Tibetan
་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དང་། འཁྲུལ་པ་བརྟགས་པའི་གཞི་གཉིས། དང་པོ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། སྒྲུབ་བྱེད། སྐབས་འཕྲོས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བྱ་དངོས་པོའི་གཤིས་མཐའ་དང་བྲལ་བར་གནས་ཙམ་ཞིག་སྟེ། དེ་ལས། མཚན་ཉིད་མཐའ་རྣམས་ཀུན་བྲལ་བ། །ཅིར་ཡང་གཟུང་དུ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་ལུང་ནི། རྒྱས་པ་ལས། ཐམས་ཅད་རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་ནི་ལུང་གི་ཚད་མར་བཤད། །ཅེས་སོ། །མན་ངག་ནི། ལྟ་ཕྲེང་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་གནས། ཞེས་དང་། རྣལ་འབྱོར་མིག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རིག་པར་གསལ་བས་ཅིས་ཀྱང་མ་བསྒྲིབས་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་སོ། །རིགས་པ་ནི། འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུས་པས། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། རིན་ཆེན་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡུལ་རྫས་སུ་སྣང་བ་འདི་དག་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ་ཟེར། འོ་ན། ཡུལ་ཤེས་ལ་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། བདག་ཉིད་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པའང་མེད་དེ། བསྟན་མེད་ཐོགས་མེད་ཀྱི་རིག་ཙམ་དེ་ལས་བེམ་པོའི་རྫས་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་དང་པདྨ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་མེད་པར་འདོད་ན། ཤེས་པ་ལས་ཡུལ་རྣམས་སྣང་བ་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་ལ་འབྲེལ་བ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར། མིག་དང་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་གཞན་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་སོགས་སྣང་བ་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་དང་། སེམས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་དབང་བསྒྱུར་བ་ལྟར་རང་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཟད་པར་གོམས་པའི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱས་པ་ལས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད། །དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་སྟེ། །ཞེས་དང་། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གདོས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་མིན་ཏེ། །རྟོག་མེད་རང་རིག་འོད་གསལ་བའི། །ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་དང་། ལམ་རིམ་ལ
Chinese
自性之基和，辨别错觉之基二者。初者，确定自性，并加以确立。初者，本体、能立、顺带的所量三种。初者是，自证菩提心，仅是安住于远离所知事物之本性边际，从中：自性远离一切边，任何事物皆不可执。如是说。二者是，周遍之因有三种，其中，教证是，《广大》中说：一切皆是自证菩提心，此乃经教之量。如是说。口诀是，《见鬘》中说：一切法皆安住于心。如是说。瑜伽眼之禅定的广释中说：一切法皆是自证之智慧，以自性明了而丝毫未被遮蔽，于无二者，无法以如此自性言说。如是说。理证是，以轮回、涅槃、道三者所摄之诸法，是所立，是自证菩提心，因为一切都包含于心中，除了心之外没有其他法，如同前往珍宝金洲。对此，有些人说：显现为外境物质的这些，因为是成立于识之外，所以不合理。说： 那么，境与识之间没有一体之关系，因为本体不相同，如同柱子和瓶子。也没有从彼生此之关系，因为不可能从无所依、无障碍的唯明觉中产生物质之物，如同虚空和莲花。如果如此认为没有关系，那么，从识中显现诸境是不合理的，因为境与识之间根本没有关系，如同眼睛和声音。不能这样认为，因为现量相违。因此，没有成立心之外的其他法，因为如此在显现外境等时会经历，如同梦境之显现，以及如同心如何支配一样，会自显现，如同串习至极之显现。如此，《广大》中也说：阿赖耶识之自性，显现为各种事物。如是说。如此显现之诸法，并非具有实体之法，而是无分别自证光明之识。如是说。《道次第》中
English
The basis of intrinsic nature and the basis for examining delusion, these two. The first: identifying its own characteristics and establishing them. The first: object, proof, and incidental measure, these three. The first is: self-awareness, the mind of enlightenment, merely abiding in the state of being free from the extremes of the nature of knowable objects. From that: "The characteristics are free from all extremes, and nothing can be grasped." So it is said. The second is: there are three all-pervasive reasons. Among them, the scriptural authority is: In the Extensive Text, it says: "All is self-aware Bodhicitta. This is said to be the measure of scripture." So it is said. The instruction is: In the Garland of Views, it says: "All phenomena abide in the mind." And in the Extensive Commentary on the Yoga Eye Meditation, it says: "All phenomena are the wisdom of self-awareness, clear in the knowledge of their own nature, unobscured by anything. In the non-dual, such a characteristic cannot be