Tibetan
་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། རིགས་ཅན་དེས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་ལ་འཛིན་རྟོག་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བའི་ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་ནི། སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་བལྟ་བ་དང་། གཟུང་འཛིན་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཐག་བཅད་པ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་བརྟག་པ་དང་། མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་རྣམས་ཏེ། ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་སྤྱོད་པ་ནི། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དུས་དུ་བདག་བས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། །དེའང་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ གམ་བཅུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་སྤྱོད་དེ། དྲུག་ནི་སྦྱིན་སོགས་དང་། བཅུ་ནི་ཐབས། སྟོབས། སྨོན་ལམ། ཡེ་ཤེས་བཞི་བསྣན་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ནང་དུ་འདུའོ། །དྲུག་པ་འབྲས་བུ་ནི། ས་བཅུ་དང་ལམ་ལྔ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་ནས། མི་སློབ་པའི་ལམ་བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ལ། རང་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྲོལ་ཏེ་གཞན་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྒྱས་པ་ལས། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྫོགས་པའི། །ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སངས་རྒྱས་ས་བགྲོད་གོ་འཕང་འཐོབ་པའི་ལམ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ། རྒྱུའི་ཐེག་པ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཐེག་པ་ཉིད་བཤད་པ། དེ་རྣམས་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་རྒྱུ་ལམ་བྱེད་ལས། འདིར་འབྲས་བུ་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་འཕགས་སོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ན་རེ། ཁྱེད་གསང་སྔགས་པ་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དེ། སྨིན་པ་ཞིག་ལམ་དུ་བྱེད་དམ། མ་སྨིན་པ་ཞིག་ལམ་དུ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྨིན་ནས་ཀྱང་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་སྟེ། ན་ནིང་གི་འབྲས་བུ་ད་གཟོད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན། འདོད་ན་གསང་སྔགས་ཉིད་རིང་ལམ་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་སྨིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རང་ཚིག་ཉམས་ལ། གང་མ་སྨིན་པ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་མིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་བཞིན་ཞེ་ན། ལན་ནི། ཡིན་ཚུལ་ནས་འཐོབ་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་ལ་གནས་ཀྱང་། རྟོགས་ཚུལ་ནས་མ་རྟོགས་པས། དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཙམ་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་ཅེས་འདོགས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་པ། །ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཀུན་ངོ་བོ། །འབྲེལ་པ་དག་ཕྱིར་ཐབས་ཆེན་པོས། །མངོན་བྱེད་རང་ལས་བྱུང་བར་ཟད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གནས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལམ་ གྱིས་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྐྱེད་བྱུང་ངམ་མ་བྱུང་ཟེར་ན། ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་དུ་བྱར་མེད་དེ། རྒྱལ་བུ་དམངས་འཁྱམས་ཉིད་རྒྱལ་བུར་ངོ་ཤེས་པའི་ཚེ་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བཟང་དུ་འགྲོར་མེད་པ་བཞིན། འོན་ཀྱང་མངོན་གསལ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱལ་བུར་ངེས་པས་དམངས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ནུས་པ་བཞིན། དེའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀ་གལ་པོ་ལས། མཚན་ཉིད་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པ་ཡིས། །སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་རུ་ཤེས། །འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིས། །སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྒོམ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