Tibetan
་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཆོས་དེ་དག་དང་མི་ལྡན་པས་ནི་བསྒྲུབས་ཀྱང་དོན་མེད་པར་མ་ཟད། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་བརླག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས། ཁེ་ཉེན་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལྟ་བ། རྐྱེན་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཏིང་འཛིན། མངོན་དུ་གྱུར་པ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་གདམས་པ་དང་། རྟོགས་བྱ་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གིས་ དམིགས་མེད་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཟག་གང་གིས་སེམས་ཉིད་གང་དུའང་དམིགས་སུ་མེད་པའི་དོན་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་མཐའ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་མི་ཤེས་ལ། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་པོར་ལྟ་བ་རྣམས་དང་། དངོས་པོ་མེད་པར་འཛིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་གང་དུའང་མ་འགགས་པའི་སེམས་ཉིད་མཐའ་བྲལ་གྱི་ངང་དེར་འཇིག་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་མེད་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གདམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞི་རྩ་མེད་པའི་སོགས་རྐང་པ་བདུན་ཏེ། རྟེན་པའི་གཞི་དང་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་ནི། འདི་ཞེས་ཅིར་ཡང་གདགས་སུ་མེད་དེ། ཕོ་དང་མོ་དང་མ་ནིང་གསུམ་ཡང་མིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་མཚན་མེད་དང་། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག །རྒྱལ་རིགས་སོགས་རིགས་བཞི། རིགས་སོ་སོའི་རྒྱུད་སོགས་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་། དཀར་དམར་སོགས་ཁ་དོག་དང་། གྲུ་བཞི་ཟླུམ་པོ་སོགས་དབྱིབས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། བརྟེན་བྱའི་གནས་དང་རྟེན་བྱེད་ཀྱི་རྫས་སོགས་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ན་གང་ཡང་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བས་མཐའ་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མིན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་གཞི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལས་མི་འདའ་བ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལམ་དང་། རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་བྱེད་པས་འཁོར་འདས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་གྱི་གཞིའམ་རྒྱུ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལེའུ་ལྔ་པ་འདི་ཉིད་བརྒྱུད་པའི་བཀའ་སྲོལ་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་དྲིལ་ནས་འཆད་པས་ན། རྟོགས་པའི་ཐབས་དང་རྟོགས་བྱའི་ངོ་བོ་བཤད་པའི་གཞུང་ཚན་གཉིས་པོ་འདི་རྒྱུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་མོད། དེ་ཡང་མན་ངག་ལམ་རིམ་དང་སྦྱར་ན། དེ་ཉིད་ལས། ར
Chinese
如果修持就能成就，不具足这些法就修持也是没有意义的，而且修持者自己也会迷失，这样连带说明了利害关系。第二部分有三点：了解因的体性是见，进入缘的体性是禅定，显现出来是果的体性。第一部分有两点：证悟的方法的教导，以及所证悟的见的自性解说。第一点是：谁 无所缘等一颂：任何人如果不了解心性在任何地方都无所缘的意义，那他就不了解法界清净、离边的甚深之处。因为这个原因，所有内外宗派执着实有，以及执着无有的那些，都要了悟到一切都未成立、在任何地方都未止息的心性离边之状态中毁灭之理，要知道一切法的自性是无所缘、离思离言的意义，这样劝诫道。第二点是：无基无根等七句：没有所依之基和生起之根的心性本初自性，是无法用“这个”来指称的，既不是男，也不是女，也不是双性人。除此之外，也不是无相，不是六道众生，不是王族等四种姓，不是各种姓的血统等任何事物。不是白色红色等颜色，不是四方形圆形等形状，不是所依之处和能依之物等实有和非实的法，总之，因为不会变成任何东西，所以不是任何边，这就是法性，如是性之界清净自生之智慧。它是不离显现此基的方法之手印道，也是以了悟与未了悟之作用而显现轮涅之基或因。为什么呢？因为没有其他异于心之法性的法。而且，第五品正是以三种体性来阐述传承的教规，所以，证悟的方法和所证悟的自性解说的这两个部分是了解因的体性，如果与口诀道次第结合，那么，
English
If practiced, it will be accomplished, but practicing without these dharmas is meaningless, and the practitioner himself will be lost. Thus, the advantages and disadvantages are explained together. The second part has three points: understanding the nature of the cause is view, entering the nature of the condition is samadhi, and what manifests is the nature of the result. The first part has two points: the instruction on the method of realization, and the explanation of the nature of the view to be realized. The first point is: Whoever "Without object," etc., one verse: Whoever does not understand the meaning of mind-essence being without object anywhere, that person does not understand the profound state of the pure, non-dual expanse of dharma. For that reason, all internal and external tenets