expressed." So it is said. The reasoning is: All phenomena included in the three paths of samsara, nirvana, and the path are the subject. It is the self-aware Bodhicitta, because all are contained in the mind. Since there is no other phenomenon other than the mind, it is like going to the precious golden island. Some say that these appearances as objective substances are not valid because they are established apart from consciousness. They say: Then, there is no relationship of one entity between object and consciousness, because the entities are not the same, like a pillar and a pot. There is also no relationship of arising from that, because it is impossible for a material substance to arise from mere awareness that is unattached and unobstructed, like space and a lotus. If you think there is no relationship like that, then it is not reasonable for objects to appear from consciousness, because there is absolutely no relationship between object and consciousness, like the eye and sound. It is not possible to think so, because it is contradicted by direct perception. Therefore, no other phenomenon other than the mind is established, because it is experienced when objects and so on appear, like the appearance of a dream, and because it appears spontaneously as the mind controls it, like the appearance of becoming accustomed to exhaustion. Thus, in the Extensive Text, it also says: "The nature of the alaya consciousness itself appears as various objects." And: "All these appearing phenomena are not phenomena with substance, but only the non-conceptual, self-aware, clear light of consciousness." And: In the Lamrim (The Stages of the Path)
Tibetan
ས། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་མེད་ཕྱིར། །སྒྱུ་མ་རྡོ་རྗེ་བཙན་པོ་མཆོག །ཅེས་དང་། སློབ་དཔོན་དཔལ་དབྱངས་ཀྱི་མཐའི་མུན་སེལ་སྒྲོན་མ་ལས། ཆོས་རྣམས་སེམས་ཀྱི་འཕྲུལ་པ་སྟེ། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་རྣམས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་གི་ལུང་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་བརྟགས་པ་ཡི། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་པར། །བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་སྦགས་པའི་སེམས། །དོན་གྱི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་སྐྱེས། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པར་ཡང་། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། འབྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ཐུན་མོང་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་དུ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཐུན་མིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མཐའ་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་སོ་སྐྱེའི་སྣང་བ་སོར་བཞག་འདི་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞིར་འདོད་ན་ནི། ཤེས་ བྱ་མ་ནོར་བ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་འདི་ཡང་དག་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པའི་མཁྱེན་དངོས་བཞིན་དང་། གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་མ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་སྣང་འདི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་བྱ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། མཁས་པ་གླན། སྣང་ངོ་ནས་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཞེན་ངོ་ལ་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པས་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་ས་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་པའོ་གསུངས། རྗེ་ཉ་རི་བ། རྟོགས་པའི་དུས་སུ་གཞིར་མ་གྱུར་པ་མེད་ལ། མ་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་ངོ་འདི་མ་ཡིན་ནོ་གསུངས་ཀྱང་། དེ་གཉིས་ཀ་ལེགས་པར་མི་སེམས་ཏེ། དང་པོ་ལྟར་ན། སྣང་ཞེན་གཉིས་བློ་རྫས་ངོ་བོ་གཅིག་ན། རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་མི་སྣང་གི་ཆ་གཉིས་འགལ་བས། ཞེན་ངོ་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ཐ་དད་ན་ཞེན་འཁྲུལ་སྤངས་ཚེ་སྣང་འཁྲུལ་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བ་དང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྟོགས་པ་དེ་རྐྱེན་ལ་རག་ལུས་ན་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། རག་མ་ལུས་ན་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ལྡོག་ཆས་གཞི་ཡིན་མིན་དུ་འདོད་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས་སོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོངས་རྫོགས། རྣམ་པ་འཁྲུལ་ལྡོག་ཏུ་མ་འདྲེས། ངོ་བོ་ལ་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དགོངས་འདུས་ལས། ཞེ་སྡང་མ་འདྲེས་མནར་སེམས་པ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོང་བདག་