པའི། །ཕྱོགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པས། མཚན་ཉིད་ཐེག་པར་སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ། རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པས་སེམས་ཉིད་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཡེ་ནས་རང་ལ་གནས་པས་འཐོབ་བྱ་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་རང་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཞི། དེ་ཉིད་ཤེས་འཇུག་གི་བྱེད་པས་གནས་སྐབས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བསལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ལམ། གཞི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་པས། དོན་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དང་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། དུས་བཞི་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་འཚོལ་ཞིག །ཅེས་དང་། འདི་ནི་གསང་ཆེན་ངེས་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ངོ་མཚར་ཆོ་འཕྲུལ་རྨད་ཀྱི་ཆོས།
Chinese
从确定意义的经部的角度来说，通达如来藏的道理，有缘分的众生发起无上菩提心后，对于显现不灭而执著分别寂灭的禅定生起的寂止，以及胜观，就是将显现视为幻化的八喻，断定所取能取粗细的一切为空性，观察法性空性，以及平等安住于离边的中观之义等，通过止观双运的方式修习。如同《入行论》中所说：由具止观力，能灭诸烦恼，当知此理。第五是行持，后得位时以自轻他重的态度利益众生。也就是行持的自性六度或者十度如幻而行，六度是布施等，十度是加上方便、力、愿、智慧四种，包含在般若波罗蜜多中。第六是果，次第经历十地和五道，在无学道的十一地普光地，为了自利而解脱为法身，为了他利而依靠二种色身，利益众生直到轮回未空。这些在广说中也有提到：通达二无我，圆满波罗蜜多，次第经历十地的瑜伽士，以二谛能获得行佛地的果位。第二是果，密咒乘中，从因的乘比起来超胜的方式，宣说殊胜的乘本身，以及宣说这些作为所说义的能说续部的差别。第一点是，从波罗蜜多乘作为因道来说，这里以果作为道而超胜。对此，名相乘的人说：你们密咒士将果作为道，是将成熟的果作为道呢？还是将未成熟的果作为道呢？如果是前者，则会变成无穷无尽，因为成熟后也作为道，承认这个观点，因为遍布被量成立，如同去年的果实变成现在的种子一样。如果这样认为，那么密咒本身就会变成远道了。如果是后者，那么果作为道
English
From the perspective of the sutra class of definite meaning, understanding the principle of the Tathagatagarbha, after those fortunate beings generate the supreme Bodhicitta, the Samatha that arises from the Samadhi of pacifying clinging and conceptualization while appearances are unceasing, and Vipassanā, which is to view appearances as the eight similes of illusion, to ascertain that all coarse and subtle grasped and grasper are empty, to contemplate the emptiness of Dharmata, and to equally abide in the meaning of the Middle Way free from extremes, etc., are practiced through the union of Samatha and Vipassanā. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: 'By the Vipassanā endowed with Samatha, it should be known that all afflictions are destroyed.' Fifth is conduct, which is to benefit sentient beings with the attitude of cherishing others more than oneself during the post-meditation period. That is, the nature of conduct, the six or ten pāramitās, are practiced as if they were illusions. The six are generosity, etc., and the ten are the addition of four: skillful means, power, aspiration, and wisdom, which are included within the Prajñāpāramitā. Sixth is the result, which is to gradually traverse the ten bhūmis and five paths, and on the eleventh bhūmi of the path of no more learning, the Samantaprabhā bhūmi, to be liberated as the Dharmakāya for one's own benefit, and for the benefit of others, to rely on the two Rūpakāyas and benefit sentient beings until Samsara is empty. These are also mentioned in detail: 'The yogi who understands the two selflessnesses, perfects the pāramitās, and gradually traverses the ten bhūmis, will attain the fruit of traversing the Buddha bhūmi through the two truths.' Second is the result, in the Mantrayāna, the way in which it surpasses the causal vehicle, the explanation of the superior vehicle itself, and the explanation of the difference of the Tantras that express these as the meaning to be expressed. The first point is that from the perspective of the Pāramitāyāna as the causal path, here it surpasses by taking the result as the path. To this, those of the characteristic vehicle say: You Mantrayana practitioners take the result as the path, do you take the ripened fruit as the path? Or do you take the unripened fruit as the path? If it is the former, then it will become endless, because even after ripening it is taken as the path, acknowledge this point, because the pervasion is established by valid cognition, just as last year's fruit becomes this year's seed. If you think so, then the Mantra itself will become a long path. If it is the latter, then the fruit as the path
