Tibetan
ང་རིག་རང་སྣང་སྤྱོད་ཡུལ་མེད། །ཀུན་ལ་དེ་ལྟར་འབྱོར་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ཚིག་དོན་མི་མཐུན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལའང་གོ་དོན་དང་། གཏན་ལ་དབབས་ པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ཐ་སྙད་པའི་ངོར་འགལ་བ་སྟོན་པ་ནི་ཚིག་དོན་མི་མཐུན་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་གོ་ལྡོག་ནས་སྟོན་པ་སྟེ། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཡང་དག་པར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་འགགས་པར་རང་སྣང་བས་ཅི་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དེ་ཚད་མས་གྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་བསམ་པ་ལྟར་འགྱུར་བས་ན་ཆོས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོར་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་སྔ་མ་ལས། དེ་མཚོན་ཅི་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ཆོས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཀུན་ཡིན་པས། །ཅི་ཡང་ཡིན་ནོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཡང་། ཡིན་མིན་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་ཞེན་དགྲོལ་ཞིང་ཕྱོགས་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཀུན་མཐའ་ལས་འདས་པ་ལ། །མཐའ་རྣམས་གང་ཡང་དོར་མེད་པས། །འདི་ལྟར་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་མེད། །རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པར་དཀའ། །འོན་ཀྱང་ཡིན་མིན་འཛིན་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་མཐའ་ལ། ངོ་བོ། བཙལ་ཐབས། རྟོགས་པའི་ཚད། སྐབས་འཕྲོས་ཀྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་སྟེ། རྣམ་བཀོད་ལས། ལྷག་པའི་རྣམ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དོན། །མིང་གྲངས་ཅིར་ཡང་བསྟན་མོད་ཀྱང་། །དོན་དུ་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐར་མ་རེག་པ་ལས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། ཡོད་ལས་བཙལ་ན་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། །སྒྲོ་འདོགས་བརྒྱད་དུ་ལྷུང་བར་འགྱུར། །མེད་ལས་བཙལ་ན་སྐུར་བཏབ་སྟེ། །སྐུར་པ་བཅུ་ཡི་གནས་སུ་ལྷུང་། །ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་བཙལ་བྱས་ན། །དེ་ཉིད་ལུང་དུ་མ་བསྟན་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འདི་ཉིད་ལས། སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་འཚོལ་ཞིག །ཅེས་དང་། རྣམ་བཀོད་ལས་ཀྱང་། གཞན་དུ་འཚོལ་ཞིང་ རྨོངས་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས། །བསྟན་ཀྱང་མ་ཐོས་མཚོན་ཀྱང་མ་མཐོང་བས། །བདག་དང་གཞན་དུ་འཚོལ་བས་འཚང་མི་རྒྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའི་ངོ་བོ་གནས་ལུགས་ཉིད
Chinese
我的觉知自显无有作用处，愿一切众生皆能如是成就。如是说。第二，对于词义不符之理，也有其含义和确定。 第一，显示所立之义与理之词义在名言方面相违，即是词义不符之理。第二，即是颠倒显示能知之相，心性法相，因为真实中什么也没有成立，所以什么也不是，因为显现中没有停止，而是自显，所以什么都是。此相由量成立，因为如何观察和思考，就会如何转变，所以在一切法的体性中，法性是自显的。如是，也如前者所说，因为那象征着什么都是，心法什么也不是。因此，因为不是的都是，所以什么都是，自然成就。如是说。如此教导的必要是，为了解脱执着于“是”与“不是”的差别之偏执，并证悟无偏之义。如彼经所说，对于超越一切边际之法，因为任何边际都不可舍弃，所以没有说“如此是此”。难以指示自己的体性。然而，为了解脱执着于“是”与“不是”。如是说。第三，关于宗派，有体性、寻觅之方法、证悟之量、以及舍弃顺便引起的争论。第一，以理确定之所立，是真谛无别、远离作用处，如《分别论》所说，殊胜之二者无有分别之义，虽然以名称数量指示，但在意义上，超越言说思虑。如是说。第二，应以无垢之三种智慧，从不触及有无等增益之边而寻觅，如《道次第》所说，若从有中寻觅，则为增益，将堕入八种增益之中。若从无中寻觅，则为诽谤，将堕入十种诽谤之处。若从有无二者中寻觅，则彼不为经中所说。如是说。此经中也说，心性即是圆满之佛，不要在其他地方寻觅佛。如是说。在《分别论》中也说，在其他地方寻觅且愚昧的众生，即使指示也听不见，即使象征也看不见，所以在自他中寻觅也不会成佛。如是说。第三，已成立之宗派的体性，即是实相本身。
English
May my awareness, self-manifesting, be without a field of activity. May all beings attain such a state. Thus it is said. Secondly, regarding the reason of contradictory terms, there is also its meaning and determination. Firstly, showing that the meaning of the proposition and the meaning of the terms of the reason contradict each other in terms of convention is the reason of contradictory terms. Secondly, it is to show the sign of the knower in reverse. The nature of mind, the subject of the thesis, is nothing at all because it is not truly established in any way, but because it is self-manifesting without ceasing in appearance, it is everything. That sign is established by valid cognition, because it changes according to how it is examined and thought about, therefore, in the essence of all phenomena, the nature of reality is self-manifesting. Thus, as it is said in the former, because it