Tibetan
དགག་བྱ་འོག་མ་བས་དག་མ་དག་གཉིས་སུ་བལྟ་བའི་ཕྱོགས་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་དག་པར་འདོད་པས་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པས་མཉམ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འཇལ་བའི་ཕྱིར། དེའང་དང་པོ་ནི། དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ངེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་གསུམ་ནི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་མཐུན་དོན་སྤགས་ལའང་། གོ་དོན་དང་། གཏན་དབབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཚིག་མདོ་སྔགས་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་ཤིང་། དོན་འདི་ཉིད་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་དང་སྤྱིའི། མཐའ་དང་བྲལ་བའི། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི། མཚོན་པ་དཔེའི་གཏན་ཚིགས་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ཉོན་མོངས་ པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་རྣམ་པའོ། །རང་མཚན་ནི། གཏི་མུག་ནི་སེམས་ཀུན་ནས་བླུན་ཞིང་རྨུགས་པ། ཞེ་སྡང་ཀུན་ནས་མནར་སེམས། ང་རྒྱལ་ཀུན་ནས་ཁེངས་པ། འདོད་ཆགས་ཀུན་ནས་ཞེན་ཅིང་སྲེད་པ། ཕྲག་དོག་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་མི་བཟོད་པ་སྟེ། དེའང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཕྱེ་ནས་འཁོར་བའི་ལམ་དུ་བརྟགས་ཏེ་སྤོང་སྦྱོང་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །འདིར་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དང་། རང་མཚན་རིག་པ་སྒྱུ་མའི་རྩལ་མ་འགགས་པར་སྣང་བར་འདོད་པས། དེ་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་མཐུན་ཡང་དོན་སྤགས་པ་སྟེ། རྒྱས་པ་ལས། ཉོན་མོངས་རང་དང་སྤྱིར་བསྟན་པ། །མཚན་ཉིད་མ་ནོར་དོན་རྟོགས་ན། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་ན། དུག་ལྔ་ཆོས་ཅན། ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་ཡང་གཤིས་ལ་སྦྲུལ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་བཀོད་ལས། ལ་ལ་རང་རིག་ཐབས་ཆེན་དུ། །མ་འགགས་སྣང་བ་རང་མཚན་ཏེ། །དངོས་ཀུན་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྤྱི་རུ་སྟོན། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་བ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུས་སོགས་ཅིར་ཡང་མ་དམིགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འདི་ཉིད་ལས། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བ་ཡི། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གཟིགས་ཏེ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གནས་མེད་སྣང་། །ཞེས་དང་། ལམ་རིམ་ལས། མཐའ་དང་དབུས་མེད་དུ་མར་བྲལ།
Chinese
因为想要去除以低于所破之物，视作清净与不清净二者的偏执邪见，所以用清净的理证；因为想要远离破立二者，所以用平等的理证来衡量。其中，第一种是依靠确定因果关系而证悟所证，后三种是依靠本体无别的关系而证悟。第二，对于名同义异，也有意义和确定两种。第一种是，词句在显宗和密宗中共同宣说，并按照这个意义来确定。第二种分为：自相与共相，离边，分别，以及象征比喻的理证四种。第一种是，名相乘的行者们认为，烦恼的共相是心极度不寂静的状态。自相是：愚痴是心完全愚昧和昏沉，嗔恨是完全折磨心，我慢是完全傲慢，贪欲是完全执着和贪恋，嫉妒是无法忍受他人的圆满。他们区分自相和共相，并将其视为轮回的道路，从而进行断除和修习。在此，（宁玛派）认为烦恼的共相是离戏的智慧，自相是智慧如幻化的妙用般显现而不停息。因为证悟这些之外，没有其他的果作为所证，所以是名同义异。如《རྒྱས་པ་》中说：“烦恼自相与共相，若能不错认其义，则将转为清净道。”如果用理证来成立，则五毒，是所立宗，不是真实成立的，因为各自的自性是空性的缘故。例如花绳显现为蛇，但实际上并没有蛇的体性一样。同样，在《རྣམ་བཀོད་》中说：“有些自证为大方便，不间断显现是自相，万法清净之体性，是为共相而宣说。”第二种是，显现的外内诸法，是所立宗，不执着于戏论的边以及与之相关的中心等任何事物，因为真实地远离了一和多。如《འདི་ཉིད་》中说：“离一与多之边际，无边无中即是真如，佛陀亦不见此境地，自生智慧无处显现。”以及《ལམ་རིམ་》中说：“无边无中离多体。”
English
Because one wishes to eliminate the biased wrong views that regard what is to be refuted as either pure or impure compared to what is below, one uses the reasoning of purity; because one wishes to be free from both refutation and establishment, one measures with the reasoning of equality. Among these, the first is based on the certainty of the causal relationship to realize what is to be proven, while the latter three are realized based on the relationship of inseparable essence. Secondly, in the case of different meanings with the same sound, there are both meaning and determination. The first is that the words are commonly spoken in both Sutra and Tantra, and are determined according to this meaning. The second is divided into four: self and general characteristics, freedom from extremes, differentiation, and symbolic examples. The first is that those of the characteristic vehicle consider the general characteristic of afflictions to be the state of mind that is not completely pacified. The self-characteristic is: ignorance is the mind being completely foolish and dull, hatred is completely