Chinese
不會變成，因為沒有成熟。如果這樣認為，就會違背自己的承諾。凡是沒有成熟的，都不會是最終的果實，就像綠色的嫩芽一樣。回答是：從本性上來說，所要獲得的目標的本質存在於自身，但從認識的方式來說，卻沒有認識到。因此，僅僅將認識它的方法稱為道路。如《道次第》中所說：「如是智慧自性住，道與果位皆本質，關聯清淨故大方便，顯現唯從自性生。」這樣，當自性之果被道顯現時，是說以前的果實產生了還是沒有產生呢？從本質上來說，是不能說產生的，就像流浪在外的王子被認出是王子時，其種姓的本質不會變得更好一樣。然而，從顯現上來說，可以說是產生了，就像確定是王子後就能夠統治人民一樣。因此，應該這樣理解：黑魯嘎嘎拉波中說：「特徵因之乘，心性知為佛之因，果位咒之乘，心性觀為佛自身，因與果位為何者，方面亦應善了知。」因此，在特徵乘中，將心性僅僅理解為成佛之因，認為通過二資糧的積累可以向上發展而獲得佛果，並且將涅槃之因視為清淨之法道，所以稱為因之乘，因為承認因果有先後。密咒乘認為心性是果位的本質，是具備法身和智慧的自性，因此所要獲得的從現在開始就存在於自身，這是基礎。通過認識和引入的作用，消除暫時的、突發的污垢，從認識的角度來說是道。基礎本身顯現出來的角度來說是果。因此，實際上因果沒有先後之分，所以稱為果之乘和金剛乘。此中說：「四時十方任何處，圓滿佛陀不可得，心性即是圓滿佛，勿於他處尋佛陀。」又說：「此乃大秘密決定，果位轉為道用也。」又說：「稀有神變奇妙法。」
English
It will not become, because it is not ripe. If you think so, you will violate your own promise. Whatever is not ripe will not be the ultimate fruit, like a green sprout. The answer is: From the perspective of nature, the essence of the goal to be achieved exists within itself, but from the way of knowing, it is not recognized. Therefore, only the method of recognizing it is called the path. As it is said in the Lamrim: "Thus, wisdom dwells in its own nature, the path and the fruit are all of the essence, the connection is pure, hence the great means, manifestation arises only from itself." Thus, when the fruit of self-nature is manifested by the path, is it said that the previous fruit was produced or not produced? From the perspective of essence, it cannot be said to be produced, just as when a wandering prince is recognized as a prince, the essence of his lineage will not become better. However, from the perspective of manifestation, it can be said to be produced, just as being identified as a prince enables him to rule the people. Therefore, it should be understood as follows: Heruka Galpo says: "The characteristic is the vehicle of cause, the mind is known as the cause of the Buddha, the fruit is the vehicle of mantra, the mind is meditated as the Buddha himself, whatever is the cause and the fruit, the aspect should also be well understood." Therefore, in the characteristic vehicle, the mind is only understood as the cause of becoming a Buddha, and it is believed that the accumulation of the two accumulations can develop upward to obtain Buddhahood, and the cause of Nirvana is regarded as the path of pure Dharma, so it is called the vehicle of cause, because it admits that cause and effect have a sequence. The mantra vehicle believes that the mind is the essence of the fruit, the nature of Dharmakaya and wisdom, so what is to be obtained exists in itself from now on, this is the basis. Through the function of recognition and introduction, the temporary and sudden defilements are eliminated, and from the perspective of recognition, it is the path. The basis itself is manifested as the fruit. Therefore, in reality, there is no distinction between cause and effect, so it is called the fruit vehicle and the Vajra vehicle. It says: "In any of the four times and ten directions, the perfect Buddha cannot be found, the mind itself is the perfect Buddha, do not seek the Buddha elsewhere." It also says: "This is the great secret determination, the fruit is transformed into the path." It also says: "Rare miraculous wonderful Dharma."