symbolizes everything, the mind-dharma is nothing at all. Therefore, because what is not is all, everything is spontaneously accomplished. Thus it is said. The necessity of teaching in this way is to liberate from the attachment of distinguishing between "is" and "is not" and to realize the meaning of impartiality. As it is said in that very text, for the dharma that transcends all extremes, because no extreme is to be abandoned, it is not shown as "this is this." It is difficult to indicate one's own essence. However, it is for the sake of liberating from attachment to "is" and "is not." Thus it is said. Thirdly, regarding the philosophical tenets, there are the essence, the method of searching, the measure of realization, and the abandonment of incidental disputes. Firstly, the proposition established by reason is a truth that is inseparable and devoid of a field of activity. As it is said in the Differentiation, the two kinds of excellence are of inseparable meaning, although they are indicated by names and numbers, in essence, they are beyond speech and thought. Thus it is said. Secondly, it should be sought through the three stainless wisdoms, without touching the extremes of imputation such as existence and non-existence. As it is said in the Stages of the Path, if one searches from existence, it is imputation, and one will fall into eight imputations. If one searches from non-existence, it is defamation, and one will fall into ten places of defamation. If one searches from both existence and non-existence, then that is not taught in the scriptures. Thus it is said. In this very text, it is also said, the nature of mind is the complete Buddha, do not seek the Buddha elsewhere. Thus it is said. In the Differentiation, it is also said, beings who search elsewhere and are deluded, even if shown, do not hear, even if symbolized, do not see, therefore, searching in self and other will not attain Buddhahood. Thus it is said. Thirdly, the essence of the established philosophical view is the nature of reality itself.
Tibetan
་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་རིག་པ་ཡུལ་མེད་དུ་གསལ་བ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། རྒྱ་མཚོ་དྭངས་བའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར། །སྒྲ་རྟེན་ཡིད་ལ་བྱེད་མིན་པར། །རང་རིག་མངོན་སུམ་དམིགས་བྲལ་བ། །རང་གསལ་གསུམ་བྲལ་མི་བསྒུལ་བར། །ངེས་པར་གདེངས་སུ་གང་བྱས་པ། །ཐོས་བསམ་བརྟེན་པའི་ལྟ་མཐར་ཕྱིན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་རྩོད་སྤོང་ནི། ཟག་བཅས་སུ་ཆོས་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་ངམ་མི་མཐོང་། དང་པོ་ལྟར་ན། ཟག་མེད་དུ་ཐལ། རང་མཚན་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་། ཚེ་དབང་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན། ཟག་བཅས་ཉམས་ཤིང་། མདོའ་དོན་བསྡུས་ལས། དེ་དག་ཟག་བཅས་བསམ་གཏན་ཏེ། །གཉིས་མེད་ཡུལ་བྲལ་དེ་མཐོང་མིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དགའ་རབ་ཀྱི་ལ་ཤན་ལས། སྤྱི་མིན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ། །རང་རིག་མངོན་སུམ་གསལ་དུས་ན། །རང་སྣང་མཐའ་བྲལ་རྒྱུན་ལས་གྲོལ། །ཞེས་དང་། སྒྲ་རྟེན་ཡིད་ལ་བྱེད་མིན་པར། །ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་དུ། དགག གཞག སྤང་གསུམ། དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལྟ་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི། ཟག་བཅས་སུ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་གསུམ་དུའང་མི་མཐོང་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགོངས་འདུས་ལས། ཆོས་འདི་ཟབ་སྟེ་མཐོང་བ་དཀའ། །རྟོགས་པར་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །མཐར་ཕྱིན་ས་ལ་གནས་པ་ཡི། །སྐྱེས་བུས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཟེར། དེ་ལྟར་ན། ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་གསུམ་ཡང་ཟག་བཅས་སུ་ཐལ་བས་མི་འཐད་དེ། གང་དུ་ཆོས་ཉིད་རང་མཚན་མ་མཐོང་བ་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པས་ཁྱབ་ཅིང་། དེའི་ལས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དུ་ཟག་ཅིང་འཕོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། ཟག་ཀུན་ཟད་པའི་རིགས་ཆེན་ནི། །ཇི་ལྟར་སྤྱད་ཀྱང་ལྡོག་པ་མེད། །ཅེས་པས་གནོད་ཅིང་། དགོངས་འདུས་ཀྱི་ལུང་དོན་ཡང་། བླ་མ་བདེ་གཤེགས་ཆེན་པོའི་ བཞེད་པ་ལྟར། དུས་བཞི་མཉམ་སྦྱོར་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཉིད་རང་མཚན་མ་མཐོང་བ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མཁས་པ་སྣར་སྟོན་ན་རེ། ཟག་བཅས་སུ་ཆོས་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་པའི་གཏན་ཚིགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་བསྒོམ་པས་ནུས་པ་བོགས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། ནུས་པ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་སྣའི་མེ་བཞིན་ནོ། །གསུངས་པའང་འཐད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། ལྟ་བ་ཟག་བཅས་དང་ཆོས་ཉིད་རང་མཚན་གཉིས་མངོན་གྱུ
Chinese
从认识到自己的自性，智慧在无境中显现。道次第中说：犹如清澈大海中的倒影，不以声音为所缘，自明现量无所缘，自明离三不动摇，确定无疑地安住，通达听闻思惟的见解之究竟。第四，破除诤论：有漏中见不见法性自性？如果如第一种观点，则应成无漏，因为已经现证自相，如持寿灌顶。如果承认，则有漏退失。《总集经义》中说：这些是有漏的禅定，不可见无二离境。如果如第二种观点，则与噶饶的教言相违，噶饶的教言中说：在非共，自性中，自明现量显现时，自显离边解脱相续。以及“不以声音为所缘”。因为说的是见到自性。对此的回答是：遮破、安立、舍弃三种。第一种是：有些前辈说，见解的自性，不要说有漏中不见，在无漏的三道中也不见，因为是唯有佛陀的行境。《意集经》中说：此法甚深难以见到，也难以证悟，住在究竟地的补特伽罗也见不到。这样说。如果是这样，那么无漏的三道也应成有漏，因为凡是不见法性自相的，都遍及未断烦恼障，并且被其业所驱使，从而在三界中流转。不能承认，因为《道次第》中说：漏尽的大种姓，无论如何修持也不会退转。这有妨害。并且《意集经》的经义，也如上师大乐如来所说，是指未成为四时等运，而不是指未见法性自相。还有，智者斯那顿说：有漏中见到法性自性是合理的，如果不是这样，那么现量之理将变得毫无意义。然而，因为修习能使力量增长，所以不是完全证悟力量，如木柴之火。这样说也不见得合理，因为有漏的见解和法性自相二者现
English
From recognizing one's own nature, wisdom manifests in the absence of objects. The Stages of the Path states: Like reflections in a clear ocean, without taking sound as an object, self-awareness directly perceives without an object, self-luminous, free from the three, unwavering, whatever is definitely settled, is the culmination of the view based on hearing and thinking. Fourth, refuting disputes: In contaminated states, is the self-nature of reality seen or not seen? If it is the first, then it follows that it is uncontaminated, because the self-nature has been directly realized, like the empowerment of long life. If you accept this, then the contaminated state diminishes. The Compendium of Sutra Meanings states: These are contaminated meditations, the non-dual, objectless, is not seen. If it is the second, then it contradicts the teachings of Garab, which state: In the uncommon, in the self-nature, when self-awareness directly manifests, self-appearance is free from extremes and liberated from continuity. And "without taking sound as an object." Because it speaks of seeing the self-nature. The answer to this is: Refutation, Establishment, Abandonment, three. The first is: Some earlier scholars say that the self-nature of the view is not seen in contaminated states, let alone in the three uncontaminated paths, because it is the domain of the Buddhas alone. The Collected Intentions states: This Dharma is profound and difficult to see, and it is also difficult to realize, even those who dwell on the ultimate ground do not see it. So they say. If this is the case, then the three uncontaminated paths would also become contaminated, because wherever the self-nature of reality is not seen, it is pervaded by the non-abandonment of afflictive obscurations, and driven by their actions, one wanders and transmigrates in the three realms. It cannot be accepted, because the Stages of the Path states: The great lineage of those who have exhausted all defilements, no matter how they practice, will not regress. This is harmful. And the meaning of the Collected Intentions is also, as stated by the great master Delightful Gone, it refers to that which has not become the union of the four times, and not to the non-seeing of the self-nature of reality. Furthermore, the wise Snarton says: It is reasonable to see the self-nature of reality in contaminated states, if it is not so, then the reason of direct perception will become meaningless. However, because practice increases the power, it is not a complete realization of the power, like the fire of wood. This statement is also not seen as reasonable, because the contaminated view and the self-nature of reality are both manifest.