tormenting the mind, pride is completely arrogant, desire is completely attached and craving, and jealousy is unable to bear the excellence of others. They distinguish between self and general characteristics and regard them as the path of samsara, thereby abandoning and practicing them. Here, (the Nyingma school) considers the general characteristic of afflictions to be the wisdom of non-proliferation, and the self-characteristic to be the unobstructed appearance of wisdom like the magical skill. Because there is no other fruit to be proven other than realizing these, it is different meanings with the same sound. As it says in the commentary: "Afflictions, self and general characteristics, if one does not mistake their meaning, will turn into the path of purification." If one establishes it with reasoning, then the five poisons are the subject, not truly established, because their respective self-natures are empty. For example, a patterned rope appears as a snake, but in reality, it does not have the nature of a snake. Similarly, in the Arrangement it says: "Some self-awareness is a great method, uninterrupted appearance is the self-characteristic, the nature of all things being purified, is declared as the general characteristic." The second is that all phenomena, internal and external, are the subject, not clinging to the extremes of elaboration and the center related to it, because they are truly free from one and many. As it says in this very text: "Free from the extremes of one and many, without edge or middle is suchness, even the Buddhas do not see this state, self-born wisdom appears without a place." And as it says in the Stages of the Path: "Without edge or middle, free from multiplicity."
Tibetan
།གང་ཡང་མ་ཡིན་དེ་བཞིན་ཉིད། །དབྱེར་མེད་པ་ཡི་ཚུལ་རྟོགས་ཕྱིར། །མཐའ་དང་བྲལ་བའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་རྒྱུའི་ཐེག་པས་རྣམ་བཅད་བཀག་ནས་ཡོངས་གཅོད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲ་མཐུན་ཡང་། འདིར་དགག་བྱའི་སྣང་བ་དེ་མ་སྤངས་ཤིང་མཐར་ཞེན་པ་ལ་མ་རེག་པས་དོན་སྤགས་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། ཡོད་མེད་དབུ་མའང་མི་དམིགས་ཤིང་། །སྒྱུ་མ་མིག་ཡོར་ལྟ་བུའི་ཚུལ། །ཞེས་དང་། རྣམ་བཀོད་ལས། ཕྱོགས་འཛིན་ལྟ་ངན་ དགྲོལ་ཕྱིར་དང་། །མཐའ་བྲལ་འདོད་པ་འདིར་གཞུག་ཕྱིར། །མཐའ་དང་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །མཐའ་ཀུན་རང་རིག་རང་སྣང་ཕྱིར། །འདི་ལ་བྲལ་དང་མ་བྲལ་དང་། །གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་ཕྱོགས་ཞེན་མེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་པས་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞུའི་རྒྱུ་ཚོགས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱས་པ་ལས། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་རྣམས་ལ། །རང་བཞིན་མེད་པར་གཞིག་བྱའི་ཕྱིར། །གཅིག་ལའང་ལྔ་ལྔར་དབྱེ་བྱ་ཞིང་། །མཱུཾ་གྱི་དབྱིངས་སུ་བསྟིམ་པར་བྱ། །མཱུཾ་ཉིད་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་པ་དག འབྱུང་ཆེན་ལྔ་རེ་རེའང་ལྔ་ལྔར་ཕྱེ་ནས་ཐ་དད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་རགས་སྣང་གཞིག་པར་བྱེད་པས་སྒྲ་མཐུན་ཡང་། འདིར་མཚོན་བྱེད་ཡི་གེ་མཱུཾ་གྱིས་མཚོན་བྱ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཅིག་པར་འབེབས་པས་འཕགས་པ་སྟེ། རྣམ་བཀོད་ལས། སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་བཤིགས་ན། །སོ་སོའ་མཚན་ཉིད་དངོས་མེད་པ། །གཞིག་ན་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་ཞ། །ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་ལྔས་བཤིགས་ན། །མཚན་ཉིད་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ། །འདི་ལ་མོས་པ་གཞུག་ཕྱིར་དང་། །གསང་ཆེན་དོན་དམ་མཐོང་བྱའི་ཕྱིར། །བརྗོད་ཀྱི་དངོས་ཀུན་དབྱེར་མེད་ལ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བས་གཞན་ནས་མིན། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་དངོས་སུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཡིད་མ་ཆེས་ན། དཔེས་མཚོན་ནས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་བཞིན། དེ་ལྟར་ཡང་ལམ་རིམ་ལས། ནམ་མཁའ་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཐུན་མོང་པ་དག དཔེ་དོན་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ལས། འདིར་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་དུ་མཚོན་པས་སྒྲ་མཐུན་ཀྱང་དོན་སྤགས་ཏེ། རྣམ་བཀོད་ལས། སྣང་བ་རང་རྒྱུད་མེད་པའི་ཕྱིར། །ར
Chinese
