Tibetan
མས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལྟར་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ལའང་ཡོད་དགོས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་དབང་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ངེས་པར་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་སྔགས་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པས་སྔགས་ཀྱི་སློབ་ལམ་རྫོགས་པ་ན། དེའི་སྔ་ལོགས་སུ་མདོའ་བསླབ་ལམ་རྫོགས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག ལམ་གོམས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་འདུས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་སེམས་ཉིད་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ཉིད། ལམ་གྱིས་ཞེན་པ་དག་པའི་ངོ་ན་དེར་གསལ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྤྲིན་དེངས་པས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའང་འདི་ཉིད་ལས། ཤེས་རབ་དབྱིངས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མཚན་མ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཀུན་རྫོབ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྣང་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་གཟུང་དུ་མེད་པས་ན་ཡོད་པའི་མཚན་མར་མི་འགྱུར་ཞིང་། དེས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་སྣང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱང་རང་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དོན་མཛད་ལ། དེའི་དུས་ནའང་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་སྐྱེ་འཇིག་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཡེ་ཤེས་རོལ་པ་ཉིད་ཀྱང་གསོག །རྒྱལ་བ་མངོན་བྱུང་སྐྱོབ་པ་དང་། །བྱིན་བརླབས་སྟོན་པའང་དེ་བཞིན་ཏེ། །བྱ་བྱེད་ནུས་པའི་གཟི་བྱིན་གྱིས། །སྒྱུ་མ་རྡོ་རྗེ་བཙན་ པོ་མཆོག །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི། རྒྱུད་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཆུ་ལ་ཆུ་བླུགས་པ་ལྟར་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའམ། ཤིང་སྤུངས་པའི་མེ་དཔུང་ལྟར་རྒྱུད་ཐ་དད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་ལ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པས་གཟུང་ཡུལ་ལས་གྲོལ་བའོ། །དེའང་རིམ་གསུམ་ལས། མཚན་ཉིད་གཞི་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །མ་ལུས་གཅིག་མིན་ཐ་དད་མིན། །ཞེས་དང་། ཁོག་གཞུང་ལས། མཚན་ཉིད་གཅིག་དང་དུ་མ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པ་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་པར་གཟུགས་སྐུ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་བྲལ་
Chinese
就像因地的道有差别一样，究竟的果也必须有差别。因为没有密宗灌顶等因缘，获得密宗究竟的果是不可能的。因为因的差别必定产生果的差别是遍及的。显宗和密宗都是因果的法乘，所以在密宗的学道圆满时，必定在此之前显宗的学道已经圆满。又有人说，因为是从串习道的因缘中产生的，所以果会变成有为法吗？不是的。因为自己的心性本来就安住于身和智慧的坛城中。道使执着清净的当下，在那里显现而已。譬如云雾消散，日轮显现一样。这也是出自于此（经典）：智慧界中的如是性，成为方便的印契之故。像这样会变成有相的，因为果显现为世俗谛的色身和智慧之故。这不成立。虽然那样显现，但是它的自性什么也无法执取，因此不会变成存在的相。而且它也不是不能成办事情，因为他显现的色身二者也是自显现的缘故，如幻化一般成办事业。在那时，自性也没有变成其他的，因为不属于有为法，并且远离生灭，不会从法身中动摇的缘故。也如是说：智慧的游舞本身也是，胜者显现救护者和，加持显现者也是如此，以能作所作的能力光辉，幻化金刚最殊胜。第二，体性是：清净相续的一切佛的意趣，如水注入水中一般成为一体，或者如木柴堆积的火焰一般相续不同，也不是的。因为没有舍弃并且远离一个和多个等一切边。因为不可言说的意义显现，所以从所取的对境中解脱。这也是出自《次第三》：体性具有基础之故，不是完全的一个，也不是不同的。以及出自《窍诀根本续》：体性不是一个也不是多个。那又是什么呢？诸佛以法身遍及，没有从一个动摇，而显现不同的色身，因此远离一个。
English
Just as there are differences in the path of the cause, there must also be differences in the ultimate result. Because without the causes such as empowerment of tantra, it is impossible to obtain the ultimate result of tantra. Because the difference of cause necessarily produces the difference of result is pervasive. Since both Sutra and Tantra are vehicles of cause and effect, when the path of learning of Tantra is completed, it is certain that the path of learning of Sutra has been completed before that. Again, some say, because it arises from the cause and condition of familiarizing the path, will the result become conditioned? No, it is not. Because one's own mind itself has always dwelt in the mandala of body and wisdom. The path purifies attachment, and it becomes clear there. For example, just as the sun's disc appears when the clouds dissipate. It is also from this: The suchness of the realm of wisdom, becomes the seal of means. In this way, it will become characterized, because the result appears as the conventional body and wisdom. This is not established. Although it appears that way, its nature cannot be grasped in any way, so it does not become an existing characteristic. Moreover, it is not that it cannot accomplish things, because the two form bodies that appear to others are also self-appearing, so it accomplishes the purpose of activities like illusion. At that time, the nature itself does not change into another, because it is unconditioned and free from birth and death, and does not move from the Dharmakaya. It is also said that: The play of wisdom itself is also, the victorious ones appear as protectors, and the blessing shower is also the same, with the power of the glory of ability to act, illusion vajra is most supreme. Second, the characteristic is: the intention of all Buddhas of pure lineage, like pouring water into water, becomes one taste, or like a fire of piled wood, the lineages are not different either. Because it has not abandoned and is separated from all extremes such as one and many. Because the unspeakable meaning has become manifest, it is liberated from the object to be grasped. It is also from the Three Successive [Chapters]: Because the characteristic has a basis, it is not entirely one, nor is it different. And from the Root Tantra of Instructions: The characteristic is not one nor many. What is it then? The Buddhas are pervaded by the Dharmakaya, without moving from one, and different form bodies appear, therefore separated from one.