Tibetan
དངོས་པོར་ཐལ་བས་སྤྲོས་བྲལ་ཉམས་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དོན་དམ་གྱིས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་དོན་ལས་མི་བསླུ་བའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། རྫས་མ་སྤངས་ལ་ལྡོག་པ་མི་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། ཤེལ་མེ་ལྡན་བཞིན་ནོ་གསུང་། འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྫས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་མ་ཁེགས་པར་ཐལ་ཞེ་ན། དེ་ཙམ་དུ་ཤེལ་གྲང་མོ་ལ་མེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། མ་གྲུབ་ན། ཉི་མ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་དང་བར་སྣང་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་རྐྱེན་དང་སྤྲོད་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གྲུབ་ན། མེ་རྫས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཤེལ་གྲང་མོ་ལ་སྲེག་བྱེད་མངོན་གྱུར་གྱི་དོན་བྱེད་མ་ཁེགས་པར་ཐལ་ཞེས་མགོ་བསྒྲེའོ། །གསུམ་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལའང་། ངོ་བོ། སྒྲ་དོན། དབྱེ་བ། སྤགས་ལུགས་བཞི། དང་པོ་ནི། མཐའ་གང་དུའང་མ་རེག་པའི་སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་དཀོར་བདུན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩལ་སྣོད་བཅུད་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས། མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ལ་སྔ་ཕྱི་བྱུང་ཡང་། མཚོན་བྱའི་དོན་ངོ་བོ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་ལས། ལུང་ནི། འདི་ཉིད་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་པས། །འཕྲུལ་དགའི་ཚུལ་དེ་ཐ་དད་མིན། །ཞེས་དང་། རྒྱས་པ་ལས། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་དབྱེར་མེད་དེ། །འདུས་མ་བྱས་ཉིད་འདུས་བྱས་སྣང་། །འདུས་བྱས་སྣང་བ་རྡོ་རྗེ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །མན་ངག་ནི། ལམ་རིམ་ལས། རྒྱལ་འགྲོས་མ་མཛད་མ་བཅོས་པར། །རང་བཞིན་ངང་གིས་དབྱེར་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་ནི། །སྒྲོལ་ཊཱིཀ་པ། མ་ ཡིན་པ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་པ་དང་། ཡིན་པ་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ཡིན་གསུངས། དང་པོ་ནི། སྐུད་པ་དཀར་ནག་སྒྲིལ་བ་བཞིན་སྣང་སྟོང་རེ་མོས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་གླང་རྭ་དང་དངོས་མེད་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་སྣང་སྟོང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། གསེར་དང་གསེར་གྱི་སེར་པོ་དང་། གཡུ་དང་གཡུའི་སྔོན་པོ་དང་། མཚོ་དང་མཚོའི་རླབས་དང་། བར་སྣང་དང་འཇའ་ཚོན་གྱི་དཔེ་བཞིས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་གསུ
Chinese
因为成为实有，所以证得离戏之境界。如果按照第二种观点，因为是胜义所安立的果，那么世俗本身就成为不欺骗之对境了。答：不舍弃本体而转变不成立，是自性的原因，就像水晶含有火一样。如果因为不舍弃世俗的本体，胜义的戏论没有遮止，那么，仅仅如此，水晶的寒冷就成立为火的自性因了吗？如果没有成立，那么，太阳没有过失和虚空没有遮蔽的因缘和给予就成为无意义的了，因为无因不依赖于缘。如是说。如果成立，因为没有舍弃火的本体，那么，水晶的寒冷就没有遮止燃烧的显现作用，这样来责难。第三，对于真谛无别，有体性、词义、差别、安立四种。第一，不触及任何边际的心性，本来就自然成就七宝自性因的胜义谛，以及它自身的能力显现为器情身和智慧的坛城，这二者是世俗谛。虽然能表之词有先后，但是所表之义的体性安住于平等性中，所以真谛无别，远离于心的行境。为了成立它，有三种，其中教证是：从本文中说：二谛皆无别，幻喜之理非他异。以及广论中说：胜义世俗无别，无为自性显现为有为，有为显现即金刚。诀窍是，道次第中说：不作国王之行，不作修饰，自性自然无别。理证是，度母释中说：不是的依靠比喻来遮破，是的依靠比喻来成立，这样说。第一，就像缠绕的黑白线一样，因为显空没有轮换，就像瓶子和氆氇一样，因为没有差别，就像实有牛角和非实有兔角一样，因为显空没有差别，所以成立无别。第二，用黄金和黄金的黄色，翡翠和翡翠的蓝色，海洋和海洋的波浪，虚空和彩虹这四个比喻来成立无别。
English
Because it becomes existent, one attains the state of freedom from elaboration. According to the second view, since it is the result established by the ultimate, then the conventional itself becomes the object of non-deception. Answer: Not abandoning the essence and the transformation not being established is the cause of self-nature, just like crystal containing fire. If, because of not abandoning the essence of the conventional, the elaboration of the ultimate is not prevented, then, just like that, does the coldness of the crystal become established as the cause of the self-nature of fire? If it is not established, then the causes and giving of the sun having no fault and the sky having no obscuration become meaningless, because the causeless does not rely on conditions. Thus it is said. If it is established, because the essence of fire is not abandoned, then the coldness of the crystal does not prevent