Tibetan
མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱི་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་བཞིར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་ཙམ་སྟེ་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་རིམ་དགུ་ལའང་མཚུངས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་རྒྱུད་སྡེ་དྲུག་པོ་ འབྲས་ཐེག་ཏུ་འདུ་ལ། དེའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ནང་དུ་འདུ་བས་འདིར་ཡང་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་དོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་མིའི་ཐེག་པ་མ་འདུས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ལྷ་མིའི་ཐེག་པ་ནི་མངོན་མཐོའི་ཐེག་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་ལས་གསུམ་དུ་བསྡུས་པ་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཁྱེད་ཅག་ཐེག་པ་གསུམ་ཁོ་ནར་ཞེན་པ་ནི། ལང་གཤེགས་ཀྱི་མདོར། ཐེག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས་པར་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་འགྱུར་གྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་སུ་ཨ་ནུ་དང་ཨ་ཏིའི་ཆོས་སྐད་མ་བྱུང་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ་འགོག་པ་ནི་སྨད་མི་མཁས་ཀྱི་བསྟོད་སྒྲར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་བས་གདུལ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུང་རབ་ལ་མཆོག་དམན་མཛད་པའི་འོག་མ་འོག་མའི་ནང་དུ་གོང་མ་གོང་མའི་ཆོས་སྐད་དང་བཤད་པ་རྒྱས་པར་མི་འབྱུང་བ་སྤྱི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཕར་ཐེག་དང་། དེའི་ནང་དུ་སྔགས་ཕྱི་རྒྱུད་དང་། དེ་དག་ཏུ་གསང་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་སྐད་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གསང་བདེ་སོགས་སུ་ཨ་ནུ་དང་ཨ་ཏིའི་ཆོས་སྐད་དང་བཤད་པ་རྒྱས་པར་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་རྩེ་མོར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ ། གཉིས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ། རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་རྒྱུད་འདིའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་དོན། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཙོ་བོར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་རང་གི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྡེབས་པའི་ལུང་ཆོས་གང་ཞིག ཁྱད་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་གི་དང་། དེ་གསུམ་གང་རུང་དང་བྲལ་བ་ལྟར་སྣང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ནི། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བྱས་པ་དང་། རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད་པ་དང་། བྱེད་ལས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། གང་ཞིག་རྒྱལ་བ་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་ པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང
Chinese
不是这样的。因为在那之后，分成果和因两种而说了四种。如果说仅仅是分类和归纳的差别，没有过失，那么像这样对于九次第也同样。内外续部这六部都归于果乘。那也归于佛陀的乘，所以这里也是分类和归纳的差别。如果说没有包括天人的乘，没有过失，因为天人的乘是增上生的乘。金刚心髓释中归纳为三种，是指解脱的乘。因此，你们执着于仅仅三种乘，只是对《楞伽经》中说“乘不可思议”等意义感到迷惑罢了。此外，以外译的续部中没有出现阿努和阿底的法，以此为理由进行遮止，会变成不善者的赞歌。因为佛陀是根据所化众生而对经典作高下之分，在下下之中，没有详细出现上上的法和解释，这是普遍规律。例如，在声闻的律藏中没有波罗蜜多乘，其中没有外续，那些之中没有密集金刚等的法一样。因此，在密集金刚等之中，没有详细出现阿努和阿底的法和解释，这本身就成立了大圆满是所有乘的顶峰。不再赘述。第二，关于论典。分为总的讲述分类和具体确定此续的释论两种。第一种分为体性、词义、分类。第一是，主要是以造论的意乐策发，为了向他人展示自己的意愿的宗派而汇集的任何经教，具备三种特征的是清净的论典，缺少其中任何一种的是相似的体性。三种特征是：依靠佛陀的教言而作为其释论，作者是由没有散乱的有心者所说，作用是与获得解脱的道相顺应。《宝性论》中说：‘凡是佛陀导师所作，无散乱有心者所说，与获得解脱的道相顺应，那也是’
English
It is not like that. Because after that, it is said to be divided into four by dividing into two: result and cause. If it is said that it is only the difference of classification and summarization, and there is no fault, then it is the same for the nine levels. These six tantras, inner and outer, are included in the Result Vehicle. That is also included in the Buddha's Vehicle, so here too, it is a difference of classification and summarization. If you say that the vehicle of gods and humans is not included, there is no fault, because the vehicle of gods and humans is the vehicle of higher realms. The Vajra Heart Commentary summarizes it into three, which refers to the vehicle of liberation. Therefore, your clinging to only three vehicles is just being confused about the meaning of