Tibetan
འཛིན་སྟོངས་ཕྱིར་སྤྱད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ནི། ལམ་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་བྱ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། ལུས་ ངག་སེམས་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད། །གང་ནའང་མི་གནས་མི་དམིགས་པས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་སྒྲ་དོན་ནི། ཙའི་སྒྲ་ལས་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྒོ་གསུམ་དོན་ཡོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །དེའང་ཁོག་གཞུང་ལས། སྒོ་གསུམ་ལས་ཕྱིར་ངེས་ཚིག་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་གྲངས་ལ། གང་གི་ཚེ་སྤྱོད་པའི་དུས་དང་། གང་སྤྱད་བྱ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། མཉམ་བཞག་ལས་ལངས་ཏེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཅི་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཀུན་ཀྱང་མཉམ་ལས་ལངས་ཚེའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །དེའང་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ་དགེ་སྦྱོང་གཞོན་ནུའི་སྤྱོད་པ་ལྟར་བག་དང་ལྡན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དབྱེ་ན། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱོལ་བའི་དང་། མཐུན་རྐྱེན་བརྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་ཡུལ་སྦྱོང་བའི་བསམ་གཏན་ལས། །སྙན་དགའ་མི་སྙན་མི་དགའ་དང་། །དེ་བཞིན་བསྟོད་སྨད་གྲགས་མ་གྲགས། །རྙེད་དང་མ་རྙེད་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །ཐམས་ཅད་རིང་དུ་གཏང་བར་བྱ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སོགས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱོལ་ནས། གཞན་གྱི་དགེ་བ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལ་མི་བསྒྲིབ་ན་མཐུན་འཇུག་འཚམས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུའང་། །ཁ་ན་མ་ཐོ་རྡུལ་མེད་ཅིང་། །སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཉམ་བཞག་གི་རྟོག་པ་བག་ལྡན་དུ་བསྲིངས་ཤིང་། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆ་གཙོ་བོར་བསྟེན་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་པས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་དང་། ཟས་དང་གོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། གཏོར་མ། ཆུ་སྦྱིན། སཱཙྪ། མཎྜལ། ཕྱག བསྐོར་བ། རྒྱུན་བཤགས། མདོ་འདོན་པ་སོགས་སྔོན་ འགྲོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དངོས་གཞི་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ། རྗེས་བསྔོ་བས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཅུང་ཟད་གོམས་ཏེ་དབེན་པར་མཉམ་རྗེས་ཁྱད་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་རྟོགས་པ་རྐྱེན
Chinese
执著空性而行持。如是说。第二，本体是：成为道的三门的行持，即此中说：身语心和一切法，无论何处不住不缘。如是说。第三，词义是：从“匝”字而来是行持，为了使三门有意义，是行持于咒语的行持之业。其也于根本论中说：从三门之外确定词义成立。如是说。第四，分类上：何时行持之时，和所行持之事物。第一是：从等持中起座后，于后得中行持，对任何事物都不执著而行持，即彼中说：一切皆从等持起座时。如是说。第二上：共同和差别两种。第一是：总的来说，是身语意三者完全清净。其也稍微解说，在最初的行者之时，应当学习如沙弥的行持一样谨慎。分类有：从不顺的因缘中逃离的，和依靠顺缘的行持两种。第一是：从行持处所修习的禅定中，悦意喜悦不悦意不喜悦，同样赞扬诽谤名声不名声，得到和未得到这八法，全部都应远离。如是说，从世间八法等一切过失中逃离后，为了增进他人的善根，若对思维没有遮蔽，则进入适合的行持，金刚顶中说：未获得稳固之前，无有罪垢如尘埃，安住于三律仪。如是说。第二是：将等持的分别念延续为谨慎，主要依止于座间修的行持部分，中边分别论中说：书写文字供养布施，听闻和读诵和受持，讲说和念诵，以及思维和修习，此十种行持的自性是，无量福德聚。如是说，因此以十种法行，饮食衣服的瑜伽，朵玛，水施，擦擦，曼扎，顶礼，绕转，常忏，诵经等前行菩提心，正行不分别三轮的智慧，后行以回向摄持的方面来行持。之后稍微习惯，在寂静处等持和后得无有差别时，证悟为缘。
English