the manifest function of burning, thus one raises the objection. Third, regarding the inseparability of the two truths, there are four aspects: essence, meaning of words, difference, and establishment. First, the nature of mind that does not touch any extreme, the ultimate truth that is spontaneously accomplished as the cause of the self-nature of the seven treasures, and its own power appearing as the mandala of the vessel and content, body and wisdom, these two are the conventional truth. Although the expressing words occur earlier or later, the essence of the expressed meaning abides in equality, so the two truths are inseparable, beyond the realm of the mind. To establish it, there are three, among which the scriptural authority is: From this very text it says: Since the two truths are inseparable, the way of illusory joy is not different. And in the extensive text it says: Ultimate and conventional are inseparable, the unconditioned itself appears as the conditioned, the appearance of the conditioned is vajra itself. The pith instruction is, in the Stages of the Path it says: Without acting like a king, without making adornments, the self-nature is naturally inseparable. The reasoning is, in the Tara commentary it says: Negating what is not by relying on examples, and establishing what is by relying on examples, thus it is said. First, just like intertwined black and white threads, because appearance and emptiness do not alternate, just like a vase and a woolen cloth, because there is no difference, just like the existent horn of a cow and the non-existent horn of a rabbit, because appearance and emptiness are not different, therefore inseparability is established. Second, inseparability is established by the four examples of gold and the yellowness of gold, jade and the blueness of jade, the ocean and the waves of the ocean, and space and the rainbow.
Tibetan
ང་། རྒྱལ་བ་གཡུང་སོགས་གོང་མ་ཕལ་ཆེར། དབྱེར་མེད་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཞིར་བཞེད་དེ། བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་རང་བཞིན་བཟང་ངན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ངོ་བོ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུག་ས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། དུས་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་དུ་གྲུབ་གསུངས་སོ། །འདིར་མཐུན་སྣང་གི་ཆོས་ཅན་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་ན། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཡིན་ཏེ། སྣང་སྟོང་གང་གི་ཡང་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། འོ་ན་བུམ་པ་སྣང་ཕྱོགས་སུ་ཆད་དམ། སྟོང་ཕྱོགས་སུ་ཆད། དང་པོ་ལྟར་ན། སྣང་བ་འདི་ཡང་དག་པར་བདེན་པས་སྟོང་ངམ་མི་སྟོང་། སྟོང་ན་སྣང་ཕྱོགས་སུ་ཆད་པ་ཉམས་ལ། མི་སྟོང་ན་སྣང་བ་རྟག་དངོས་སུ་ཐལ། འདོད་ན། སྤྱི་མདོ་ལས། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལྟར་འདུས་བྱས་འཇིག་པས་གསལ་ཏེ། བུམ་པ་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་བཅོམ་པ་ན་རང་གི་གནས་སྐབས་བཏང་སྟེ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་། ཀུན་འདུས་ལས། དཔེར་ན་རྡོ་ཡི་དངོས་པོ་ལས། །བཏགས་སམ་ཕྱེ་མར་བྱས་ནས་ནི། །རླུང་གི་ངོ་ལ་བསྐྱོད་བྱས་ན། །དེ་ལ་རང་བཞིན་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་སོ། །ཡང་། སྟོང་ཕྱོགས་སུ་ཆད་ན། བུམ་པར་སྣང་རུང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། འདོད་ན། བུམ་པར་སྣང་བས་གསལ། གལ་ཏེ་སྣང་སྟོང་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་ནའང་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་མིན་ན་ཅི་སྟོ་ཞེ་ན། གང་དུ་སྣང་ཕྱོགས་དང་སྟོང་ཕྱོགས་གར་ཡང་མ་ཆད་ན་དབྱེར་མེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མ་སྤངས་སྣང་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། སྟོང་པ་མ་སྤངས་ སྟོང་པའི་མཐའ་མི་འཛིན། གཉིས་ཀ་མ་སྤངས་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། མདོར་ན་དབྱེར་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན། དབྱེར་མེད་དུ་འཛིན་པ་དང་ཡང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། ཨ་ནི་སྟོང་དང་མི་སྟོང་གི །དབུ་མའང་དམིགས་སུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ལམ་རིམ་ལས། དེ་མིང་ཞེན་པ་དགྲོལ་ཕྱིར་ལས། །ཐ་སྙད་གཉིས་པར་བསམ་བརྗོད་འདས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བི་བྷེ་ད། ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས། བྷི་ད་ནི་དབྱེ་བ། བི་ནི་དགག་སྒྲ་སྟེ། སྣང་སྟོང་གང་གིའང་རིས་སུ་མ་ཆད་པས་དབྱེ་བ་བྱར་མེད་པའི་དོན་ཏེ། ཕན་ཚུན་བསྡེབས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར། ཆོས་གཉིས་པོ་གཅིག་གིས་གཅིག་མི་གཏོང་བའི་མཚན་ཉིད