the Lankavatara Sutra, which says, 'Vehicles are inconceivable,' and so on. Furthermore, to reject the outer translated tantras because the terms of Anu and Ati do not appear in them is to turn into a praise for the unskilled. Because the Buddha makes distinctions between the scriptures based on the disciples to be tamed, it is a general rule that the terms and explanations of the higher ones do not appear in detail in the lower ones. For example, in the Vinaya Pitaka of the Hearers, there is no Paramita Vehicle, and within that, there is no Outer Tantra, and within those, there are no terms of Guhyasamaja and so on. Therefore, the very fact that the terms and explanations of Anu and Ati do not appear in detail in Guhyasamaja and so on establishes that Dzogchen is the pinnacle of all vehicles. Enough of elaboration. Second, regarding treatises. There are two types: general presentation of classification and specific identification of the commentaries on this tantra. The first has: definition, meaning of the words, and classification. The first is: mainly motivated by the intention to compose a treatise, any scripture that is compiled to show one's own desired tenets to others, possessing three characteristics is the definition of a pure treatise, and lacking any of those three is the definition of what appears to be a treatise. The three characteristics are: relying on the words of the Buddha and acting as its commentary, being spoken by a mindful person without distraction, and the function is to be in accordance with the path to attain liberation. The Guhyagarbha Tantra says: 'Whatever is done by the Buddha, the teacher, spoken by a mindful person without distraction, in accordance with the path to attain liberation, that is also.'
Tibetan
་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤཱསྟྲའི་སྒྲ་ལས། ཤཱ་ས་ན་འཆོས་པ་དང་། ཏྲ་ཡ་སྐྱོབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། རྣམ་བཤད་རིག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང་། །ངན་འགྲོའི་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་བྱེད་གང་ཡིན་པ། །འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། མཆོག་དམན་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། བྱེད་ལས་ཀྱི་དང་། རྩོམ་བྱེད་གང་ཟག་གི་དང་། ཇི་ལྟར་བརྩམ་ཚུལ་གྱི་དང་། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་དང་། བཤད་བྱ་བཀའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་དྲུག །དང་པོ་ནི། བདེ་འདུས་ཀྱི་ས་གཅོད་ཚོམས་ཀྱི་ཆིངས་ལས། བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་དོན་དམན་དང་། །དོན་ལོག་དོན་ལྡན་བཞིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པས་བཞི་སྟེ། དོན་མེད་པ་བྱ་རོག་སོ་བརྟག་གི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ། དོན་དམན་པ་ཐུན་མོང་གི་རིག་གནས་བཞིའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ། དོན་ལོག་པ་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ། དོན་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ནང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུའོ། །ས་སྡེ་ལས་དགུར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་མེད་དོན་ལོག་དོན་དང་ལྡན། །ངན་གཡོ་བརྩེ་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པ། །བསྟན་བཅོས་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུམ་ཚན་གསུམ་ལས། སྔ་མ་གཉིས་གཉིས་ལྟར་སྣང་དང་། ཕྱི་མ་རེ་རེ་བསྟན་བཅོས་ཡང་དག་གོ །གཉིས་པ་ནི། བཀའི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྡུད་པའི། འཁྲུགས་པ་སྡེབ་པའི། ཟབ་མོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་སྟེ། རིམ་པར། ལམ་རིམ། རིན་ཆེན་དྲྭ་བ། བི་མ་ལའི་ཐུགས་ཐིག་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་སུ་བྱས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བདེ་འདུས་ཀྱི་ལུང་ལྔ་དང་། བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་ལྟ་བུ། དགྲ་བཅོམ་པས་གསུངས་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་སུ་བྱས་པ་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ལྟ་བུ། ས་ནོན་པའི་བྱང་འཕགས་ཀྱིས་བརྩམས་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་སུ་བྱས་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་དང་འོད་འཕྲོའི་ས་ལ་བཞུགས་པ་གནུབས་ཆེན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ། ཡི་དམ་ལྷའི་ལུང་བསྟན་ཐོབ་ནས་བརྩམས་ པ་ལ་བསྟན་བཅོས་སུ་བྱས་པ་སྒེག་རྡོར་དང་ཕྱོགས་གླང་གི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ། རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཟློས་ཤིང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོས་བརྩམས་པ་ཐུགས་སྲས་ཀ་བ་བཞིའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། བཀའ་ཉིད་ལ་འགྲེལ་
