具垢如来藏等，是任何词语皆可应用的所依。所谓如来藏，一般而言，在经续论典中，所谓种姓，因宗派之不同而有诸多不同之观点。具体而言，说一切有部认为，不执着于有及有之资具的心所知足，是为圣者之种姓。经部认为，心之种子，能生无漏智慧之能力。唯识宗认为，从无始以来安住于心续中的，生起无漏法之能力，是法性所获得。这些是将如来藏视为有为法的观点，是实事师之观点。中观宗认为，虽然大体上认同具垢如来藏为种姓，但对其认知方式有诸多不同。此处，按照大乘不共之观点，心性本自清净，以空明无碍、周遍之体性，无有迁变而安住，是为界如来藏，此出于诸多了义之甚深经部。如《三摩地王经》云：“清净澄澈光明性，不杂不合非造作，如来藏性即如是，本自安住之法性。”又，《华严经》云：“三千大千世界之绸缎。”
English
Like the light of a lamp, abiding in the nature of the single essence of union, is the indivisibility of ultimate truth. Moreover, the statement "abiding primordially, apart from the sphere of activity" means that the indivisible truth is beyond the realm of mental thought and beyond the realm of verbal expression, hence the meaning of inexpressible and inconceivable. As it is said, "Inexpressible, inconceivable, is the Perfection of Wisdom." And in the Condensed Prajnaparamita Sutra: "What is that meaning? Examine the purity of space." etc. Here, "abiding primordially" means that it is not an artificial or adventitious phenomenon, but a primordial, reliably sourced phenomenon, the very state, reality, or nature of mind itself, existing as such from the very beginning, hence it is called "abiding primordially." It is said that there are many names for this in the sutras and tantras, such as: the essence of the Sugata-garbha, the naturally abiding lineage, the alaya-jnana, and the tathagatagarbha with defilements, etc., which are the basis for applying any term. As for the Sugata-garbha, in general, in the sutras, tantras, and treatises, the term "lineage" is understood differently according to different philosophical schools. Specifically, the Vaibhashikas consider the mental factor of contentment, which is not attached to existence or the requisites of existence, to be the lineage of the noble ones. The Sautrantikas consider the seed of mind, the potential for the arising of undefiled wisdom. The Chittamatrins consider the power to generate undefiled dharma, which abides in the mind-stream from beginningless time, to be obtained by the nature of dharma. These are the views that consider the Sugata-garbha to be conditioned phenomena, the views of the realists. The Madhyamikas, while largely agreeing that the tathagatagarbha with defilements is the lineage, have many different ways of identifying it. Here, according to the unique view of the Mahayana, the nature of mind, primordially and naturally pure, abiding immutably in the essence of emptiness, clarity, unobstructedness, and all-pervasiveness, is the Sugata-garbha, as stated in many profound definitive sutras. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "Pure, clear, luminous, uncompounded, uncreated, is the essence of the Sugata, the dharma-nature that abides primordially." And in the Avatamsaka Sutra: "The silk of three thousand great thousand worlds."