Tibetan
་ཏུ་ཐལ་ཏེ། ལྟོས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མེར་འཛིན་ལ་མེ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གཅིག་དང་དུ་མའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་རང་བཞིན་ མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རིགས་པས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ནི། གོང་གི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཆོས་ཅན། སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་བརྟགས་ན་ཡང་དག་ཏུ་མ་གྲུབ་ཅིང་། སྣང་ཚོད་ཙམ་ཞིག་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་མ་གྲུབ་ན། འོ་ན་སྣང་སྟོང་ལ་འབྲེལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འབྲེལ་མེད་དོ་ཟེར་ན། འོ་ན་གཞིའི་དུས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། ལམ་གྱི་དུས་ན་ཚོགས་གཉིས་བསྟེན་པའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་ན་སྐུ་གཉིས་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་སྤངས་པར་ཐལ་ཏེ། སྣང་སྟོང་ལ་འབྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། རྒྱས་པ་ལས། མེད་པ་ཉིད་ན་སྣ་ཚོགས་སྣང་། །ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པའི་ལུང་གིས་གསལ། གང་དུ་འབྲེལ་མེད་ལ་རྫས་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། པ་ར་མཱརྠ་སཏྱ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས། པ་ར་མ་ནི་དམ་པ། ཨརྠ་དོན། སཏྱ་བདེན་པ་སྟེ། དམ་པ་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དང་། དེའི་རྗེས་མཐུན་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག །དོན་ནི། དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། རྗེས་མཐུན་མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་ཉིད། དེ་ལ་རིག་པ་གཞན་གྱིས་མི་གནོད་པས་ན་བདེན་པའོ། །ཡང་ན་དབུ་མ་ཚིག་གསལ་ལས། དོན་ཡང་དེ་ཡིན། དམ་པའང་དེ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པས། དོན་དང་། དམ་པ་དང་། བདེན་པ་གསུམ་གཞི་མཐུན་པའི་བསྡུ་བར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐུན་མོང་པ་དག །སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་ཆོད་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཆོད་པ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་འབྱེད། འདིར་ནི། ལམ་རིམ་ལས། དོན་མཆོག་ལྔ་འབྲས་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས། །བདུན་དང་གསུམ་ཕྱིར་དོན་དམ་པ། །ཞེས་པས་བདུན་ནི། ཡེ་ནས་རིག་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལྷུན་གྱིས་ གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐབས་ཀྱི་ལྟ་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ནི། །བླ་མེད
Chinese
这太过分了。就像执著于火，认为火只有一个，因为它是由依赖而成立的。因此，凡是远离一和多的戏论，都普遍地没有自性，就像虚空一样。第二，以不共的理证来成立那远离戏论的显现，是自性之因，任运成就。上面的戏论之离，是法。显现是自性之因，任运成就，仅仅从显现的角度来观察，也不是真实成立的。因为仅仅显现的程度没有停止。如果立宗不成立，那么显现空性之间有关联还是没有关联？如果有关联，那就是成立的。如果没有关联的体性，那就是不发生的因果。如果说没有关联，那么，在基础的时候，就成了不是法和法性；在道的时候，就成了依止二资粮的相续不同；在果的时候，就成了二身自性互相舍弃，因为显现空性之间没有关联。如果承认，广释中说：无有之中显现种种，一切皆从智慧界中生。经文已经阐明。凡是没有关联的地方，都普遍存在着事物互相舍弃，就像柱子和瓶子一样。第二是，从“paramārthasatya”这个词来说，parama是殊胜，artha是意义，satya是真实，殊胜是修所生的等持智慧，以及随顺它的类智后得。意义是，成为它的行境的空性，以及随顺它的无遮遣的体性的空性。因为它不被其他智慧所损害，所以是真实。或者，在《中观明句论》中说：意义也是它，殊胜也是它，所以叫做胜义。它本身是真实，所以叫做胜义谛。因此，意义、殊胜和真实三者被认为是基础相同的一个集合。第三是，共同者们，将戏论部分断除的分为有法胜义，和戏论全部断除的分为非法胜义两种。这里，《菩提道次第论》中说：五种殊胜义，果位智慧界，七和三之故，是胜义。因此，七是：本来智慧身语意功德事业界和智慧的自性任运成就。它本身说：方便的见行广大是，无上。
English
This is too much. Like clinging to fire, thinking there is only one fire, because it is established by dependence. Therefore, whatever is free from the elaboration of one and many, is universally without inherent existence, like space. Second, to establish that the absence of elaboration is the cause of the nature of appearance, spontaneously accomplished, by uncommon reasoning. The above absence of elaboration is the subject. Appearance is the cause of the nature of reality, spontaneously accomplished, even if examined only from the perspective of appearance, it is not truly established. Because the extent of mere appearance has not ceased. If the sign is not established, then is there a connection between appearance and emptiness, or is there no connection? If there is a connection, then it is established. If there is no nature of connection, then it is a cause and effect that does