Chinese
如圣者所说，以头顶戴。如是说。第二，从“夏斯特拉”之声，因为“夏萨那”（梵文天城体：शास्त्र，梵文罗马拟音：śāstra，汉语字面意思：教典）是调伏，“扎雅”（梵文天城体：त्रय，梵文罗马拟音：traya，汉语字面意思：三）是救护之意。因此，具有调伏和救护两种功德，故为论典。如《释论理》中说：调伏所有烦恼敌，救护脱离恶趣处，以具调伏救护德，故名为之论典也，此二功德余处无。如是说。第三，从胜劣之门，以及作用之，作者何人，如何造作之，所说义之，所说教之门，有六种差别。第一，如《乐集》之地界品之盟约中说：论典无义义浅薄，义颠倒及具义，应知此四种。如是说有四种：无义者，如乌鸦验齿之论典。义浅薄者，如共同之四明论典。义颠倒者，如外道之论典。具义者，如佛教之内明论典。在《地品》中说有九种，如云：无义义倒及具义，奸诈离悲舍痛苦，听闻辩论勤修持，论典即为九种相。如是三组，每组三个，前二二者看似，后一一种是真正论典。第二，是收集广大教义之，组合错乱之，分别甚深之三种论典。依次为：《道次第》，《宝网》，《毗玛拉心滴》等。第三，以佛所说作为论典者，如金刚法所造之《乐集》之五部圣教，以及《慈氏五论》等。以阿罗汉所说作为论典者，如《阿毗达磨七论》。以登地的圣者所造作为论典者，如大导师莲花生和光芒之地的努钦之论典。获得本尊神之授记后造作，作为论典者，如色金刚和陈那之论典。对于自己的宗派进行辩护，驳斥其他宗派，由智者所造者，如心子四柱之论典。第四，是对教本身的解释
English
As the venerable one said, I accept it with the crown of my head. So it is said. Secondly, from the sound of "Shastra," because "Shasana" means taming, and "Traya" means protecting. Therefore, because it possesses the two qualities of taming and protecting, it is called a treatise. As it is said in the "Commentary on Reasoning": It tames all the enemies of afflictions, and protects from the state of evil destinies. Because it possesses the qualities of taming and protecting, it is called a treatise. These two qualities are not found elsewhere. So it is said. Thirdly, there are six distinctions: from the perspective of superior and inferior, from the perspective of function, from the perspective of the author, from the perspective of how it is composed, from the perspective of the meaning of the subject matter, and from the perspective of the teaching being explained. First, as it is said in the covenant of the chapter on the ground of the Bliss Gathering: Treatises are known to be four: meaningless, of little meaning, distorted in meaning, and meaningful. So there are four: meaningless, like the treatise on examining the teeth of crows; of little meaning, like the treatises on the four common sciences; distorted in meaning, like the treatises of the outsiders; and meaningful, like the treatises on the inner science of the Buddhists. In the chapter on the ground, it is explained as nine, as it is said: Meaningless, distorted in meaning, and meaningful; deceitful, devoid of love, abandoning suffering; diligently engaging in listening, debating, and practicing; treatises are of nine kinds. Thus, in three sets of three, the first two of each set are seemingly so, and the last one of each set is a true treatise. Secondly, there are three kinds of treatises: those that gather the vast meaning of the teachings, those that compile the confused, and those that distinguish the profound. In order, they are: The Stages of the Path, The Jewel Net, and The Heart Drop of Vimala, and so on. Thirdly, those that take the words of the Buddha as treatises, such as the five Agamas of the Bliss Gathering composed by Vajradharma, and the five Dharmas of Maitreya, and so on. Those that take the words of the Arhats as treatises, such as the seven treatises of the Abhidharma. Those that take the works composed by the Bodhisattvas who have attained the ground as treatises, such as the treatises of Nubchen, who resides on the ground of the great teacher Padmasambhava and Light Rays. Those that are composed after receiving prophecies from the tutelary deities, and are taken as treatises, such as the treatises of Sekdor and Dignaga. Those that defend their own tenets and refute the tenets of others, and are composed by wise beings, such as the treatises of the four pillars of the heart sons. Fourth, it is a commentary on the teachings themselves.