Chinese
我，嘉瓦永等大多数上师，认为以四种理由可以成立无别：因为二谛没有自性好坏，因为体性不可分割，因为处所不异，因为没有时间先后，所以成立无别。在此，若于一共同显现之法上成立，则瓶为法，是无别之谛，因为不属于显现与空性任何一方。若说理由不成立，那么瓶是属于显现方，还是属于空性方？若如前者，则此显现是真实不空，还是空？若空，则属于显现方之说已坏；若不空，则显现成为常有实物。若许，如《总经》所说：“诸有为皆无常故。”如是，有为法坏灭明显，瓶子被他物摧毁时，舍弃自身状态而变为无常之故。如是又，《集一切》中说：“譬如石之物，磨成粉末后，于风中扬起，彼无任何自性。”又，若属于空性方，则瓶上显现不成立。若许，则瓶上显现明显。若谓虽不属于显现与空性任何一方，也不是无别之谛，那是什么？无论属于显现方还是空性方，只要不属于任何一方，就周遍是无别，如幻化的马牛。因此，不舍显现而解脱显现之边，不舍空性而不执著空性之边，不舍二者而解脱执著二者之边。总之，说无别，也只是为了遮破执著显现空性为异体，真实而言，因为也远离执著无别，故称为远离心识之行境。如是此经中说：“阿者空与非空之，中观亦无有对境。”又，《道次第》中说：“彼为解脱名言执，二名言外思言超。”第二，从“毗婆陀”之语而来，“毗陀”是差别，“毗”是否定词，因为不属于显现空性任何一方，故是不可差别之义，不是互相结合之类，而是二法互不相舍之特征。
English
I, most of the previous masters such as Gyalwa Yung, consider that non-duality is established by four reasons: because the two truths have no inherent good or bad nature, because their essence is indivisible, because their locations are not different, and because there is no temporal priority or posteriority. Here, if it is established on a single phenomenon of common appearance, then the pot is the subject, it is a non-dual truth, because it does not fall into either the side of appearance or emptiness. If it is said that the reason is not established, then does the pot fall into the side of appearance or the side of emptiness? If it is like the former, then is this appearance truly real and not empty, or is it empty? If it is empty, then the claim of falling into the side of appearance is ruined; if it is not empty, then the appearance becomes permanent and substantial. If you accept this, as the General Sutra says, "All that is made is impermanent." Thus, the destruction of conditioned things is clear, because when the pot is destroyed by other things, it abandons its own state and becomes impermanent. Likewise, in the Compendium of All it says, "For example, from the substance of a stone, having been ground or made into flour, having been moved in the face of the wind, it has no inherent nature whatsoever." Furthermore, if it falls into the side of emptiness, then the appearance of the pot is not established. If you accept this, then the appearance of the pot is clear. If you say that even if it does not fall into either the side of appearance or emptiness, it is not a non-dual truth, then what is it? Wherever it does not fall into either the side of appearance or emptiness, it is invariably non-dual, like an illusory horse or cow. Therefore, without abandoning appearance, one is liberated from the extreme of appearance; without abandoning emptiness, one does not grasp the extreme of emptiness; without abandoning both, one is liberated from the extreme of grasping both. In short, even the expression "non-dual" is merely stated to refute the clinging to appearance and emptiness as separate entities, but in reality, because it is also free from clinging to non-duality, it is called being beyond the realm of mental activity. As it says in this very sutra, "A is neither empty nor non-empty, the Middle Way also has no object." Also, in the Stages of the Path it says, "That is only for the sake of dissolving clinging to names, beyond the two expressions of thought and speech." Secondly, from the word "Vibheda," "Bheda" means difference, and "Vi" is a negative particle, because it does not belong to either the category of appearance or emptiness, hence it means that there is no difference to be made, it is not like a mutual combination, but rather the characteristic of the two dharmas not abandoning each other.