not occur. If it is said that there is no connection, then, at the time of the ground, it becomes not dharma and dharmata; at the time of the path, it becomes that the continuums relying on the two accumulations are different; at the time of the result, it becomes that the two kayas abandon each other's nature, because there is no connection between appearance and emptiness. If it is accepted, the Extensive Commentary says: In the absence itself, various appearances appear, all arise from the realm of wisdom. The scripture has clarified. Wherever there is no connection, there is universally the mutual abandonment of substances, like a pillar and a pot. Second, from the word "paramārthasatya", parama is supreme, artha is meaning, satya is truth. Supreme is the meditative wisdom born from cultivation, and the subsequent cognition of reasoning that accords with it. Meaning is, the emptiness that becomes its object, and the emptiness with the nature of non-affirming negation that accords with it. Because it is not harmed by other wisdoms, it is truth. Or, in the Clear Words Commentary on the Middle Way, it says: Meaning is also it, supreme is also it, therefore it is called ultimate. It itself is truth, therefore it is called ultimate truth. Therefore, meaning, supreme, and truth are considered to be a collection with the same basis. Third, common ones, divide the ultimate reality that partially cuts off elaboration into the ultimate reality with aspects, and the ultimate reality that completely cuts off elaboration into the ultimate reality without aspects. Here, in the Stages of the Path, it says: Five supreme meanings, the realm of wisdom in the result, because of seven and three, it is ultimate. Therefore, seven is: the nature of innate awareness, spontaneously accomplished as the essence of kaya, speech, mind, qualities, activity, realm, and wisdom. It itself says: The vast view and practice of skillful means is, unsurpassed.
Tibetan
་ཐེག་པ་ལས་འཕགས་པ། །དོན་དམ་དུ་ནི་དཀོར་བདུན་ལ། །ཞེས་སོ། །དེ་བདུན་ཡང་རིགས་བསྡུས་ན་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་དོན་དམ། ཡེ་ཤེས་དོན་དམ། འབྲས་བུ་དོན་དམ་མོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་ཏེ་དབྱིངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་རྟོགས་པས་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་དབེན་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་མ་བྱས་དང་། འབྲས་བུ་དང་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་བྱེ་བྲག་དང་། རང་བཞིན་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཆ་ལས་ཕྱེ་བར་ཟད་དོ། །ཞེས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་གསུང་ཡང་། གཞི་འབྲས་གཉིས་དམིགས་འདྲེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རམ་སྙམ་སྟེ། དེས་ན་རང་ལུགས། དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རང་གསལ་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་འབྲས་ཆོས་ལྔ་པོ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་དོན་དམ་མོ་ཞེས་བཤད་ན་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་འཐོབ་བྱ་མེད། །ཅེས་པས་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རྣམ་པ་ལམ་གྱིས་མངོན་གསལ་དུ་བྱས་མ་བྱས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ། ངོ་བོ། མཚན་ཉིད། རང་བཞིན་གྱིས་སྤགས་ལུགས་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྒྱུའི་ཐེག་པའི་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འདོད་ལ། འདིར་སྟོང་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་འཕགས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་རིན་ཆེན་ལྟར། །དེ་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་གནས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུའི་དོན་དམ་སྟོང་པའི་མཐར་ལྷུང་ལ། འདིར་ནི་སྣང་ཆོས་མ་སྤངས་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་ཏེ། དེ་ལས། གང་ཡང་མ་སྤངས་མི་ལྡན་པས། །མ་བྲལ་ཕྱིར་ན་བྲལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུའི་དོན་དམ་སྐྱེ་མེད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་སོང་བས་བྱིན་རླབས་རིག་པ་རང་སྣང་དུ་མི་འཆར་ལ། འདིར་ནི་བྱིན་རླབས་རིག་པ་རང་སྣང་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་སོགས་སུ་འཆར་བས་འཕགས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱིངས་ ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཞེས་སོ། །ཞར་བྱུང་སྐབས་འཕྲོས་ཀྱི་རྩོད་སྤོང་ནི། ཁྱེད་ཅག་སྤྲོས་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ། སྐྱེད་བྱེད་དམ་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་