Chinese
舍，因为除了心之外没有法。幻化金刚胜者。如是，导师吉祥妙音的《遣除边际黑暗之灯》中说：诸法是心的幻化，除了心之外没有诸法。如是，共同的教证中也说，入楞伽经中说：如孩童所分别的，外境事物不存在，被习气染污的心，显现为义的事物。又，《十地经》中说：诸位佛子，此三界唯是心。又，《六十正理论》中说：所说四大等，完全包含在识中。这些是以共同的理证成立一切法是自显现，以不共的理证成立无边，将在下文阐述。第三，如是，如果认为凡夫的显现原封不动是实相自性的基础，因为所知不错误地作为对境，所以凡夫的意识也将成为正确的量，如圣者的现量一般。如果不是自性的基础，则此错乱显现将不是法性的周遍所遍，因为体性各异，如柱子和瓶子一般。回答说：智者说，从显现的角度来说，法性是自显现，所以是法性，但从执着的角度来说，不是因为执着于不同的所依。杰雅日瓦说，证悟时没有不成为基础的，未证悟时的错乱不是。但两者都不能很好地思考，如果像第一种情况那样，显现和执着二者是心的体性，则一个事物上有显现和不显现的两个部分相违，执着也成为法性自显现，如果不同，则舍弃执着错乱时，将导致不舍弃显现错乱。如果像第二种情况那样，证悟依赖于因缘，则将不是自性的显现，如果不依赖，则证悟与未证悟时的差别，将失去认为基础是或不是的承诺。那么什么是呢？自性完全是法性，相状不混杂于错乱，体性上无有差别，称为：意集经中说：嗔恨不混杂折磨心，完全是空性我。
English
Śa, because there is no dharma apart from the mind. Illusory Vajra, the Victorious One. Thus, in the "Lamp Dispelling the Darkness of the Extremes" by the teacher Glorious Melodious Voice, it says: All dharmas are the illusion of the mind, there are no dharmas apart from the mind. Thus, it is also stated in the common scriptures, in the Laṅkāvatāra Sūtra: Just as children imagine external objects to exist, but they do not, the mind stained by habitual tendencies arises as objects of meaning. Also, in the Daśabhūmika Sūtra, it says: O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind. Also, in the Sixty Stanza Reasoning, it says: The explanation of the great elements, etc., is completely contained within consciousness. These are established as all dharmas being self-appearances through common reasoning, and the establishment of being free from extremes through uncommon reasoning will be explained below. Third, if the appearances of ordinary beings are taken as the basis of the nature of reality as they are, since the knowable is the object without error, the consciousness of ordinary beings will also become a valid cognition, like the direct perception of the noble ones. If it is not the basis of the nature of reality, then this illusory appearance will not be a pervasive object of suchness, because the entities are different, like a pillar and a pot. In response, the wise one said: From the perspective of appearance, suchness is self-appearing, so it is suchness, but from the perspective of clinging, it is not, because it relies on different bases. Je Nyariwa said: At the time of realization, there is nothing that does not become the basis, and this illusory appearance of non-realization is not. However, both of these are not well thought out. If, as in the first case, appearance and clinging are of the same essence of mind, then since there are two contradictory aspects of appearance and non-appearance in one entity, clinging will also become self-appearing suchness, and if they are different, then when clinging and illusion are abandoned, it will follow that appearance and illusion are not abandoned. If, as in the second case, realization depends on conditions, then it will not be the appearance of self-nature, and if it does not depend, then the difference between the time of realization and non-realization will break the commitment to consider the basis as being or not being. So what is it? Self-nature is completely suchness, appearances are not mixed with illusion, and there is no difference in essence, it is called: In the Gong Dü (Collected Intentions) it says: Anger does not mix with tormenting the mind, it is completely empty self.