that cling to things as real, and those that grasp at non-existence, must realize that the manner of destruction in the non-dual state of mind-essence, where everything is unestablished and unceasing anywhere. Know that the self-nature of all dharmas is the meaning of being without object, beyond thought and expression, thus it is advised. The second point is: "Without basis, without root," etc., seven lines: The original nature of mind-essence, without a basis to rely on and a root to generate, cannot be designated as "this." It is neither male, nor female, nor hermaphrodite. Other than that, it is also not without characteristics, not the six classes of beings, not the four castes such as royalty, not the lineage of various castes, or anything else. It is not colors such as white and red, not shapes such as square and round, not real and unreal dharmas such as the place of reliance and the object of reliance. In short, because it will not become anything, it is not any extreme. This is the nature of dharma, the pure, self-arisen wisdom of the realm of suchness. It is the path of the mudra of method that does not deviate from manifesting this basis, and it is also the basis or cause of all that appears as samsara and nirvana through the action of realization and non-realization. Why? Because there are no dharmas other than the nature of mind. Moreover, since this fifth chapter explains the transmitted precepts in three characteristics, these two sections, the method of realization and the explanation of the nature of what is to be realized, are the characteristics of understanding the cause. If combined with the oral instruction on the stages of the path, then,
Tibetan
ང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་དང་། །དེ་མཐོང་དེར་འཇུག་རྣལ་འབྱོར་བཞི། །བར་ཆད་མེད་སྒྲུབ་རྣམ་པར་སྨིན། །དབང་ སྒྱུར་ཕྱག་རྒྱ་ལྷུན་གྲུབ་ལམ། །མངོན་བྱས་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཡང་ལེའུ་དགུར་ཕྱེ་སྟེ། དང་པོར་རྟོགས་བྱ་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་གཞིའི་ལེའུ། གཉིས་པར་རང་གནས་མཐོང་བ་ལྟ་བའི་ལེའུ། གསུམ་པ་ནས་དྲུག་པའི་བར་ལེའུ་བཞིས། སྟོང་ཆེན། སྙིང་རྗེ་སྒྱུ་མ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་སྤྲོས་ཏེ་ཚོགས་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བཞི། བདུན་པ་སྦྱོར་ལམ་ཚོགས་སྒྲུབ། བརྒྱད་པས་ལམ་གྱུར་གྱི་འབྲས་བུ་རིག་འཛིན་བཞི། དགུ་པས་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་མངོན་བྱས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་རྣམས་བསྟན་པ་ལས། རྟོགས་བྱ་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་འདི་ལམ་རིམ་གྱི་གཞི་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་ཀྱི་ལེའུ་དང་སྦྱར་ནས། རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་གདམས་པ་རང་གནས་མཐོང་བ་དང་སྦྱར་དུ་རུང་བར་རྒྱལ་བ་གཡུང་བཞེད་ཅིང་། སྔར་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བཤད་པའི་གཞུང་དེ་ལེའུ་བདུན་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཚོགས་སྒྲུབ་དང་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྐྱེན་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དྲུག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་དགོས་ཆེད། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཐབས། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་རང་སྣང་བ། དེ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ། དེ་ཉིད་ཀར་དག་པས་བླང་དོར་དང་བྲལ་བར་དཔེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདྲིས་པར་བསླབས་པས་འབྲས་བུ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་རྣམས་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་སྣང་དུས་ཉིད་ན་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་རང་དབང་སྒྱུར་བའི་ཐབས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་གིས་གླང་ཆེན་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། སྒོམ་པ་པོ་གང་གིས་མ་དུལ་བའི་གླང་ཆེན་ཆང་གིས་མྱོས་པ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་འཁྲུལ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མྱོས་པས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་འདི་ཉིད། ཇི་ལྟར་གླང་རྫི་མཁས་པས་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ཀྱིས་གླང་པོ་བཏུལ་ན་ཐུལ་བ་ལྟར། གདམས་ངག་གམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མཉམ་པར་འཇོག་ཐབས་གཉིས་པོ་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དོན་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་ལ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་བཞག་པས་བཏུལ་བ་ན་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་ འཛིན་པའི་འཁྲུལ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཞི་ནས་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཀླུངས་སུ་ཕེབས་པ་ནི་ཐུལ་བའོ། །དེ་ལྟར་དགོས་ཆེད་དང་སྒོམ་ཐབས་གཉིས་པོ་འདི་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་
Chinese
犹如自性智慧本住地，见彼入彼四种瑜伽行，无有间断修持令成熟，自在手印任运成就道，显现次第当宣说。如是三相亦分九品，初、所证智慧自性地之品，二、见自性见之品，三至六品之间，以四大品，空大，悲幻，一印广布，乃资粮道之四瑜伽，七、加行道集聚修持，八、道之果位四持明，九、如实显现地之究竟果位等开示。所证见之体性此乃道次第之基，与智慧自性地之品相结合。证悟之方便诀窍与见自性相结合是可行的，胜者雍仲如是认为。之前所说依处之补特伽罗之论典与第七品无有间断之道集聚修持相结合。第二、根入之相三摩地有六，为何修持之必要，如何修持之方便，彼即一切皆为自显现，彼中修持坛城之轮，彼即本初清净故以譬喻开示离取舍，于彼串习故与果位连接。初者，事物等二句，如是显现种种事物之法，显现之时即证悟无有丝毫事物成立，为彼义而自在之方便即是三摩地。二者，何者大象等二句，何者修行者未能调伏之大象如酒醉般之心识为种种错乱分别所醉故不堪使用之此者，如是象师以铁钩等方便调伏大象则调伏般，以窍诀或智慧之力，依于等住之二方便中任何一种，于证悟之义，安住于实相之状态，无有对境，自性光明而调伏时，则息灭执着事物与相之错乱分别，如实安住于基之状态，即是调伏。如是必要与修法二者即是如是之真如三摩地大空性之
English
Like the self-abiding place of innate wisdom, the four yogas of seeing and entering into it, without interruption, cultivate to maturity, the path of spontaneous accomplishment of the empowering mudra, the order of manifestation will be explained. Thus, the three characteristics are also divided into nine chapters. First, the chapter on the ground of the wisdom self-abiding place to be realized. Second, the chapter on seeing the self-abiding place. From the third to the sixth chapter, with four chapters, the great emptiness, compassionate illusion, and the one mudra are widely spread, which are the four yogas of the accumulation path. Seventh, the practice of the joining path. Eighth, the four vidyadharas, the fruits of the path. Ninth, the ultimate fruits of manifesting the ground as it is are shown. The essence of what is to be realized is combined with the chapter on the ground of the path, the self-abiding place of wisdom. The method of realization, the instruction, can be combined with seeing the self-abiding place, which is what the Victorious Yung desires. The scripture that previously explained the individual of the basis is combined with the seventh chapter, the uninterrupted path accumulation practice. Second, the characteristic of the entering condition, samadhi, has six aspects: the great need for why to meditate, the method of how to meditate, that itself is self-appearing in everything, from that, meditating on the wheel of the mandala, that itself is primordially pure, so it is shown by example to be free from acceptance and rejection, and by becoming familiar with that, connecting to the result. The first is: "Things, etc.," two lines. Thus, the dharmas that appear as various things, at the very time of appearance, realizing that there is not even a particle of thing established, the method of empowering for that purpose is samadhi. The second is: "Whoever, elephant, etc.," two lines. Whoever, the meditator, this untamed elephant, like an elephant drunk with alcohol, whose mind is drunk with various confused thoughts, is unusable. Just as a skilled elephant trainer tames an elephant with methods such as a hook, relying on either of the two methods of equipoise through the power of instruction or wisdom, in the state of reality of the meaning of realization, when tamed by placing it without object, self-luminous, then all the confused thoughts that grasp at things and characteristics are pacified, and abiding in the state of the ground as it is, is tamed. Thus, the need and the method of meditation, these two, are the samadhi of suchness, the great emptiness.