Practicing by relinquishing attachment to emptiness. Thus it is said. Second, the essence is: becoming the activity of the three doors of the path, as it is said in this very text: Body, speech, mind, and all phenomena, do not abide or fixate on anything. Thus it is said. Third, the meaning of the words is: "practice" comes from the syllable "tsa," and in order to make the three doors meaningful, it is the action of practicing the practice of mantras. It is also said in the root text: The definition is established from the outside of the three doors. Thus it is said. Fourth, in terms of
Tibetan
་ཐུབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྨྱོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གོམས་ནས། མཐུན་རྐྱེན་དང་འགལ་རྐྱེན་གཉིས་ཀའི་རྟོག་པ་གང་བྲི་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་བཅོས་བསླད་མེད་པར་གཞན་ཕན་བྱེད་པ་རྒྱལ་པོ་ས་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྤྱིར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ། གྲོལ་ལམ་བག་ཡོད་ཀྱི་དང་། ཐབས་ལམ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལ། རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཆར་བའི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལམ་དུ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དད་བརྩོན་གྱི་སྤྱོད་པ། ཤེས་རབ་དང་མཐུན་པའི། ཐབས་དང་མཐུན་པའི། ཕྱོགས་གཅིག་པའི། སྤྲོས་བཅས་ཀྱི། ཚོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་དྲུག དང་པོ་ནི། རྒྱུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་དུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། ཐོས་བསམ་བཅུ་སྤྱོད་ཆེད་དུ་གཉེར། །ཞེས་དང་། ལམ་ཆུང་ལས་ཀྱང་། གཞན་ཕྱིར་སོ་སོའ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །དོན་བྱེད་ཅི་སྨོས་དང་པོ་བཅུ། །གཞན་ལ་སྟོན་ཅིང་བཀྲི་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིར་གང་ལ་སྤྱད་བྱའི་ཆོས་བཅུ་ནི། བསླབ་པའི་མཐའ་བཅུ་སྟེ། གཞི་དམ་ཚིག་གིས་བཟུང་བ་ལ་བསླབ་པ་ཞིང་ས་གཤིན་པོ་ལ་སོ་ནམ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱུད་ཐོས་པས་དགྲོལ་བ་ལ་བསླབ་པ་གྱི་ལིང་སྒྲོག་གྲོལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྒོ་ཀུན་ནས་བསྡུར་བ་ལ་བསླབ་པ་བུང་བ་ཚང་འཚོལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཕུལ་དུ་མཁས་པས་དབྱུང་བ་ལ་བསླབ་པ་ལྷུན་པོའ་རྩེར་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཐག་ལྟ་བས་བཅད་པ་ལ་བསླབ་པ་ཁྱུང་མཁའ་ལ་ལྡིང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཉམས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བླང་བ་ལ་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་པའི་དེད་དཔོན་ལྟ་བུ་དང་། ལ་སྤྱོད་པས་དོར་བ་ལ་བསླབ་པ་གླང་ཆེན་ཆུར་བརྒལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། རིམ་པ་དབང་གིས་བགྲོད་པ་ལ་བསླབ་པ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་སར་བཏོན་པ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་མན་ངག་གིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསླབ་པ་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་ལྟ་བུ་དང་། མདོ་དོན་ གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ལ་བསླབ་པ་སོ་ནམ་གྱི་ཁེ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའང་དོན་བསྡུས་ལས། བསླབ་པའི་མཐའ་ནི་རྣམ་བཅུ་སྟེ། །དམ་ཚིག་གཞི་དང་རྒྱུད་དགྲོལ་དང་། །སྒོ་མོ་བསྡུར་དང་ཕུལ་དབྱུང་དང་། །ཐག་བཅད་པ་དང་ཉམས་བླང་དང་། །ལ་དོར་སྤྱོད་དང་དབང་རིམ་དང་། །མན་ངག་དོན་དང་མདོར་བསྡུས་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་བསླབ་པའི་མཐའ་བཅུར་བཞེད། །ཅེས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྐབས་འདིར་རྒྱུད་དགྲོལ་བ་སོགས་བཞི་ལ་གཙོ་བོར་བསྟེན་དགོས་པར་མངོན་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་ལྟ་བ་གཏན
Chinese