Chinese
比小乘更高超。究竟而言，有七种财富。这七种如果归纳起来有三种：自性究竟、智慧究竟、果究竟。第一种是，一切法的自性，远离戏论的实相，即是法界。第二种是，证悟它之后，对于所知事物没有障碍遮蔽，即是智慧。第三种是，五身、语、意、功德、事业。这些也是，自性和果显现与未显现，以及果和智慧总相和别相，自性和智慧二者只是从基和果的角度来区分而已。虽然以前的学者们这样说，但我觉得基和果二者会有目标混淆的过失。因此，按照我自己的观点，法界离戏本身，从自明、无障碍遮蔽的角度来说是智慧究竟，而这本身就具有五种果法本自俱足，这就是果究竟，这样说才合理。如果这样，那么和最终的果有没有差别呢？“除此之外没有其他可获得的。”因此，本体上没有差别，但在显现方式上，有是否通过道来显现的差别。第四个方面有：本体、体性、自性安立方式三种。第一种是，小乘的究竟是空性离戏，而这里是从空性边解脱出来，显现自性成为自然成就的因，因此更高超。如《道次第》中所说：“如如意树和珍宝，一切都安住于自性因中。”第二种是，小乘的究竟落入空边，而这里是不舍弃显现法而不执著，因此更高超。如其中所说：“什么也不舍弃不执著，不离故说为离。”第三种是，小乘的究竟是无生，只是按照字面意思理解，因此加持和觉性不会显现为自现，而这里是加持和觉性显现为自现，如天神和宫殿等，因此更高超。如这其中所说：“如是法性界，即是智慧，是方便手印的一切因。”顺便说一下，在讨论过程中产生的辩论反驳是：你们认为离戏的显现是自性因，那么这是生起因还是安立因？如果是前者，因为是生起因，所以是究竟
English
It is superior to the Lesser Vehicle. Ultimately, there are seven riches. These seven, when categorized, are three: ultimate nature, ultimate wisdom, and ultimate fruit. The first is the nature of all phenomena, the reality free from elaboration, which is the realm of reality. The second is that, having realized it, there is no obscuration of knowable objects, which is wisdom. The third is the five bodies, speech, mind, qualities, and activities. These are also the manifestation and non-manifestation of nature and fruit, the general and specific aspects of fruit and wisdom, and the distinction between nature and wisdom merely from the perspective of the ground and the fruit. Although earlier scholars said this, I think there is a fault of confusing the aims of the ground and the fruit. Therefore, according to my own view, the realm of reality, free from elaboration, is the ultimate wisdom from the aspect of self-luminosity and freedom from obscuration, and it inherently possesses the five qualities of the fruit, which is the ultimate fruit. It is reasonable to say so. If so, is there a difference from the ultimate fruit? "There is nothing else to be obtained besides that." Therefore, there is no difference in essence, but there is a difference in the way of manifestation, whether it is manifested through the path or not. The fourth aspect has three aspects: essence, characteristic, and the way of establishing nature. The first is that the ultimate of the Lesser Vehicle is considered to be emptiness free from elaboration, but here it is superior because it is liberated from the extreme of emptiness, and appearance is naturally established as the cause of its own nature. As it is said in the Lamrim: "Like the wish-fulfilling tree and jewels, all abide in the cause of their own nature." The second is that the ultimate of the Lesser Vehicle falls into the extreme of emptiness, but here it is superior because it does not abandon the phenomena of appearance and is not attached to them. As it is said therein: "Because it does not abandon anything and is not attached, it is said to be detached because it is not separated." The third is that the ultimate of the Lesser Vehicle is unborn, and it goes according to the literal meaning, so blessings and awareness do not appear as self-appearance, but here blessings and awareness appear as self-appearance, such as deities and palaces, so it is superior. As it is said in this itself: "Thusness, the realm of reality, is wisdom, the cause of all skillful means mudras." Incidentally, the refutation of the debate that arose during the discussion is: You believe that the appearance of freedom from elaboration is the cause of its own nature, so is this the cause of arising or the cause of establishment? If it is the former, because it is the cause of arising, it is ultimate.