如是，任何非有之真如。为了证悟无分别之理。离边亦是如此。如是说。彼亦与以因之乘，作种种遮遣而成就断除一切戏论相符。然于此，由于未舍弃所破之显现，且未触及执着于边，故意义更胜。如是此中说：有无中观亦不可得，如幻术眼花之理。如是，于《分别安立》中说：为了遣除执着宗派之恶见，为了将离边之欲置于此处，虽说离边，然一切边乃自明自显故。于此，无离与未离，无解脱与未解脱之宗派执着。如是说。三者，瓶子，法相，非自性成立，因为具有形状和颜色等众多法，以外境之相皆未成立为一，如箭之材料集合。如是，于《广大》中说：五大种，为了破除无自性，于一亦应分五五，并融入（种子字） མཱུཾ་ （藏文）， 穆（梵文天城体），Mūṃ（梵文罗马拟音），无之界中。 མཱུཾ་ （藏文）， 穆（梵文天城体），Mūṃ（梵文罗马拟音），无本身即是言说思虑之外。如是说。对此，共同者们，将五大种一一分为五五，而确定为各自不同，从而破除粗显，故与此相符。然于此，以表诠之字 མཱུཾ་ （藏文）， 穆（梵文天城体），Mūṃ（梵文罗马拟音），无，将所表诠之法融入一味法界，故更为殊胜。于《分别安立》中说：若将显现之事物摧毁，则各自之体性皆无实，摧毁则息于虚空之性中。若将虚空本身以五摧毁，则融入无体性之界中。为了将信解置于此处，为了见到大秘密之胜义谛，言说之事物皆无分别，以分别而并非来自他处。如是说。四者，若对以真实确定某些法相不生信，则以比喻来确定之。心性，法相，任何亦不成立，因为不可执取，如虚空。如是，于《道次第》中说：虚空不可执取之故，一切显有皆与其相似。如是说。彼亦共同者们，认为比喻与意义各自不同，然于此，因为一切皆一味于法性，故以无分别来表示，故与此相符，然意义更胜。于《分别安立》中说：因为显现无自性故。
English
Thus, the Suchness that is nothing whatsoever. In order to realize the way of non-duality. Being free from extremes is also the same. Thus it is said. That also agrees in sound with the vehicle of cause, which establishes the complete cutting off and freedom from elaboration by means of various restrictions and prohibitions. However, here, since the appearance to be negated is not abandoned and there is no contact with clinging to extremes, the meaning is superior. As it is said in this very text: "The Middle Way of existence and non-existence is also not perceived, like the nature of illusion and optical illusion." And in the 'Distinguishing Establishments' it says: "In order to dispel the evil views of sectarianism, in order to place the desire for freedom from extremes here, although it is said to be free from extremes, all extremes are self-knowing and self-appearing. Here, there is no attachment to being free or not free, liberated or not liberated." Thus it is said. Thirdly, the pot, the subject of dharma, is not established by its own nature, because it possesses many dharmas such as shape and color, and because the appearances of external objects are not established as one. Like the collection of materials for an arrow. Thus it is also said in the 'Extensive Text': "For the five great elements, in order to destroy their lack of self-nature, one should divide each one into five, and dissolve them into the realm of མཱུཾ་ (Tibetan), मूṃ (Sanskrit Devanagari), Mūṃ (Sanskrit Romanization), the realm of nothingness. མཱུཾ་ (Tibetan), मूṃ (Sanskrit Devanagari), Mūṃ (Sanskrit Romanization), Nothingness itself is beyond speech and thought." Thus it is said. To this, the common ones, each of the five great elements is divided into five, and they are established as distinct, thereby destroying the gross appearance, so it agrees in sound. However, here, the signifying letter མཱུཾ་ (Tibetan), मूṃ (Sanskrit Devanagari), Mūṃ (Sanskrit Romanization), nothingness, causes the signified dharma to be absorbed into the single realm of dharma, so it is superior. In the 'Distinguishing Establishments' it says: "If the objects of appearance are completely destroyed, then the characteristics of each are without substance. If destroyed, they rest in the nature of space. If space itself is destroyed by the five, then it dissolves into the realm of no characteristics. In order to place faith here, and in order to see the ultimate truth of the great secret, all objects of expression are without distinction, and are not different by means of distinctions." Thus it is said. Fourthly, if one does not believe in establishing some dharmas as real, then one establishes them by means of examples. The nature of mind, the subject of dharma, is not established as anything, because it cannot be grasped, like space. Thus, in the 'Stages of the Path' it says: "Because space cannot be grasped, all appearances and existences are similar to it." Thus it is said. That also, the common ones, consider the example and the meaning to be different, but here, because everything is one in the nature of dharma, it is represented as non-dual, so it agrees in sound, but the meaning is superior. In the 'Distinguishing Establishments' it says: "Because appearance has no inherent existence."