能够做到这一点，就像疯子的行为一样。如果非常熟悉，以至于对顺境和逆境都不加分别，那么不做作地利益他人，就像国王统治国家一样，这是一般的说法。第二，特殊的行为包括：解脱道的谨慎行为和方便道的疯狂行为。第一种又分为：渐修的行为和顿悟的行为。渐修又分为：如何在有漏道和无漏道中修行。首先，有信勤的行为、与智慧相应的行为、与方便相应的行为、单一的行为、有戏论的行为和积聚的行为这六种。第一种是：为了了解原因，在寻求见解时的行为。如《道次第》所说：“听闻思维修十法，精进修持。”《道小次第》也说：“为了他人，各自瑜伽士，所作何须说，最初之十法，应向他人示，并引导之。”这里所要修习的十法是十种学处的究竟：以誓言为基础而学习，就像在肥沃的土地上耕作一样；通过听闻来解脱相续而学习，就像解开锁链一样；从各个方面进行比较而学习，就像蜜蜂寻找蜂巢一样；通过精通而提取精华而学习，就像到达山顶一样；通过观察来做出决断而学习，就像鹏鸟在空中飞翔一样；通过禅定来体验而学习，就像寻宝的商队首领一样；通过修行来舍弃而学习，就像大象渡河一样；通过次第授权来行进，就像王子被立为国王一样；通过口诀来成就意义而学习，就像炼金术的药剂一样；将经部的意义归纳为一个要点而学习，就像获得耕作的利益一样。对此，《义聚》中说：“学处的究竟有十种，誓言为基础，相续解脱，门户比较，精华提取，决断，体验，舍弃修行，次第授权，口诀意义，以及意义归纳。瑜伽士应将这些视为十种学处的究竟。”特别是，在此处，显然需要主要依靠解脱相续等四种，因为通过听闻和思考来确定见解。
English
Being able to do this is like the behavior of a madman. If one becomes very familiar, to the point where there is no discrimination between favorable and unfavorable conditions, then benefiting others without pretense is like a king ruling a country—this is the general explanation. Second, the special behaviors include: the cautious behavior of the path of liberation and the crazy behavior of the path of means. The first is further divided into: gradual practice and sudden practice. Gradual practice is further divided into: how to practice on the path with outflows and the path without outflows. First, there are six types: the behavior of faith and diligence, the behavior in accordance with wisdom, the behavior in accordance with means, the single-pointed behavior, the behavior with elaboration, and the behavior of accumulation. The first is: the behavior of seeking views in order to understand the cause. As the Lamrim says, "Diligently cultivate the ten practices of hearing and thinking." The Lesser Lamrim also says, "For the sake of others, each yogi, what need is there to say about the deeds, the first ten, should be shown to others, and guide them." Here, the ten dharmas to be practiced are the ten ultimate trainings: learning by holding the foundation with vows, like cultivating in fertile land; learning by liberating the continuum through hearing, like unlocking a chain; learning by comparing from all aspects, like bees searching for a hive; learning by extracting the essence through mastery, like reaching the summit of a mountain; learning by making decisions through observation, like a garuda soaring in the sky; learning by experiencing through samadhi, like a caravan leader taking jewels; learning by abandoning through practice, like an elephant crossing a river; learning by progressing through sequential empowerment, like a prince being enthroned as king; learning by accomplishing meaning through oral instructions, like an alchemical elixir; learning by summarizing the meaning of the sutras into one point, like obtaining the benefits of cultivation. Regarding this, the Compendium of Meanings says, "The ultimate trainings are ten in number: vows as the foundation, liberation of the continuum, comparison of gateways, extraction of essence, decision-making, experience, abandoning practice, sequential empowerment, meaning of oral instructions, and summarizing the meaning. Yogis should regard these as the ten ultimate trainings." In particular, in this context, it is clear that one needs to mainly rely on the four, such as liberating the continuum, because one establishes the view through hearing and thinking.